Η ελπίδα δεν έρχεται

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Κυριακή κοντή γιορτή, λένε, και πράγματι η Κυριακή πλησιάζει και μαζί της πλησιάζει και το τέλος της τρομολαγνίας και της άσκοπης κινδυνολογίας που ασκούν σε βάρος του λαού, εδώ και μερικές εβδομάδες, οι θιασώτες υποστηρικτές της συνενοχικής κυβέρνησης Σαμαρά–Βενιζέλου. Ξέρουν πολύ καλά, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δε θα δημεύσει την μεγάλη ακίνητη και κινητή περιουσία του ντόπιου κεφαλαίου, όχι μόνο δε θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες, όχι μόνο δε θα καταργήσει τους 586 εφαρμοστικούς νόμους των μνημονίων, παίρνοντας πίσω τις χιλιάδες άδικες απολύσεις υπαλλήλων, μειώσεις και καταργήσεις μισθών και επιδομάτων, τα λουκέτα σε δημοσίους φορείς, αλλά αντίθετα δε θα πράξει ούτε ένα ελάχιστο μέρος από αυτά.

Το παραπάνω γνωρίζουν και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και ο κόσμος που θα στηρίξει μια πολύ πιθανή εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Η νίκη αυτή μπορεί είτε να αναδείξει μια κυβέρνηση συνεργασίας, με κόμματα που αναδύθηκαν από το βούρκο του νοσηρού πολιτικού συστήματος και όχι με παρθενογένεση όπως ευαγγελίζονται οι πρωταγωνιστές τους, ακριβώς, για να εντείνουν την πιστή εφαρμογή των απαιτήσεων της τρόικας που δεν είναι άλλες από τις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Είτε μία θριαμβευτική νίκη που θα εκφραστεί μέσα από μία αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Οι διαφορές όμως μεταξύ αυτών των δύο εκδοχών είναι ασήμαντες και ουδεμία σχέση έχουν με την κοινωνική πραγματικότητα της οξείας ταξικής αντιπαλότητας, στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων και της βάρβαρης επέλασης του καπιταλισμού. Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι μία άλλη κυβέρνηση, προερχόμενη από τον ευρύ και συχνά ανεκτικό χώρο της αριστεράς, ενδεχομένως να προσφέρει μία αναιμική ανάπτυξη στα φτωχά λαϊκά στρώματα, ωστόσο δε θα μπορέσει κινούμενη και εκείνη στα βήματα της προηγούμενης ακροδεξιάς κυβέρνησης, στα μαύρα βήματα των επιταγών της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, να φέρει την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Είναι τελολογικό και απόλυτα κατανοητό ότι μία τέτοια κυβέρνηση που εξ αρχής πυροβολεί τα πόδια της και σέρνεται παρακαλώντας για βοήθεια στην πόρτα της ΕΕ και της κλεπτοκρατίας, δεν μπορεί παρά να ματώσει για να κάνει έστω και ένα ελάχιστο βήμα που και αυτό θα είναι πλήρως και απόλυτα ελέγξιμο και ανά πάσα στιγμή ανακλητό. Κανένας νοήμων νους δεν περιμένει από τον ΣΥΡΙΖΑ, να μειώσει το γιγαντιαίο ποσοστό της ανεργίας, της φτώχιας, της ανασφάλιστης εργασίας, της ανασφάλειας, της απόγνωσης. Και ο λόγος είναι απλός, ότι δεν μπορεί ένα κόμμα με σχετική ή απόλυτη πλειοψηφία να διεκδικήσει κάτι που ακόμη ούτε ο ίδιος ο λαός δεν τολμά να ψελλίσει.

Μετά από 5 πύρινα χρόνια παραμένουμε καθηλωμένοι, ενίοτε βολεμένοι, παραδομένοι σε αδιέξοδες και πρόχειρες ερμηνευτικές προσεγγίσεις της καθημερινής μας τραγωδίας, χωρίς ποτέ να εγείρουμε το πραγματικό ζήτημα που δεν είναι άλλο από την αντίσταση και την ανυπακοή. Δυστυχώς επανάσταση δεν γίνεται με ανάθεση. Και το κυριότερο δεν υπάρχει ακόμη πολιτικό κόμμα ικανό να δεχθεί ένα ορμητικό και αποφασισμένο επαναστατικό κύμα. Ένα κύμα που θα έχει τα χαρακτηριστικά της ρήξης με αυτές τις πολιτικές και τα πρόσωπα που μας κατάντησαν εδώ. Με μία οριστική διαγραφή των πρακτικών του παρελθόντος, με μονομερείς ενέργειες μιας παντοδύναμης λαϊκής κυβέρνησης που θα χτίσει από την αρχή το κοινωνικό κράτος που χρόνια μας τάζουν αλλά ποτέ δεν το είδαμε στην ολότητά του.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αναπτυχθεί στα πρότυπα του καπιταλισμού, όλα αυτά τα μέτρα είναι αποτέλεσμα μιας βάρβαρης προσπάθειας εφαρμογής ενός ξένου και αταίριαστου συστήματος. Ένα σύστημα που απαντάται ιστορικά σε μεγάλες παραγωγικές μονάδες και σε μία εξαθλιωμένη εργατική τάξη, δεν έχει θέση στη χώρα αυτή.

Η λύση στο χρόνιο και βίαια επιδεινούμενο πρόβλημα είναι η υιοθέτηση ενός ουδέτερου μοντέλου ανάπτυξης με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες και την κοινωνική πραγματικότητα που δεν αποτελεί απόρροια ούτε ανθρωπιστικής, όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά καπιταλιστικής κρίσης, ούτε φέρει κατά αποκλειστικότητα τα χαρακτηριστικά της Οχτωβριανής εξέγερσης του 1917 που δογματικά ψάχνει να βρει η κομμουνιστική αριστερά, αρνούμενη να δεχτεί τις θεμελιώδεις αλλαγές στη λειτουργία των σύγχρονων κρατών και στη σκέψη των σημερινών ανθρώπων.

Advertisements