Σκελετος.

Ο Στάλιν της Εσθονίας

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά από τον θάνατό του και ακόμη τον φοβούνται. Ακόμη τον εχθρεύονται και τον συκοφαντούν. Δεν ξέρουν όμως ποιος πραγματικά ήταν. Ξέρουν αυτά που επιτρέπονται σε μία Ευρώπη, σε έναν κόσμο και σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που βαφτίζει την κρίση ανάπτυξη, την φτώχεια πρόοδο, την συσσώρευση του πλούτου από τους πολλούς στα χέρια λίγων ως φυσικό φαινόμενο.

Σε μία  Ευρώπη που στήνει φασιστικές φιέστες με σκοπό να κρύψει τα σύγχρονα εγκλήματά της, προσβάλλοντας όχι μόνο την μνήμη όσων θυμούνται, αλλά και το αίμα των 60 εκατομμυρίων που χάθηκαν όχι τυχαία, αλλά πέσανε θύματα της ναζιστικής κτηνωδίας. Ανάμεσά τους ήταν και εφτακόσιες χιλιάδες Έλληνες αλλά και περίπου ένδεκα εκατομμύρια Ρώσοι, πολλοί εξ αυτών στρατιώτες του Κόκκινου στρατού. Ενός ένδοξου στρατού αποτελούμενου από απλούς στην πλειονότητά τους Ρώσους πατριώτες, που κατάφερε στις 9 Μαΐου του 1945, μετά από πολύμηνες και σκληρές μάχες, να καρφώσει το σφυροδρέπανο, στην καρδία του ναζιστικού κτήνους, στο γερμανικό κοινοβούλιο, έχοντας λυτρώσει παράλληλα από τον θάνατο εκατομμύρια μελλοθάνατους. Όλα αυτά συνέβησαν διότι υπήρχε ένας άξιος ηγέτης και εμπνευστής μια γιγάντιας αντίστασης έναντι του ναζισμού. Αυτός ήταν Ο Ιωσήφ «Στάλιν». Ένας ηγέτης που αγωνίστηκε για την ελευθερία του τόπου του και του λαού του. Ένας ηγέτης που, όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του, ένας από τους βασικούς αντιπάλους του Στάλιν, πήρε την Σοβιετική Ένωση από το αμόνι και την έκανε πυρηνική δύναμη.

Όλα όσα γράφονται και λέγονται σήμερα είναι για να θρέψουν τα νύχια των νεοφασιστών, κρατικών και παρακρατικών, επισήμων και ανεπισήμων. Γι’ αυτούς, πάντα ο Στάλιν θα είναι φασίστας και πάντα  η 9η Μαΐου θα είναι ημέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως η πραγματικότητα και η ιστορία μαρτυρούν άλλα…

Advertisements

Τα χρόνια της αθωότητας, μία κριτική

by Δημήτρης Μπούκας

Αφού περάσουν τα πέντε πρώτα ωραία λεπτά της παράστασης, κατά τα οποία γεμίζεις με καλή προσδοκία χάρη στην καλή απόδοση της αμηχανίας τριών γυναικών που συναντιούνται σε ένα σαλόνι, και στο ωραίο εφέ με τα μικρόφωνα στο τραπέζι που μεγέθυναν το ήχο του τσαγιού που σερβίρεται στο φλιτζάνι, κατακλύζεσαι από σκηνές σεξ τελείως κακοπαιγμένες και εσκεμμένα προσποιητές: σαν αυτές που κάνεις στο γυμνάσιο για πλάκα με τους φίλους σου. Η καλή απόδοση της αμηχανίας έγινε βαρεμάρα, κι η κάθε δυνατότητα της παράστασης να σοκάρει εξαχνίστηκε. Για την ακρίβεια, καθώς η πλοκή εξελίσσεται, αυτό που επί σκηνής είδα σταδιακά αποκτούσε όλο και περισσότερο μία αισθητική ελληνικού τηλεοπτικού σήριαλ, ύστερα βιντεοκασέτας του ’80 και τέλος Δελφιναρίου, με σαχλές σκηνές σεξ και αυνανισμού, σαχλές ατάκες, γέλια απ’ το κοινό, και δέκα λεπτά απραξίας επί σκηνής όπου από πίσω παίζουν λαϊκά. Τρολ; μάλλον κλισέ. Τελικά το έργο αποδείχθηκε κατάλληλο όχι μόνο για ανηλίκους αλλά και για νήπια, μιας και το μόνο προκλητικό που υπήρχε στον χώρο ήταν η αφήγηση που μας πληροφορούσε ότι ό,τι βλέπουμε είναι αιμομιξία· πέραν τούτου ουδέν.

