Σκελετος.

Η πανδημία του νεοφιλελευθερισμού

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Μετά την απόδειξη του πατριωτικού καθήκοντος του πρωθυπουργού που συμπαρέσυρε και άλλους στο έναυσμά του, τι ακολουθεί;

Ένας ψευδεπίγραφος πατριωτισμός και αλληλεγγύη, σημείο των καιρών που γρήγορα παρέρχεται και θα ξαναφανεί η πραγματική όψη του κάλπικου πολιτικού νομίσματος των κυβερνώντων. Αυτοί που εδώ και μια δεκαετία για να μην πάμε πιο πίσω κόβουν με τον συστημικό μπαλτά μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα, τώρα ξαφνικά θυμήθηκαν πως είναι αλτρουιστές και λόγω του ότι πλησιάζει και το ορθόδοξο Πάσχα αποφάσισαν αντί να ξανασταυρώσουν τον ελληνικό λαό με τα μνημόνιά τους, να τον βοηθήσουν.

Φυσικά η βοήθειά τους είναι παροδική, σαν ένα πυροτέχνημα που γρήγορα θα σκάσει και θα χαθεί, έχοντας θολώσει για λίγο τα μάτια όσων καλοπροαίρετα γύρισαν το βλέμμα τους για να το δουν. Αυτό που θα μείνει όμως μετά, θα είναι ότι και πριν, μια χώρα ρημαγμένη και ένας λαός απομονωμένος στο σπίτι του, αντιστεκόμενος με ίδια μέσα στον ύπουλο εχθρό του κορωνοϊού.

Τα νοσοκομεία θα εξακολουθούν να ασθενούν, λόγω έλλειψης προσωπικού και υλικών μέσων, αυτά τα νοσοκομεία που κάποτε η κυβέρνηση ορκιζόταν ότι είτε θα τα κλείσει γιατί δεν χρειάζονται, είτε ακόμη καλύτερα θα τα κατεδαφίσει για να κτιστούν στην θέση τους πολυτελή ιδιωτικά, αυτά που σήμερα όχι μόνο σφυρίζουν αδιάφορα, χωρίς να έχουν προσφέρει τίποτα στην ελληνική κοινωνία, αλλά συνεχίζουν να τρέφονται παρασιτικά από τα κρατικά ταμεία, με τις ευλογίες ολόκληρης της κυβέρνησης (30 εκατομμύρια δεν τα λες και λίγα όταν δεν προσφέρεις ακόμη τίποτα). Και μην κρύβεται η λύση στον εθελοντισμό που παρακαλά, όταν θυμάται το αξίωμά του, ο υπουργός Υγείας.

Μήπως ήρθε η ώρα και εμείς να βαδίσουμε στα χνάρια των κυβερνώντων και να τρέξουμε για βοήθεια. Φυσικά και η λύση είναι ο εθελοντισμός και οι μέχρι στιγμής αιτούντες, ιδίως φοιτητές ιατρικής και άλλων συναφών σχολών, είναι μια καλή ευκαιρία για να καλυφθούν οι οργανικές ανεπάρκειες του δημοσίου συστήματος υγείας. Με άλλα λόγια, γιατί να προσλάβουν και να πληρώσουν νέο προσωπικό, αφού μπορούν τσάμπα να εκμεταλλευτούν την αγνή πρόθεση του καθενός για βοήθεια σε μία τόσο δύσκολη στιγμή. Άλλωστε, από τις 2000 προσλήψεις που θα έκαναν στα νοσοκομεία, αυτή την στιγμή έχουν προσληφθεί μόνο 350, ενώ πάνε και έρχονται γιατροί από αγροτικά ιατρεία και στρατιωτικές μονάδες για να γεμίσουν τα κενά.

