Σκελετος.

Περί βασιλέων και ντιβών

by Δημήτρης Μπούκας

Τον Σεπτέμβριο του 1991 η αμερικανική γερουσία υπερψηφίζει την λεγόμενη Αναθεώρηση Helms, που προτάθηκε από τον γερουσιαστή Helms και απαγόρευε στο αμερικανικό Εθνικό Ταμείο για τις Τέχνες να χρηματοδοτεί έργα τέχνης που «απεικονίζουν ή περιγράφουν, με εμφανώς προσβλητικό τρόπο, σεξουαλικές ή απεκκριτικές πράξεις ή όργανα». Λαμβάνοντας ως σημείο έναρξης την μεγάλη αντιπαράθεση της εποχής σχετικά με την αναθεώρηση, ο Taruskin γράφει μια μεγάλη κριτική για τις ηχογραφήσεις από τον William Christie και τους Les Arts Florissants γαλλικών μπαρόκ οπερών, που σπάνια ακούγονταν μέχρι τα τέλη του 1980. Κυρίως όμως δεν χάνει την αγαπημένη του ευκαιρία, να αποδείξει ότι υπάρχει πολιτική ακόμη και σε τομείς της κλασικής μουσικής που δεν φανταζόμαστε.


Περί βασιλέων και ντιβών

του Richard Taruskin
The New Republic
13 Δεκεμβρίου 1993

«Όσο περισσότερο επιτυγχάνει ένα έργο τέχνης ως πολιτική» έχει δηλώσει ο συνθέτης Ned Rorem «τόσο περισσότερο αποτυγχάνει ως τέχνη». Με λιγότερη τόλμη και πολλές περισσότερες λέξεις, ο αντιπρόσωπος Henry Hyde συμφωνεί: «Η καλή τέχνη είναι υποδηλωτική παρά προκλητική» έγραφε, εννοώντας ότι δεν είναι «ούτε τέχνη στην υπηρεσία κάποιου πολιτικού προγράμματος ούτε τέχνη ως ιδεολογικό όργανο, αλλά τέχνη ως μέσο με το οποίο ο άνθρωπος κερδίζει μια ματιά στην υπερβατική διάσταση της ανθρώπινης εμπειρίας». Χονδροειδείς παρεμβάσεις της αμερικανικής πολιτικής στα ζητήματα της τέχνης έχουν συσπειρώσει σε άρνηση φοβισμένους καλλιτέχνες και ξυλόγλωσσους πολιτικούς. Δεν υπάρχει, ή δεν θα έπρεπε να υπάρχει, καμία σχέση μεταξύ τέχνης και πολιτικής, μάς διαβεβαιώνουν αμφότεροι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τρελός Παππάς τούς βάφτισε

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Τι να απέγινε άραγε ο καταδικασμένος Χρήστος Πάπας; Αυτός που στα ούρα του συσπείρωσε όλη την οργή και την αγανάκτηση όλων των γνήσιων πατριωτών έναντι των τουρκικών σήριαλ. Αυτός της γνωστής παρέας των φασιστοειδών που όποτε τους χρειάστηκαν τους ξεθάβαν και όποτε περίσσευαν τους ξαναέκρυβαν χωρίς όμως να μπορέσουν ποτέ να κρύψουν την δυσοσμία της αγαστής τους σχέσης. Κάτι σαν τα οπίσθια με τα εσώρουχα.

Και τώρα που δεν υπάρχει Χρυσή αυγή, δεν υπάρχουν ταγματασφαλίτες, δεν υπάρχουν δωσίλογοι, χουντικοί και λοιποί προσφιλείς στυλοβάτες, πρέπει να τους εφεύρουν ή ακόμη καλύτερα να γίνουν οι ίδιοι. Και έγιναν. Ξυλοφόρτωσαν χωρίς λόγο κόσμο, χαστούκισαν, τραμπούκισαν και εντέλει έγιναν και αυτoβαφτιζόμενοι ήρωες μιας στημένης σύγκρουσης. Όπως πάντα έτσι και τώρα χωρίς πρωτοτυπία υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Δεν έχεις δικαίωμα να διεκδικείς ελευθερίες στην εποχή που κινδυνεύεις να νοσήσεις. Δεν έχεις δικαίωμα να κυκλοφορείς. Δεν έχεις λόγο κοινωνικής ύπαρξης αν θίγεις την πολιτειακή φύση που σε προστάζει. Δεν υπάρχεις όταν δεν χρησιμεύεις.