Καλή απόδοση και χρωματισμός φωνής κατά την αφήγησή της από την Αλέξια Σαραντοπούλου και καλή μουσική επί σκηνής από Το κορίτσι κοιμάται.


Τα χρόνια της αθωότητας από τους Nova Melancholia, βασισμένο στην Αυτοκράτειρα του Δούκα Καπάνταη. Στην Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, 11–26 Μαρτίου.

«Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει».

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πέθανε και ο τελευταίος των επαναστατών. Αυτός που ύψωσε τη σημαία της Κούβας, πάνω από την αμερικανική. Αυτός που επέζησε από 638 απόπειρες δολοφονίας. Αυτός που γέμισε όραμα και αγωνιστικές ελπίδες τις καρδιές του χειμαζόμενου από την φιλοαμερικανική κυβέρνηση Μπατίστα. Αυτός που ξαπόστειλε τα αμερικανικά κεφάλαια από την Κούβα και τα πρόσφερε στους εργάτες και στον Κουβανικό λαό. Αυτός που εξάλειψε τον αναλφαβητισμό, που έκτισε ένα ζηλευτό για τα περισσότερα δυτικά καπιταλιστικά κράτη, εθνικό σύστημα υγείας, με αντιστοιχία ενός γιατρού ανά 130 κατοίκους, το υψηλότερο ποσοστό από όλα τα κράτη.

Αυτός που μείωσε την παιδική θνησιμότητα από το 42% στο 4%, το χαμηλότερο ποσοστό. Αυτός που απαγόρευσε το καρτέλ των ναρκωτικών, (ίσως είναι και ο λόγος που δεν έγινε τηλεοπτική σειρά). Και για όσους παραπονιούνται ότι δήθεν η Κούβα δεν έχει σύγχρονη τεχνολογία, είναι ένα δικτατορικό καθεστώς, χωρίς ατομικά δικαιώματα, με δεκάδες συλλήψεις και φυλακίσεις, κάποιοι εξ αυτών μάλιστα είναι και νομπελίστες, η απάντηση είναι η εξής: μπορεί όντως στην Κούβα να μην υπάρχουν πολλά σαμπουάν και σύγχρονα αυτοκίνητα, όμως δεν υπάρχουν ούτε διαφθορά, ούτε διαπλοκή, ούτε αδιαφάνεια, ούτε μαύρο πολιτικό χρήμα, ούτε κατσαπλιάδες πολιτικοί.

Μπορεί να μην έχουν όλα τα σπίτια πρόσβαση στο ίντερνετ, όμως όλοι έχουν σπίτια, τα οποία επιδοτούνται από το κράτος. Όλοι έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, όλοι έχουν δικαίωμα στην υγεία, σ αυτήν την χώρα που την κατηγορούν για ανελευθερίες, οι πολίτες απολαμβάνουν δικαιώματα που πολλοί από εμάς δεν έχουμε και όχι μόνο αυτό αλλά αποφασίζουν για το μέλλον τους στους χώρους δουλείας τους με ανόθευτη και άδολη ψηφοφορία. Ίσως γι’ αυτό σε κάποιους δεν αρέσουν αυτού του είδους οι εκλογές, αλλά αρέσκονται στις αμερικανικού τύπου εκλογές, που περιμένεις Κλίντον και σου βγαίνει Τράμπ, ή όπως εδώ που ψηφίζεις αριστερά και ανυπακοή και βγαίνει τρίτο και τέταρτο μνημόνιο.

Φυσικά, η λασπολογία όλων των αμερικανοκινούμενων υποτακτικών, όπως του πρώην σωματοφύλακά του και της αδερφής του, οι οποίοι είναι στρατολογημένοι στην CIA, δε σταματά εδώ. Βγήκαν λίγα εικοσιτετράωρα μετά τον θάνατο του μεγάλου ηγέτη και μιλάνε για δισεκατομμυριούχο κροίσο, η περιουσία του οποίου αγγίζει τα 900 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό όμως που δεν ξέρουν ή σκοπίμως αγνοούν, είναι ότι πρόκειται για ένα φτιαχτό δημοσίευμα μια δεξιάς εφημερίδας που εδρεύει στο Μαϊάμι, η οποία ανέφερε την συγκεκριμένη πληροφορία, την οποία μάλιστα ανακάλεσε σε σύντομο χρονικό διάστημα, λέγοντας ότι το νούμερο δεν αντιστοιχεί σε προσωπική περιουσία του Κάστρο, αλλά σε τμήμα της κρατικής περιουσίας της Κούβας και ότι το μόνο ακριβό περιουσιακό του στοιχείο ήταν μία μεγάλη τηλεόραση.

Αν ήταν ή δεν ήταν λοιπόν δικτατορία, θα το κρίνουν μόνο οι πολίτες της Κούβας. Ένα όμως είναι το σίγουρο ότι αν ήταν δικτατορία, τότε σίγουρα σύμμαχος χώρα θα ήταν η Αμερική, όπως στήριξε τόσα δικτατορικά καθεστώτα και στην λατινική Αμερική (βλ. Χιλή) αλλά και στην χώρα μας (βλ. Χούντα). Αντ΄αυτού το αμερικανικό καθεστώς, όχι μόνο δεν στήριξε το κουβανικό λαό και το πολίτευμά του αλλά προσπάθησε να τους εξοντώσει με κάθε τρόπο.

Η Ελλάδα, μια σύγχρονη Πομπηία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Έχει δεν έχει 1 εικοσιτετράωρο που πάτησε το πόδι του ο πρώην ουσιαστικά Αμερικανός πρόεδρος στην Ελλάδα και όλοι οι εθελόδουλοι πολιτικοί της συγκυβέρνησης και της μείζονος αντιπολίτευσης σπεύδουν να πανηγυρίσουν γιατί ο Ομπάμα με τις δηλώσεις του στήριξε την Ελλάδα. Μα αυτό που είπε ο Ομπάμα ήταν αυτό που έχει πει κατ’ επανάληψη το ΔΝΤ, ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, πρέπει να κουρευτεί αλλά για να κουρευτεί πρέπει να συμφωνηθεί νέο μνημόνιο. Επίσης αναγνώρισε την υποτέλεια και την υποταγή μας στο ΝΑΤΟ, λέγοντας ότι, παρά την οικονομική μας ανέχεια, είμαστε από τις λίγες χώρες που πληρώνουν εμπρόθεσμα τις τόσο υψηλές εισφορές στο ΝΑΤΟ.

Αυτά δήλωσε εν ολίγοις ο Ομπάμα και μάλιστα έντυσε την παρουσία του με μία επίσκεψη στην Ακρόπολη. Άλλωστε αυτό έχει ξανασυμβεί με τον Παπανδρέου και τον Ερντογάν στην Ακρόπολη, τότε που δίναν τα χέρια για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού. Για τον ίδιο λόγο είχε έρθει και ο Κλίντον το 1999, για να επιλύσει το Κυπριακό, τότε που η κυβέρνηση Σημίτη είχε ξυλοφορτώσει όλους αυτούς που είχαν συγκεντρωθεί στο Σύνταγμα και φώναζαν στους φονιάδες των λαών· κάποιοι μάλιστα από αυτούς είναι αυτοί που τώρα έσπευσαν να παρακολουθήσουν την ομιλία του Ομπάμα και να δηλώσουν την απόλυτη σύμπνοια των συμφερόντων των δύο χωρών, ξεχνώντας επιμελώς τα συμφέροντα των δύο λαών.

Αξίζει λοιπόν να θυμηθούμε μερικές πολιτικές υποσχέσεις του Αμερικανού εκλεκτού καλεσμένου μας που μας έκανε την τιμή και την υπενθύμιση ότι 42 χρόνια μετά η Αμερική παραμένει παρά τα ιστορικά της εγκλήματα (βλ. Χούντα, Κύπρος) ακέραιη, ακλόνητη στην κορυφή του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Μερικά από τα παραμύθια που πούλησε ο Ομπάμα ήταν η αύξηση του ωρομισθίου, η απομάκρυνση των  στρατευμάτων από το Αφγανιστάν και η αναμόρφωση του συστήματος υγείας που υλοποιήθηκε σε πολύ μικρό ποσοστό. Αντί αυτών ο πρόεδρος, απέλασε 2 εκατομμύρια μετανάστες, ενίσχυσε την στρατιωτική παρουσία στο Αφγανιστάν και φυσικά δεν έκλεισε το Γκουαντάναμο.

Η επίσκεψη λοιπόν ενός πρώην προέδρου σε μία πόλη ερημωμένη, απαλλαγμένη από το περιττό συστατικό της, τον λαό, μετατρεμμένη σε μία σύγχρονη Πομπηία, δεν έχει να ωφελήσει σε τίποτα τον ελληνικό λαό και τα χιλιάδες προβλήματά του. Ο Ομπάμα δεν πρόκειται να αποτρέψει καμία μείωση μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο των νοσοκομείων, την υπολειτουργία των σχολείων και των δημόσιων υπηρεσιών, την φτώχεια, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την εξαθλίωση και πολύ περισσότερο την αδικία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση που διέπει το υπάρχον οικονομικό σύστημα που με ζήλο υπερασπίζονταν και υπερασπίζονται όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις.

Έσβησε το αμερικανικό όνειρο

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Δύο εικοσιτετράωρα μετρά η πολυπληθής κοινωνία της Αμερικής, μετά την εκλογή του νέου τους προέδρου, Ντόναλτ Τραμπ. Ενός προσώπου που δέχθηκε την μήνη πολλών αλλά κατάφερε τελικά να εκλεγεί στην προεδρεία των ΗΠΑ. Οι λόγοι που συνέτειναν στην θριαμβευτική του νίκη φυσικά και δεν αφορούν μόνο τις προεκλογικές εξαγγελίες του, σχετικά με την αύξηση των δημοσίων δαπανών και την δημιουργία θέσεων εργασίας ή την αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 8,5 δολάρια στα 10 δολάρια την ώρα. Αυτό που κυρίως έστρεψε τους ψηφοφόρους στην λύση Τράμπ, ήταν η εναλλακτική λύση, αυτή της Χίλαρι Κλίντον. Λύση που διαφημίστηκε και υποστηρίχτηκε τουλάχιστον φαινομενικά από πολλά ευρωπαϊκά και όχι μόνο κράτη.

Ωστόσο, η επιλογή του κόμματος των Δημοκρατικών να τοποθετήσει ως υποψήφια την Χίλαρι Κλίντον ήταν μάλλον ατυχής. Η Κλίντον κουβαλούσε την αιματηρή για τους Ιρακινούς και πολυδάπανη για τους Αμερικανούς υπουργική της θητεία, ως υπουργός εξωτερικών. Κουβαλούσε επίσης τα φορολογικά σκάνδαλα επί της διαχείρισης των οικονομικών του ιδρύματος Κλίντον. Με άλλα λόγια ήταν μία στιγματισμένη πολιτική φιγούρα που αν συνυπολογίσουμε σε αυτήν και την κακή κατάσταση της υγείας της, δεν ενέπνεε καμία σιγουριά στα μάτια των εκλογέων.

Από την άλλη ο Τράμπ, ο κλασσικός Αμερικανός επιχειρηματίας που ξεγλιστρά για δεκαετίες μέσα από το ευνοϊκό νομικό και φορολογικό καθεστώς της χώρας του, που χρηματοδοτεί κόμματα και πρόσωπα, που πετυχαίνει να κάνει πράξη το αμερικανικό όνειρο, που προκαλεί με τον τρόπο ζωής του και με τα λόγια του, μπόρεσε παρά τον επιφανειακό πόλεμο που δέχθηκε να βγει πρώτος στην κούρσα της προεδρίας. Τον κατηγόρησαν για σεξιστικά σχόλια κατά των γυναικών, για ρατσιστικές εκδηλώσεις, για ανήθικες πράξεις, για σκάνδαλα φοροδιαφυγής και παρ’ όλα αυτά τον ψήφισαν. Μήπως λοιπόν, η Αμερική ήρθε πιο κοντά σε αυτό που αναζητούσε; Μήπως ο Τραμπ είναι το πρότυπο του μέσου Αμερικανού, όχι τόσο αυτού που κατοικεί στην Νέα Υόρκη, όσο αυτού που κατοικεί στο Τέξας και στην Νεμπράσκα; Μήπως η Αμερική εξέλεξε έναν πρόεδρο που πραγματικά της ταιριάζει; Για να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά αρκεί μόνο να περιμένουμε μία πενταετία για να δούμε τι θα επιλέξουν οι Αμερικανοί στις επόμενες εκλογές.

Είναι, λοιπόν, πολύ δύσκολο να αξιολογήσει κανείς το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, διότι πέραν του διαφορετικού πολιτικού συστήματος, οι υποψήφιοι παρά την φιλότιμη προσπάθεια τους να διαφοροποιηθούν, τελικά δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι δεν είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.