Αυτή η κυβέρνηση που θυσιάζει τα μισθά της που άξια τόσα χρόνια εισέπραττε,(άλλωστε τόσο έργο έχει να επιδείξει) όχι μόνο δεν προσλαμβάνει, όχι μόνο δεν ενισχύει τις κρατικές δομές αλλά συνεχίζει το κυβερνητικό της έργο απτόητη. Την ίδια ώρα που χαρίζει ένα χρόνο περιθώριο στα κανάλια για την πληρωμή της δόσης χρήσης των συχνοτήτων, την ίδια ώρα πετά ένα ξεροκόμματο στους εργαζόμενους της τάξης των 400 ευρώ τον μήνα και όχι φυσικά για όλους αλλά μόνο γι’ αυτούς που είναι στην ουσία άνεργοι, ή για να χρησιμοποιήσουμε και έναν όρο της εποχής, σε αναστολή εργασίας.

Την ίδια ώρα που διπλασιάζει την ήδη υψηλή αποζημίωση προς τις ιδιωτικές ΜΕΘ στα 1600 ευρώ ημερησίως, δίνει 11 εκατομμύρια για διαφημίσεις σε γνώριμη διαφημιστική εταιρεία και τετραπλασιάζει τις αποζημιώσεις των μελών διοικητικών συμβουλίων στα συνδικαλιστικά όργανα μεγάλων εταιριών (βλ. ΣΤΑΣΥ, ΔΕΗ), κλείνει τα αυτιά στις φωνές των εργαζομένων υγείας που ζητούν τα αυτονόητα δηλαδή, μάσκες και γάντια και όχι εθιμοτυπικά χειροκροτήματα.

Βέβαια, αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην χώρα μας αλλά σχεδόν σε όλο τον ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο. Στην Ευρώπη των τραπεζών που δεν δέχεται να βοηθήσει αν δεν εφαρμοστούν νέα μνημόνια. Στην Αμερική της ευημερίας που πληθαίνουν οι φωνές που λένε ας πεθάνουν και μερικοί αν είναι να σωθεί η οικονομία και να επανέλθει γρήγορα σε ρυθμούς ανάπτυξης. Για τα δεδομένα του νεοφιλελευθερισμού, οι θάνατοι είναι απλώς αριθμοί που αντισταθμίζονται με οικονομικούς δείκτες ανάπτυξης.

Για τον νεοφιλελευθερισμό ο ιός είναι μια καλή πρώτη δοκιμή για το πόσο αντέχουμε να ζούμε χωρίς δικαιώματα. Για το πόσο αντέχουμε να ζούμε ήσυχοι και όχι ελεύθεροι (όπως έγραφε ο Θουκυδίδης). Μπορεί να είναι μια θεωρία συνωμοσίας, μπορεί και να είναι απλώς η πρώτη πράξη του δράματος σε μία παράσταση διαρκείας που ο νεοφιλελευθερισμός ζητά να επιβιώσει όπως ο νέος αυτός ιός σε βάρος μας, ζητά να επιβιώσει κλέβοντας μας την ανάσα. Το ερώτημα είναι θα τον αφήσουμε;

Μένουμε μέσα ή βγαίνουμε έξω;

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Μήπως η λύση είναι να μην μείνουμε μέσα, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση της αναλγησίας και της αδιαφορίας απέναντι όχι μόνο στα χρόνια προβλήματα των λαών, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της ανασφάλειας αλλά και στο μείζον και πρόσφατο πρόβλημα του κορωνοϊού; Μένουμε έξω από τις αδηφάγες ορέξεις μιας Ευρώπης που κλείνει τα μάτια και τα αυτιά στις εκατόμβες νεκρών που οι πολιτικές της δημιούργησαν. Που ακόμα και τώρα ζητά μνημόνια για να στηρίξει τα κράτη που με προηγούμενα μνημόνια χρεοκόπησε, μεταξύ των οποίων και το δικό μας.