Η Νέα Σμύρνη είναι άλλη μια περίπτωση του αστικού χάσματος και της κατάφωρης παραβίασης κάθε έννοιας ελευθερίας. Είναι η συνέχεια των εκατοντάδων επιθέσεων της κατά τα άλλα δημοκρατικής κυβέρνησης που αυθαίρετα διώκει και καταδιώκει όλους όσους αντιδρούν στην βαρβαρότητα της. Όταν βέβαια αντιλαμβάνονται ότι αποκαλύπτονται στήνουν κακοφτιαγμένα επεισόδια με θύματα ακόμη και δικά τους παιδιά. Τώρα ένας αστυνομικός, πιο πριν ένας πρύτανης. Και το έδαφος γίνεται πιο γόνιμο για να συνεχίσουν να σπέρνουν τον σπόρο του διχασμού.

Παλιά τους τέχνη κόσκινο.

Να ζει κανείς ή να μη ζει

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Η κομματικοποιήση της ηγεσίας του Εθνικού έγινε από την ίδια την κυβέρνηση. Όταν με απευθείας ανάθεση, κατά παρέκκλιση του κανονισμού, διορίστηκε ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Με τον διορισμό ανά χείρας, κορυφαίοι πολιτικοί ταγοί της κυβέρνησης πανηγύριζαν για την επανακατάληψη του θεάτρου και το σπάσιμο του αποστήματος της αριστεράς.

Όμως δύο χρόνια μετά η αυλαία άνοιξε και αυτό που εμφανίστηκε δεν έχει καμία σχέση ούτε με το θέατρο, ούτε με ποιότητα ήθους εν γένει. τώρα αποκαλύγθηκε ότι δεν ήταν άλλος ένας ρόλος αλλά η ωμή πραγματικότητα που κουβαλούσε ένας βαθύτατα τοξικός για την υγεία του Εθνικού άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που μέχρι χθες ήταν στο απυρόβλητο και ενώ ήταν κοινό μυστικό η κακοποιητική του τάση και συμπεριφορά, παρά ταύτα απολάμβανε μία ιδιότυπη εύνοια.

Η απάντηση της κυβέρνησης σε όλες αυτές τις κατηγορίες δια στόματος της υπουργού πολιτισμού είναι ότι δεν ήξεραν, ότι εξαπατήθηκαν, κοινώς την πάτησαν. Πως μπορείς να την πατήσεις σε κάτι που όλοι το ήξεραν μέσα στους κόλπους του θεάτρου. Σε κάτι που στην τελική ακόμη και να μην το ήξεραν δεν θα τους έπαιρνε πάνω από κάτι μήνες για να το αντιληφθούν. Θυμίζω ότι περίπου 4 μήνες κράτησε η συνεργασία του εν λόγω ηθοποιού με τμήμα θεατρικών σπουδών αλλά και με θεατρική σχολή, αφού δεν άργησε να αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα προς τους σπουδαστές. Τι άλλαξε τώρα και έμεινε για χρόνια σε αυτή την θέση, την οποία θα εξακολουθούσε να κατέχει αν δεν υπήρχε τόσο ισχυρή πίεση από τα μέσα για αποκαλύψεις.

Τι άλλαξε και όχι μόνο παρέμεινε αλλά όπως συζητείται κατόρθωσε να αποκτήσει προσβάσεις ακόμη και στην ευαίσθητη ηλικιακά και ψυχικά ομάδα των ανήλικων προσφύγων. Αυτών που δεν είχαν γονείς να τα μαζέψουν όπως δήλωσε το γνωστό ανδρείκελο δημοσιογραφίας. Το ίδιο ανδρείκελο που δήλωνε με απορία ότι η μάνα του Φύσσα για φτωχιά είναι πολύ περιποιημένη

Η απάντηση είναι ότι τους εξαπάτησε.

Πως εξαπατάς κάποιον που σε προτείνει για μία θέση; Πως είναι δυνατόν να τον εξαπατήσεις αφού ο ίδιος σε προτείνει; Μόνο εσένα. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια, για να προλάβω ορισμένες άστοχες και επικίνδυνες γενικεύσεις ότι όλοι στην κυβέρνηση ταυτίζονται με τις πράξεις αυτές. Αυτό αφορά την δικαιοσύνη και μόνο. Το ζήτημα που ανακύπτει είναι πολιτικό και αφορά την εγκληματική ανεπάρκεια της υπουργού με την ανοχή του πρωθυπουργού που οδήγησε όχι μόνο σε μία λάθος επιλογή αλλά σε μία διαπόμπευση σύσσωμης της κυβέρνησης, αναφορικά με την ικανότητά της να ξεχωρίζει το καλό από το κακό ακόμη και αν το τελευταίο κρατά κομματική ταυτότητα.