Γιατί ήταν πιο αναγκαίο και κρίσιμο να πληρώνουμε 10 δισεκατομμύρια το χρόνο στο ΝΑΤΟ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς παρά να αυξήσουμε έστω και λίγο την χρηματοδότηση των μονάδων υγείας. Γιατί είναι πιο επιτακτικό να αποζημιώσουμε προκαταβολικά τις μεγάλες ιδιωτικές κλινικές για το ενδεχόμενο χρήσης των υποδομών τους στο μέλλον, παρά να αξιοποιήσουμε τα 30 εκατομμύρια για την στήριξη του αγώνα των δημοσίων νοσοκομείων έναντι του κορωνοϊού. Γιατί είναι πιο επείγουσα η ανάγκη για ενημέρωση για τον κορωνοϊό σε σχέση με την κατ’ ουσίαν πρόληψη του, γι’ αυτό και δόθηκαν 11 εκατομμύρια για διαφημιστικές καμπάνιες. Ο λόγος είναι ότι η πανδημία του ιού έχει διττή ερμηνεία, για κάποιους είναι απειλή για την ανθρώπινη ζωή , για κάποιους άλλους είναι ευκαιρία για επιπλέον κερδοφορία, γι’ αυτό ήρθε εν μέσω πολέμου η πράξη νομοθετικού περιεχομένου που επιτρέπει την μείωση μισθού και εργασίας στο μισό για τους επόμενους 6 μήνες, στο όνομα της δήθεν προστασίας των θέσεων εργασίας. Γιατί για κάποιους είναι μάχη για την προστασία  της ζωής και για άλλους μάχη για την ενίσχυση των διακρίσεων και της αναξιοκρατίας.

Και σε όλα αυτά το κράτος παραμένει και πάλι αμέτοχο. Επαφίεται ως συνήθως στην ευσυνειδησία του καθενός να αυτοπεριοριστεί με την απειλή να μην γίνουμε Ιταλία. Ένας εξαφανισμένος υπουργός υγείας που έχει αντικατασταθεί από έναν νεοδιορισθέντα πρώην δήμαρχο στην νευραλγική θέση του υφυπουργού πολιτικής προστασίας και διαχείρισης κρίσεων και από έναν αξιοσέβαστο και διαπρεπή επιστήμονα, ο οποίος όμως δεν διαθέτει διοικητικές εξουσίες παρά μόνο γνωμοδοτικό ρόλο.

Αντί λοιπόν να μας βομβαρδίζουν καθημερινά με την ανάγκη να μείνουμε σπίτι, που αποτελεί ένα μέτρο ανάσχεσης άλλα όχι το σημαντικότερο, να φροντίσουν άμεσα να ενισχύσουν το ΕΣΥ με προσωπικό και υλικό, να αυξήσουν τον αριθμό ΜΕΘ και να επιτάξουν αντίστοιχες δομές νοσηλείας στον ιδιωτικό τομέα.

Δεν είναι δυνατόν ούτε βέβαια λογικό την ίδια στιγμή που απαιτούν από τους πολίτες να στηρίξουν τον αγώνα έναντι της εξάπλωσης του ιού, μένοντας σπίτι και ζώντας με 433 ευρώ το μήνα, την ίδια στιγμή να διπλασιάζουν την αποζημίωση προς τους ιδιώτες ιδιοκτήτες νοσοκομείων, στα πλαίσια της δήθεν επίταξης των δομών τους. Η προβλεπόμενη από το σύνταγμα επίταξη κινητών και ακίνητων μερών αφορούν σε κρίσιμες και έκτακτες καταστάσεις και δεν προβλέπουν κανενός είδους αύξηση της προβλεπόμενης αποζημίωσης, πόσο μάλλον διπλασιασμού της ήδη μεγάλης ημερήσιας αποζημίωσης. Και από την άλλη να νομοθετούν σε βάρος των εργαζομένων, αντί να λάβουν μέτρα για την προστασία τους, όπως να καταβληθούν στο ακέραιο οι μισθοί τους ή να αντισταθμιστούν με φοροελαφρύνσεις, ή έκτακτες ενισχύσεις σε μορφή επιδομάτων.