Ακόμη και τώρα, παραιτηθείτε, έστω και τώρα δείξτε ειλικρινή μεταμέλεια και όχι συνενοχή και απομακρυνθείτε από αυτή την τραυματισμένη θέση της υπουργού Πολιτισμού.

Μια μέρα στο Da capo

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Τι και αν η μισή Αττική θάφτηκε στο χιόνι. Τι και αν χιλιάδες άνθρωποι έμειναν χωρίς νερό και ρεύμα μέσα σε πολικές θερμοκρασίες. Τι και αν για άλλη μια φορά το κράτος απέδειξε στο απόλυτο την ανεπάρκεια του.

Στο Κολωνάκι ήταν όλα μια χαρά. Ούτε πολύ χιόνι. Ούτε διακοπές ρεύματος και ο καφές στο Da capo όπως πάντα όλα αυτά τα χρόνια εξαιρετικός. Για τον πρωινό καφέ του πρωθυπουργού δεν υπάρχουν μέτρα. Δεν υπάρχει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και υγειονομικής κρίσης. Υπάρχει μόνο η ακόρεστη ανάγκη για καφέ. Αυτό το αίσθημα με το οποίο ξυπνάνε οι περισσότεροι Έλληνες.

Όμως την Τρίτη δεν ήταν ένα συνηθισμένο ξημέρωμα. Ήταν η πρώτη της κακοκαιρίας και η πρεμιέρα του πολυδιαφημισμένου έργου της πάνοπλης και πανίσχυρης υπουργοποιημένης πλέον πολιτικής προστασίας. Μετά από ώρες επί ωρών και ημέρες επί ημερών συνεδριάσεων και αποφάσεων έφτασε η μέρα που περίμεναν και ήξεραν.

Και τι έκαναν; Αυτό που κάνουν πάντα. Τίποτα. Ή για να είμαι πιο ακριβώς τίποτα για μας τους πολλούς. Για τους λίγους και εκλεκτούς έκαναν. Έκλεισαν την εθνική οδό για 3 μέρες. Το έκαναν όχι για το προφανές, για να μην κινδυνεύσουμε, αλλά για να μην κινδυνέψει ο παραχωρησιούχος της εθνικής οδού και επωμισθεί το υπέρογκο και ευρωπαϊκά ψηφισμένο πρόστιμο σε περίπτωση ακινητοποίησης οχημάτων εντός του άξονα. Για να μην πληρώσουν οι λίγοι. Την πλήρωσαν όπως πάντα οι πολλοί.
Τι άλλο έκαναν; Έπαιξαν με το ρεύμα. Γι αυτό δεν χρειάζονταν την Μήδεια. Ούτε τον Ορέστη. Κατήργησαν τα λιγνιτικά εργοστάσια και υποχρέωσαν την αντικατάσταση του δικτύου που εξυπηρετούσαν από εργοστάσια φυσικού αερίου. Σημειωτέον ότι η Γερμανία αυτό θα το κάνει μέχρι το 2050 και όχι μέχρι το 2023. Εμείς γιατί τέτοια σπουδή; Γιατί διάφοροι όμιλοι ενέργειας  επενδύουν σε μονάδες φυσικού αερίου ανά την Ελλάδα. Με πιο απλά λόγια, σκάνε οι υποσταθμοί ο ένας μετά τον άλλο, γιατί το δίκτυο λόγω της κατάργησης του λιγνίτη στην Μεγαλόπολη και φυσικά της έλλειψης συντήρησης από τους ιδιώτες, δεν αντέχει. Και όλα αυτά όχι για το καλό του περιβάλλοντος, το δικό μας και των οικογενειών μας αλλά για την οικονομική ευημερία της υγιούς κατά τα αλλά και μη κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας.

Όσο χιόνι και να ρίξει δεν μπορεί να καλύψει την εγκληματική τους ανεπάρκεια και άκρως μονοδιάστατη πολιτική τους. Δέκα μέρες τώρα τα καλοταϊσμένα κανάλια τους μας έχουν βομβαρδίσει με αλεπάλληλες εικόνες από συνεδριάσεις του Χρυσοχοΐδη, του Χαρδαλιά και των συν αυτοίς.

Ούτε δένδρα έκοψαν, ούτε καλώδια στήριξαν, ούτε δρόμους άνοιξαν. Η απόλυτη αποτυχία. Βέβαια αυτό ισχύει για την κοινή λογική όχι για τους υποτακτικούς κονδυλοφόρους της επιτελικής παρέας των αρίστων.

Lockdown και ξερό ψωμί

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πλέον έχουμε χάσει το μέτρημα από τις τόσες φορές που μας έκλεισαν μέσα, από τα τόσα ψέματα και παλινωδίες όπου το πρωί έλεγαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση για νέα καραντίνα και το βράδυ ανακοίνωναν νέα καραντίνα. Έχουμε χάσει το μέτρημα από τις τόσες φορές που άνοιξαν και έκλεισαν το λιανεμπόριο, σαν να ανοιγοκλείνουν διακόπτη. Και όλα αυτά γιατί; Φυσικά όχι για την προστασία της δημόσιας υγείας, αλλά της κυβερνητικής ευημερίας. Όλοι αυτοί οι πάνοπλοι αστυνομικοί που κάθε μέρα περιπολούν στους δρόμους θυμίζοντας σκοτεινές και μαύρες εποχές, δεν προστατεύουν την υγεία μου αλλά την πολιτική της κυβέρνησης.

Οι ίδιοι αστυνομικοί που όταν δεν φορτώνουν με υπέρογκα πρόστιμα τους πολίτες (πάνω από το 50% του βασικού μισθού), ξυλοφορτώνουν τους φοιτητές που διαμαρτύρονται για τον νέο νόμο έκτρωμα που αλλάζει επί τα χείρω την εικόνα των ελληνικών πανεπιστημίων, φέρνοντάς τα πιο κοντά στην εικόνα των τουρκικών, στα οποία η αστυνομία προελαύνει και επιβάλλει δια της βίας το θέλημα του σουλτάνου Ερντογάν.

Έτσι και στην δική μας την περίπτωση, στήνεται ένα ανδρείκελο ελευθεροτυπίας και ελευθεροστομίας το οποίο θα ελέγχεται ανάλογα με το περιεχόμενο του άλλοτε διακριτικά (με συστήματα παρακολούθησης) και άλλοτε ακαριαία με ωμές παρεμβάσεις αστυνομικών σωμάτων στα πλαίσια μιας δήθεν προστασίας μιας δήθεν δημοκρατίας, αυτής που κουρέλιασαν και κουρελιάζουν με τις πολιτικές τους αποφάσεις. Ούτε τα προσχήματα δεν τηρούν πλέον, αφού μεσόυσης της υγειονομικής—που εξελίσσεται σε νέου τύπου οικονομική—κρίσης, φέρνουν εξαμβλώματα νόμων για να σώσουν την πτωχευμένη τους πολιτική ιδεολογία.

Δεν έχουμε ανάγκη γιατρούς και νοσοκομεία, αλλά αστυνομικούς και πολεμικά αεροπλάνα (ελπίζω αυτά να μην γέρνουν). Δεν έχουμε ανάγκη δασκάλους και σχολικές αίθουσες, αυτό το πρόβλημα το λύσαμε, μοιράζοντας γιγαντιαίες μάσκες και κουβέρτες στους μαθητές. Και το αποτέλεσμα φάνηκε· τα σχολεία για μια ακόμη φορά κλειστά. Δεν έχουμε ανάγκη από μικρομεσαίες επιχειρήσεις, όσες δεν μπορούν να αντέξουν σε αυτήν την τεχνητή οικονομική καταστροφή, καλούνται να παραδώσουν τα κλειδιά τους στον αρμόδιο υπουργό. Έναν υπουργό ανάξιο λόγου και έργου, που αναλώνεται σε τηλεοπτικές περιοδείες με σκοπό να ανυψώνει την εικόνα της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού του. Ένας πρωθυπουργός που το μόνο που κάνει εδώ και 2 χρόνια είναι να προκαλεί το κοινό αίσθημα και λογική. Από την μία οι βόλτες στην Πάρνηθα, από την άλλη τα τραπεζώματα στην Ικαρία και στην μέση ο Λιγνάδης. 

Και να ήταν μόνο αυτά, αφού φρόντισαν να εμβολιαστούν μεταξύ τους, αφού μοίρασαν απλόχερα λεφτά από τις λίστες τους, αφού έσωσαν μεγαλοεπιχειρηματίες και πανηγύρισαν για την επιτυχία τους, μόνοι τους, τώρα ζητάνε από καθέναν από μας να τους βοηθήσουμε να συνεχίσουν την βαρβαρότητά τους. Μας ζητάνε να μείνουμε μέσα, να μην μιλάμε, να μην ρωτάμε, μόνο να συμφωνούμε και να ακολουθούμε πιστά τους κανόνες και τις νόρμες τους. Αν το κάνουμε αυτό λένε θα σωθούμε και, αν το είχαμε κάνει ήδη πιο συντονισμένα, θα είχαμε σωθεί νωρίτερα. Έτσι όπως ακριβώς σωθήκαμε με τα μνημόνια, με το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο.

Κουράγιο, μια ζωή είναι θα περάσει…