Μόνο με αντίστοιχα με τα παραπάνω μέτρα μπορεί να προστατευθεί στο σύνολό της ο ελληνικός λαός από την καθολικές συνέπειες του ιού. Σε κάθε άλλη περίπτωση, αν δεν ληφθούν τέτοια μέτρα, οι συνέπειες του ιού θα γίνουν ολέθριες και μη αντιμετωπίσιμες.

Και δεν θα αφορούν μόνο την υγεία μας που βρίσκεται ήδη σε κίνδυνο αλλά το μέλλον μας συνολικά, σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής. Μήπως ο ιός δημιούργησε γόνιμο έδαφος για την περαιτέρω εξαθλίωση, για την ενίσχυση της βαρβαρότητας του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού; Μήπως ο ιός έδωσε ένα φιλί ζωής στο ρημαγμένο καπιταλιστικό σύστημα και αναδιένειμε το χρήμα στα πρότυπα αναδιανομής που συνέβησαν μετά τις κρίσιμες πολεμικές περιόδους του τελευταίου αιώνα… (Ας πεθάνουν και κάποιοι αν είναι να σωθεί η οικονομία.)

Έργα και ημέρες

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Το απόλυτο τίποτα, η απόλυτη ισοπέδωση των πάντων, η πλήρης επιτυχία της ανικανότητας, φράσεις που θα μπορούσαν να περιγράψουν την παρούσα κυβέρνηση. Σχεδόν οκτώ μήνες και για το μόνο που επαίρονται είναι για την κατάργηση του ασύλου, την επίσπευση του ξεπουλήματος του δημοσίου πλούτου και την επαναφορά της χωροφυλακής στους δρόμους της Αθήνας. Κατά τα άλλα, οι Τούρκοι συνεχίζουν όχι μόνο να κάνουν παράνομες γεωτρήσεις και να καταστρατηγούν τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου με τις ευλογίες Ευρωπαϊκής Ένωσης και Αμερικής (των πάλαι ποτέ συμμάχων μας) αλλά συνεχίζουν να τροφοδοτούν τις ελληνικές ακτές με χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, πολλοί εκ των οποίων στέκονται άτυχοι να πατήσουν το πόδι τους σε ελληνικό έδαφος και ξεψυχούν μεσοπέλαγα. Παράλληλα, στέλνουν όπλα και στρατό στην δυτική Λιβύη και υπογράφουν συμφωνίες που θίγουν κάθε κυριαρχικό μας δικαίωμα στον περιβάλλοντα θαλάσσιο μας χώρο. Φυσικά, όλα αυτά σκιάζουν τους ιθύνοντες οι οποίοι τρέχουν γονατιστοί στην Ουάσιγκτον και παρακαλούν για λίγα ψίχουλα ελεημοσύνης. Μάταια όμως γιατί ούτε καν επίσημη προτροπή υπέρ μας στο ζήτημα της Τουρκίας δεν υπήρξε από μεριάς των συμμάχων μας, στους οποίους (όπως περήφανα δήλωσε ο πρωθυπουργός μας) δίνουμε πάνω από το 2% του ΑΕΠ μας για να μπορεί το ΝΑΤΟ να κάνει πολέμους και να προφυλάσσει τα αμερικανικά συμφέροντα εις βάρος όλων των άλλων συμπεριλαμβανομένων και ημών. Αντ’ αυτού δώσαμε και  δύο εκατομμύρια στην χρεοκοπημένη θεολογική σχολή της Βοστώνης. Στο εσωτερικό η κατάσταση παραμένει ίδια και χειρότερη, τα νοσοκομεία δεν έχουν προσωπικό και υλικό, τα σχολεία βιβλία και δασκάλους, η ανεργία δεν μειώνεται, η ανασφάλεια παραμένει, η δυσβάσταχτη φορολογία παραμένει, η αναξιοκρατία καλά κρατεί, αφού όλο το διαλυμένο δημόσιο σύστημα στελεχώνεται από κομματικά σκυλιά που κατασπαράζουν ότι έχει απομείνει από το ματωμένο σαρκίο αυτού του τόπου. Και αφού η επίσκεψη στην Αμερική ήταν όπως αποδείχθηκε ένα γιγαντιαίο φιάσκο, ρίχνουμε στον ηλίθιο και πεινασμένο λαό όχι άρτο αλλά θέαμα, όχι με άρματα και σχοινοβάτες όπως στην ένδοξη εποχή της χούντας, αλλά με ΜΑΤ που πάνε να καταλάβουν την πόλη που αλώθηκε ξανά. Και κάπως έτσι λύνονται τα προβλήματά μας και, αν δεν λυθούν έτσι, δίνουμε τέλος στην αγωνία για το ποιος θα ηγηθεί του αποδεκατισμένου και διακοσμητικού πλέον θεσμού του προέδρου της δημοκρατίας. Και όλοι πανηγυρίζουμε για το μεγαλείο ψυχής του πρωθυπουργού μας, γιατί όπως και ο ίδιος είπε η Ελλάδα είναι γυναίκα και έτσι επέλεξε την πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας για την θέση αυτή. Φυσικά αν το ίδιο πρόσωπο ήταν επιλογή της προηγούμενης κυβέρνησης, θα ξανακούγαμε σχόλια περί αμπεχόνων και άλλων τέτοιων βαθύτατα πολιτικών κρίσεων. Και όλα αυτά μέσα σε οκτώ μήνες. Σκεφτείτε τι έχουμε να δούμε ακόμα.

Μα είναι κάτι πιο βαθύ…

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πως η ιστορία γίνεται σιωπή, αφού σβήσει η πιρόγα που οδηγεί το S/S Cyrenia πάνω στο φτερό του καρχαρία. Ο πιλότος Νάγκελ μαζί με τον Άμλετ της βροχής διαβάζουν τα προσπέκτους όση ώρα ο Ντικ προσπαθεί να στερεώσει στο ζέρβι του δόντι μια μικρή πινακίδα που ο Γαρμπής την σπρώχνει κοντά στο φουσκωμένο ποτάμι της Φουέντε Οβεχούνα. Εκεί που κάθονται οι γερόντοι της Μακρονήσου ψάχνοντας να μάθουν γιατί το να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο. Και τώρα που τα φώτα της σκηνής έσβησαν ο Θάνος κατέβηκε από το πιάνο πατώντας την τελευταία νότα. Κρατήστε την νότα αυτή και προσπαθήστε να δημιουργήσετε το δικό σας τραγούδι. Και κλείστε μέσα του όλα τα λόγια, αυτά που θέλετε να πείτε και ό,τι πιο όμορφο από όλα. Χαιρετούμε με υπερηφάνεια και σεβασμό έναν από τους πιο σπουδαίους σύγχρονους Έλληνες. Έναν συνθέτη που κυνήγησε μέχρι τέλους τα όνειρα του και μας μύησε και μας να κυνηγάμε το αδύνατο μέχρι να καταστεί απόλυτα δυνατό.  Καλό ταξίδι…

Μία λογοκρισία και ένα δοκίμιο για την Λαίδη Μάκβεθ του Σοστακόβιτς

by Δημήτρης Μπούκας

Η ενασχόλησή μου με τον αντιαντορνικό, όσον αφορά τουλάχιστον την μουσική, Αμερικανό μουσικολόγο Richard Taruskin ήρθε σε μια βολική περίοδο διότι στις 12 Μαΐου 2019 ανεβαίνει στην Εθνική Λυρική Σκηνή η όπερα Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ του Ντμίτρι Σοστακόβιτς για την οποία ο Taruskin έχει ερευνήσει, γράψει και μιλήσει πολύ. Η όπερα έγινε διάσημη αφού φαίνεται να διέταξε ο ίδιος ο Στάλιν να κατεβεί όταν την είδε το 1936. Και μάλιστα κατέβηκε με επεισοδιακό τρόπο, με ένα ανυπόγραφο κύριο άρθρο στο επίσημο όργανο του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος την εφημερίδα Πράβντα, στις 28 Ιανουαρίου 1936 το οποίο φημολογείτο μάλιστα ότι έγραψε ο ίδιος ο Στάλιν.

pravda

Το κύριο άρθρο στην Πράβντα της 28ης Ιανουαρίου 1936 που κατέβασε την Λαίδη Μάκβεθ του Σοστακόβιτς.

Το ερώτημα που κλήθηκε να απαντήσει ο Taruskin, από τον οποίο ο αναγνώστης όλων των δοκιμίων του δύσκολα θα εκμαιεύσει καλό λόγο για οποιονδήποτε συνθέτη και ο οποίος αρέσκεται να τον χαρακτηρίζει ακαδημαϊκή αυστηρότητα και αμεροληψία και πιστεύει ότι η μουσική δεν είναι ποτέ αποκομμένη από την πολιτική και την κοινωνία, είναι τι ενόχλησε τον Στάλιν. Στο δοκίμιο «Η όπερα και ο δικτάτωρ» που πρωτοέγραψε για το πρόγραμμα μιας παραγωγής—από τις σπάνιες μέχρι τότε—της Λαίδης Μάκβεθ στην όπερα του Σαν Φρανσίσκο το 1988 κατόπιν πρόσκλησης του καλλιτεχνικού διευθυντή και ύστερα ξαναδημοσίευσε στο περιοδικό The New Republic, o Taruskin ισχυρίζεται ότι αυτό που ενοχλήθηκε ήταν η μικροαστική σεμνοτυφία του Στάλιν απέναντι στις ερωτικές σκηνές της όπερας και ο αντιμοντερνισμός του, καθώς, όπως έγραψε η Πράβντα, στην όπερα του Σοστακόβιτς «η μουσική στρέφεται επίτηδες μέσα έξω, ώστε τίποτα να μην θυμίζει κλασική όπερα, ή να έχει οποιοδήποτε κοινό με την συμφωνική μουσική, ή με την απλή και λαϊκή μουσική γλώσσα, την προσιτή σε όλους». Αυτές οι ενοχλήσεις στάθηκαν ως αφορμή για την επίδειξη δύναμης του κόμματος επί των καλλιτεχνών της Σοβιετικής Ένωσης: η φήμη του Σοστακόβιτς έδειχνε ότι κανείς, ούτε οι άριστοι, δεν ήταν ασφαλής.

Όμως ο Taruskin δεν αθωώνει τον Σοστακόβιτς. Αντιθέτως, ο Σοστακόβιτς πήρε ένα μυθιστόρημα τρόμου και, μέσω πολλών τεχνασμάτων και κυρίως της μουσικής, αθώωσε την διαβολική πρωταγωνίστρια, η οποία σπέρνει τον θάνατο σε ένα μεγάλο αγρόκτημα της τσαρικής Ρωσίας. Την ίδια εποχή όμως ο Στάλιν είχε κηρύξει πόλεμο στους κουλάκους, τους ευκατάστατους κτηματίες που αρνούνταν να ενταχθούν στην υποχρεωτική κολεκτιβοποίηση του γεωργικού τομέα. Οι εκτελέσεις κουλάκων ήταν συνήθεις εκείνη την εποχή. Ο Στάλιν λοιπόν, εξ αιτίας της μικροαστικής σεμνοτυφίας του, στάθηκε στα ασήμαντα όπως το σεξ και ο μοντερνισμός (έναντι του σοσιαλιστικού ρεαλισμού) και δεν εκτίμησε το γεγονός ότι στην πραγματικότητα ο Σοστακόβιτς προπαγάνδιζε με τον πιο όμορφο τρόπο τις δολοφονίες κατά των κουλάκων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »