ΣΚΕΛΕΤΟΣ.

Η εποχή ήρθε ώστε η διαφθορά, την οποία ακούω από την στιγμή που γεννήθηκα, και η διαπλοκή να καταστρέψουν την ζωή των κατοίκων της Ελλάδας. Τα υπεύθυνα γι’ αυτές κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, λέγοντας συνεχώς ψέματα είναι δυστυχώς στην εξουσία και υποκρίνονται ότι προσπαθούν να σώσουν την Ελλάδα. Ήδη όμως το ΠΑΣΟΚ διαλύεται και η Νέα Δημοκρατία έχει, συν τοις άλλοις, γίνει τόσο ακραία δεξιά που, αν δεν αλλάξει, δεν αργεί η ώρα της. Μετά απ’ αυτά τα δύο κόμματα οι πολιτικές που ο κόσμος αντιλαμβάνεται ως πιθανότερες να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής του είναι ο σοσιαλισμός και ο φιλελευθερισμός. Όσοι είναι κατά της κυβέρνησης μάλλον υποστηρίζουν ή τον έναν ή τον άλλον—ή τον κομμουνισμό, με τον οποίο δεν θα ασχοληθώ τώρα διότι το ΚΚΕ που κυρίως τον εκφράζει δεν φαίνεται να συμμετάσχει ποτέ στα πράγματα. Ο σοσιαλισμός λοιπόν τώρα στην Ελλάδα εκφράζεται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ και ο φιλελευθερισμός από το Ποτάμι και άλλα κόμματα. Δεχόμενος ότι οι άνθρωποι και των δύο κινημάτων έχουν αγαθές προθέσεις αναγνωρίζω ως μεγαλύτερο πρόβλημα στην ιδεολογία των φιλελευθέρων την ασυζητητί θεώρηση του κράτους ως κακού.

Η αποστροφή του κράτους οφείλεται στην τεράστια διαφθορά με την οποία το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία κυβέρνησαν, την στιγμή μάλιστα που πρώτο το ΠΑΣΟΚ αναβάθμισε τις υπηρεσίες που παρέχει το κράτος όπως η δωρεάν υγεία· ήδη ο δημιουργός εγκατέλειψε ό,τι εποίησε. Ύστερα οι ίδιοι μη παραδεχόμενοι επ’ ουδενί ότι φταίνε, άρχισαν αυξανόμενα να κατηγορούν την ίδια την ιδέα του κοινωνικού κράτους ώστε ο λαός έχει πέσει πλέον θύμα της πλύσης εγκεφάλου ότι το κράτος πρέπει μόνο να μειώνεται.

Έτσι, οι κάτοικοι της Ελλάδας αντιμετωπίζουν σήμερα τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ευημερία τους. Όλες σχεδόν οι πολιτικές κατά την κρίση, που με μεγαλύτερη βούληση όλων εφαρμόζει τώρα η Νέα Δημοκρατία, αποσκοπούν στην αλλαγή του οικονομικού μοντέλου της Ελλάδας από ένα παρόμοιο με αυτά των άλλων χωρών της Δυτικής Ευρώπης (εξαιρουμένου του Ηνωμένου Βασιλείου), σ’ ένα μοντέλο κακού και δυσλειτουργούντος καπιταλισμού όπως των κρατών της Νότιας Αμερικής, σαν της Παραγουάης. Γι’ αυτό μειώνονται οι αρμοδιότητες του κράτους και πωλούνται δεκάδες επιχειρήσεις και κεφάλαιά του, τα οποία, αν διαχειρίζονταν οι πολιτικοί καλά, θα έφερναν κέρδη που θα έμπαιναν στον προϋπολογισμό. Η επιτυχέστερη προπαγάνδα για τις πολιτικές αυτές είναι η ελπίδα ότι η δημιουργία μιας νέας αστικής τάξης αποτελούμενης από νέους, με όραμα και ζήλο, θα καταφέρει να παραγάγει τόσο κέρδος ώστε να αυξήσει το εθνικό ακαθάριστο προϊόν, να σώσει τα ταμεία με τις δουλειές που θα δώσει και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των φτωχών απλά και μόνο μέσω των φόρων, που θα ανταποδίδονται στους πολίτες.

Ταυτόχρονα όμως η κυβέρνηση διαφθείρει το κράτος που θεωρητικά θα μπορούσε να ελέγξει την διαδικασία αυτή, ώστε αυτομάτως η ελπίδα διαψεύδεται. Διότι για την σημερινή έλλειψη παραγωγής στην Ελλάδα δεν φταίνε ούτε η φορολόγηση των επιχειρήσεων, που η κυβέρνηση λέει ότι είναι υψηλή, αν και είναι παρόμοια με των ανεπτυγμένων κρατών του μεγέθους της Ελλάδας, ούτε οι μισθοί ούτε το μέγεθος του κράτους, αλλά κυρίως η διαπλοκή και η φτώχυνση της μεσαίας τάξης. Από την μεν διαπλοκή πλήττονται όσοι θα ήθελαν να στήσουν μεγάλες επιχειρήσεις, από την δε φτώχυνση όλες οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα καταστήματα· διότι στην την Ελλάδα οι μόνοι επιτυχημένοι επιχειρηματίες είναι οι κατασκευαστές και δη οι εξ αυτών ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης.

Τι είδους όμως κράτος υπερασπίζομαι; Ένα κράτος το οποίο θα κατέχει το σύνολο ή την μεγάλη πλειοψηφία των μετοχών των επιχειρήσεων που είναι οι πυλώνες της οικονομίας, όπως η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και οι αυτοκινητόδρομοι. Σκοπός αυτών των εταιριών θα είναι το συμφέρον των κατοίκων της Ελλάδας και η κυβέρνηση θα μπορεί να έχει μεγάλη επιρροή στις αποφάσεις της επιχείρησης ακολουθώντας όμως νόμους αφιερωμένους στην λειτουργία κάθε επιχείρησης.

Δευτερευόντως, να κατέχει μέχρι και το 51% των μετοχών οποιασδήποτε και οποιουδήποτε είδους άλλης επιχείρησης ήδη έχει ή θελήσει να αποκτήσει. Μια τέτοια επιχείρηση θα διοικείται με κοινό ιδιωτικό δίκαιο και συμβούλιο το οποίο θα ορίζουν οι μέτοχοι. Σκοπός της θα είναι το κέρδος ώστε το 51% αυτού να μπαίνει στον προϋπολογισμό και η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να έχει κανέναν άλλον λόγο πέραν των ψήφων της στο συμβούλιο. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις τέτοιες επιχειρήσεις θα μπορούσαν να γίνουν ο ΟΠΑΠ, η Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων και τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα. Αν τύχει και η απόλυτη πλειοψηφία του Δημοσίου εμποδίζει, για οποιονδήποτε λόγο, την ανάπτυξη της επιχείρησης, τότε ας πέσει το ποσοστό του στο 49% ή και κατώτερα αρκεί να η κερδοφορία να είναι μεγάλη. Για να αποδώσει όμως αυτή η πολιτική πρέπει το κράτος να μη διστάζει να κατέχει πολλές επιχειρήσεις, ακόμη και να ιδρύσει νέες αφού μελετήσει τις διεθνείς ανάγκες της αγοράς· και φυσικά να συμμετέχει στην διοίκηση χωρίς διαφθορά.

Αντί λοιπόν αυτών τι γίνεται τώρα στην Ελλάδα; Πρώτον επικρατεί, όπως έγραψα ανωτέρω, η αντίληψη ότι το κράτος πρέπει μόνο να μειώνεται χωρίς κανέναν να αποσαφηνίζει πόσο πρέπει. Δεδομένης αυτής της αντίληψης, η κυβέρνηση προσπαθεί να πουλήσει όλες τις μετοχές επιχειρήσεων που έχει το κράτος. Αυτό θα φέρει ελάχιστο όφελος στο χρέος, θα έχει όμως μεγάλη επίπτωση στην ποιότητα ζωής των κατοίκων της Ελλάδας. Αυτό διότι, πρώτον, ξεπουλιούνται οι πυλώνες της οικονομίας σε ιδιώτες οι οποίοι, τέτοιες επιχειρήσεις, σκοπός των οποίων είναι το συμφέρον των πολιτών, θα τις διαχειρίζονται με μόνο σκοπό το κέρδος. Δεύτερον, η κυβέρνηση πουλάει επιχειρήσεις για τις οποίες δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Ξεκινάει την δημιουργία μιας νέας «αστικής τάξης» κατά παράδειγμα αυτής που έχουμε δει πόσο έχει ωφελήσει την Ελλάδα. Προφανώς ο Μπόμπολας και ο Ψυχάρης δεν είναι ήδη αρκετοί. Τρίτον και χειρότερο, οι διαδικασίες που ακολουθούνται είναι αδιαφανείς και νομικά προβληματικές.

Όσο ουτοπικός είναι ο κομμουνισμός άλλο τόσο κι ο καπιταλισμός (ιδανικά) που προωθείται τώρα στην Ελλάδα. Για τους φτωχούς και τους μεσαίους δεν υπάρχει κανείς προστάτης πέραν του ισχυρού κράτους και των αγαθών πολιτικών. Δεν θα υπάρξει στιγμή που όλοι οι πλούσιοι Έλληνες αυτοβούλως θα βοηθήσουν τον πλουτισμό των φτωχότερων είτε για την ευημερία της Ελλάδας, είτε για το δικό τους καλό μέσω, για παράδειγμα, της αύξησης της κατανάλωσης. Τούτο διότι στην Ελλάδα αυτό εξυπηρετείτο από το κράτος και είναι απίθανο στην αιφνίδια διάλυσή του να αναλάβουν την ευθύνη αυτήν οι πλούσιοι. Όσο για τους αγαθούς πολιτικούς πιστεύω ότι γεννιούνται, αλλά η Ελλάδα έχει απλώς και πλήρως μέχρι τώρα ατυχήσει.

Και εγένετο το θαύμα, μια καινούργια μέρα ξεκινάει, ο σκελετός αναγέννησε τη χαμένη λάμψη της χώρας και του λαού της από τα ίδια του τα οστά και η κυβέρνηση συνεχίζει να επιμένει στο κοινωνικό πρόσημο της πολιτικής της.

Παραβλέπει βέβαια την τελευταία διολίσθησή της προς τη βαθύτατα, αντιλαϊκή της ρίζα. Αναφέρομαι στο λάθος, όπως ονομάστηκε να λέγεται από την κυβερνητική πλειοψηφία που πριν από μία εβδομάδα διατυμπάνιζαν το λάθος ως σωστό. Το λάθος, φυσικά, δεν ήταν τυπογραφικό ή λεκτικό, ήταν νομικό και αφορά ψηφισμένο νόμο του ελληνικού κοινοβουλίου σχετικά με την υπαγωγή ληξιπρόθεσμων και μη οφειλών προς εφορία και ασφαλιστικά ταμεία, σε ρυθμιστικό καθεστώς εκατό δόσεων.

Συγκεκριμένα η όλη διαμάχη προέκυψε αναφορικά με τις μη ληξιπρόθεσμες οφειλές και μετά από πίεση της γνωστής σε όλους μας τρόικας, αυτής που εκπροσωπεί την ΕΕ, το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, ήτοι το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο. Η κυβέρνηση, λοιπόν, πήρε πίσω μέρος της ρύθμισης, σαν τον σκύλο που βάζει την ουρά κάτω από τα σκέλια, αποδεικνύοντας σε όλους μας περίτρανα και για άλλη μια φορά ποιανού συμφέροντα εκπροσωπεί και υπηρετεί.

Είναι δεδομένο ότι από μία αστική κυβέρνηση του 2014 και εντός των μαύρων τειχών (που κατά τα άλλα ξορκίζει τα τείχη η ΕΕ) δεν μπορείς να περιμένεις περίσσεια λαϊκής ανακούφισης και μέτρα που θα αντανακλούν τον παλμό της κοινωνίας, ο οποίος με τα βίας ακούγεται. Ωστόσο η κυβέρνηση, ή μάλλον η κύρια πολιτική της ΕΕ που ασκείται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις των κρατών-μελών της, έδειξε ότι ούτε τα ελάχιστα δεν μπορεί να εκπληρώσει, αυτά που τον Σεπτέμβρη εξαγγέλθηκαν από στόματος του Σαμαρά, στο βήμα της ΔΕΘ και έκτοτε διαφημίζονταν από τα κυβερνητικά πιόνια, με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο.

Ο λόγος που η κυβέρνηση πήρε πίσω ένα σημαντικό μέρος της νομοθετικής ρύθμισης δεν είναι το γεγονός ότι θεωρεί ικανούς, εκείνους που τον Σεπτέμβρη δεν πλήρωσαν την δόση του φόρου εισοδήματος, τώρα τον Νοέμβρη να μπορέσουν εκπρόθεσμα να καλύψουν τις οφειλές τους, πόσο μάλλον αν σκεφτεί κανείς ότι πλησιάζουν και άλλοι φόροι (πχ. τέλη κυκλοφορίας), ούτε λόγω του ότι είναι προδότες του έθνους.

Αντίθετα, η κυβέρνηση έδειξε τη μεγαλύτερη δυνατή συνέπεια προς την τάξη την οποία εκπροσωπεί και παράλληλα έδειξε την απέχθεια της προς το ενάμισι εκατομμύριο ανέργων, προς τα τρία εκατομμύρια που ζουν στα όρια της φτώχειας, προς τα χιλιάδες λουκέτα νοσοκομείων, δημοσίων υπηρεσιών, μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, προμηνύοντας ταυτόχρονα ότι όλα τα παραπάνω (που για κάποιους συνεχίζουν να είναι σημάδια ανάκαμψης) θα συνεχιστούν και θα πληθαίνουν, μέρα με τη μέρα και φυσικά ούτε οι ίδιοι οι νόμοι δε θα μπορούν να τα σταματήσουν.

Εκτός και αν αντιληφθούμε, κόμματα και άνθρωποι που ακόμα θέλουν και διεκδικούν να ζήσουν αξιοπρεπώς, απαλλαγμένοι από τα ξένα και ντόπια δεσμά της εκμετάλλευσης, ότι πρέπει περισσότερο από ποτέ να αντιδράσουμε, συλλογικά και μαζικά για να διορθώσουμε το μοναδικό λάθος που εδώ και χρόνια υπάρχει και μας βασανίζει, που είναι η πολιτική της κυβέρνησης, της προηγούμενης και της επόμενης, η οποία θα έρθει, πιο άγρια, να εφαρμόσει τις επιταγές ενός βαθύτατα αντιλαϊκού συστήματος, που ονομάζεται καπιταλισμός.

Με αφετηρία, λοιπόν, τις επόμενες εκλογές που πρέπει να γίνουν, διότι οι εκλογές είναι η μοναδική Αχίλλειος φτέρνα του αστισμού. Ας ανοίξουμε επιτέλους το δρόμο της ανατροπής, της σύγκρουσης και της αναγέννησης μέσα από τις στάχτες του συστήματος μιας άλλης κοινωνίας που θα υπηρετεί τα συμφέροντα αυτών που θα την απαρτίζουν και όχι αυτών που θα την καταδυναστεύουν. Μέχρι εκείνη την ώρα, ας χορτάσουμε με τις πολυάριθμες τηλεοπτικές ώρες προβολής του πραγματικά μεγάλου γεγονότος στην Αμφίπολη που ήρθε την κατάλληλη ώρα για να σκεπάσει τα ματωμένα χέρια της κυβέρνησης που κατακρεουργεί επί χρόνια τον ελληνικό λαό.

Για κάτι θρασίμια μίλησε ο Σαμαράς, στην «περίλαμπρη» γιορτή που με κόπο είχαν στήσει οι ΟΝΝΕΔίτες και ΟΝΝΕΔίτισσες. Μήπως μπερδεύτηκε μέσα στο παραλήρημά του και εννοούσε τα μιάσματα των πανεπιστημίων που δε συμμετέχουν ποτέ σε τίποτε το συλλογικό και υγιές που αφορά το μέλλον των φοιτητών. Αυτά τα θρασίμια που σε κάθε φοιτητική εκλογική διαδικασία κουβαλάνε μπράβους για να διασφαλίσουν τις ψήφους τους. Τα ίδια θρασίμια που προεκλογικά μοιράζουν λεφτά για να μαζεύουνε ψήφους και πληρώνουν τα έξοδα μεταφοράς σε όσους καταδεχτούν να τους ψηφίσουν.

Αυτά τα θρασίμια που υπερψηφίζουν και υποστηρίζουν σε όλες τις γενικές συνελεύσεις (όποτε και όταν συμμετέχουν) και σε όλα τα διοικητικά συμβούλια, τις πολιτικές της κυβέρνησης. Σε κάθε τους λέξη και πράξη, υπάρχουν ίχνη κυβερνητικής προπαγάνδας. Ακόμη και όταν τα ίδια τα μέλη τους, τους ρωτούν για τα διάφορα πολυνομοσχέδια, νόμους-πλαίσια που κυριολεκτικά διαλύουν τον εναπομείναντα δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου, αυτοί απαντούν ότι δεν μπορούμε εμείς να φτιάξουμε το πανεπιστήμιο και καλύτερα να μην ασχολούμαστε.

Τα ίδια θρασίμια που προσκυνούν τις αντιλαϊκές και ταξικές πολιτικές των κυβερνώντων, τώρα βαφτίζονται από τον πρωθυπουργό ως θεμελιωτές και αναθεωρητές του δημοκρατικού πνεύματος των ιδρυμάτων. Αυτοί, των οποίων παλαιότεροι συνάδελφοι είχαν φτάσει μέχρι και στο σημείο να διαπράξουν φόνο, σε αντίστοιχες με τις σημερινές, σχολικές καταλήψεις (υπόθεση Τεμπονέρα) για να υπερασπιστούν τις σάπιες φασιστικές ιδέες τους.

Όμως να θυμίσω στον Σαμαρά και σε όποιον άλλον τον πιστεύει, ότι η αγωγή των πραγματικών θρασιμιών και όχι αυτών που αγωνίζονται για να μη διαβρωθεί ακόμη περισσότερο η εικόνα των πανεπιστημίων, είναι η αγωγή του δοσιλογισμού, του μαυραγοριτισμού, της εθνικής προδοσίας, των ταγμάτων ασφαλείας, της χούντας και όλων των άλλων μελανών στιγμών της ιστορίας μας, στις οποίες πρωταγωνίστησαν οι πρόγονοι όλων αυτών που σήμερα απαρτίζουν τις νεανικές παρατάξεις της κυβερνώσας δεξιάς και που εγκωμιάζονται σήμερα για τον ηρωικό τους χαρακτήρα από τον ομοϊδεάτη τους, ακραιφνή δεξιό Σαμαρά. Οι επιλογές του οποίου έχουν ολοκληρώσει, πέραν όλων των άλλων, την παραποίηση της αλήθειας και της ιστορίας, βαφτίζοντας τους φασίστες πατριώτες και ξεπλένοντάς τους με υπουργικούς και βουλευτικούς θώκους της διαλυμένης αστικής δημοκρατίας. (Μόλις προχτές ορκίστηκε βουλευτής ο ιός ή υιός Πλεύρης, το φασιστικό δηλητήριο του οποίου ξεκινά από τις απόψεις και  τα βιβλία του πατέρα του.)

Εγώ λοιπόν, ως φοιτητής που νοιάζεται για το πανεπιστήμιό του, επιστρέφω το χαρακτηρισμό και στον πρωθυπουργό και στον νέο μας πρύτανη, ο οποίος δεν άργησε να δώσει τα διαπιστευτήριά του στις πολιτικές της κυβέρνησης, που εξαθλιώνουν τα πανεπιστήμια και ταπεινώνουν τις ζωές μας. Άλλωστε δεν επιλέχθηκε τυχαία ο Φορτσάκης για τη θέση αυτή. Μετά το φιάσκο της διαθεσιμότητας και την άρνηση του πρώην πρύτανη να εφαρμόσει το μέτρο, έπρεπε να αναλάβει ένας υποτακτικός της κυβέρνησης, ο οποίος να έχει προηγούμενα ελεγχθεί για τις θέσεις του.

Ο Φορτσάκης ήταν ένας από αυτούς, παλιός γνώριμος της κυβέρνησης, κυρίως μέσα από το ξεπούλημα του Ελληνικού, διαδικασία την οποία είχε αναλάβει, μεταξύ άλλων, η νομική εταιρεία του, καθώς επίσης και μέσα από τη συμμετοχή του στο εποπτικό συμβούλιο της φιμωμένης και δεσμευμένης κυβερνητικής τηλεόρασης, ΝΕΡΙΤ. Ο νέος πρύτανης δεν άργησε να δείξει το δημοκρατικό του πρόσωπο, λαμβάνοντας ένα ρόλο χωροφύλακα παρά δασκάλου, ζητώντας να παρέμβουν τα ΜΑΤ για να απομακρύνουν τους φοιτητές-εισβολείς που διέκοψαν, όχι με σκοπό να ματαιώσουν αλλά να παρακολουθήσουν, τη συνεδρίαση της συγκλήτου. Φυσικά ο ίδιος απάντησε λέγοντας ότι είχε ζητήσει από τους φοιτητές να ορίσουν 2 αντιπροσώπους τους, θεωρώντας ότι 2 σε σύνολο 65.700 φοιτητών, είναι αντιπροσωπευτικός αριθμός. Θυμίζω δε, ότι είναι βασική πολιτική της κυβέρνησης να χρησιμοποίει τα ΜΑΤ, σε οτιδήποτε δεν μπορεί να χειριστεί με άλλο τρόπο (βλ. ΕΡΤ).

Αν ο Σαμαράς ψάχνει για θρασίμια και για σκοτεινούς κύκλους που υποκινούν και διαταράσσουν την ομαλή λειτουργία της παιδείας, να κοιτάξει στους υπουργούς και τους υφυπουργούς του που, όταν δεν φτωχοποιούν το λαό με τα μέτρα που ψηφίζουν, παραληρούν φασιστικά από το βήμα της βουλής, δείχνοντας με το ποιο χυδαίο τρόπο το τι πρεσβεύουν και το τι πιστεύουν, και απαντώντας—άθελά τους—παράλληλα στο ερώτημα για το ποιος γαλούχησε την Χρυσή Αυγή. Ας κοιτάξει στο κόμμα του και στους εταίρους του για να βρει τα πραγματικά θρασίμια που λυμαίνονται εδώ και δεκαετίες τον πλούτο και τις τύχες του λαού. Και ας αφήσει τους υπόλοιπους να παλεύουν για ένα όνειρο, που για ορισμένους γίνεται σιγά σιγά εφιάλτης.

Κοιμήθηκε η Περσεφόνη, στην αγκαλιά της γης και ξύπνησε στα χέρια της Περιστέρη και της ομάδας της,  με μέσα και υποδομές που είχαν προσφερθεί από την Ελληνικός Χρυσός Α.Ε., η γνωστή εταιρία που ταλαιπωρεί επί ένα χρόνο, τον μαρτυρικό τόπο των Σκουριών Χαλκιδικής, προκειμένου να χορτάσει τις αδηφάγες ορέξεις των μετόχων της, μη λαμβάνοντας υπόψη τις τύχες των κατοίκων και του περιβάλλοντος. Όλα τα μέσα του τύπου προβάλλουν μανιωδώς τη νέα πολιτιστική ανακάλυψη πανηγυρίζοντας για τη νέα παγκόσμια αίγλη που θα απολαύσει η χώρα με αυτόν τον ομολογουμένως, εξαίρετου κάλλους, θησαυρό.

Ωστόσο οι κακές γλώσσες δε σταματούν να μας θυμίζουν, ότι αυτή η ανασκαφή έχει ξεκινήσει εδώ και τρία χρόνια, μέσα στα οποία πότε δεν είχε ακουστεί ούτε λέξη από τους, κατά τα άλλα, αρχαιολάτρες δημοσιογράφους του τύπου. Και μιας και χθες συμπληρώθηκαν 89 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου ερωτικού Μάνου Χατζιδάκι, θυμόμαστε το κείμενό του για το πρόσωπο του τέρατος και για αυτούς που δεν το φοβούνται άρα του μοιάζουν. Ο Χατζιδάκις σε αυτή την παραδοχή φυσικά αναφερόταν στο τέρας του ναζισμού, ίσως κάπως πρόωρα αλλά σίγουρα με μία αναγνωρισμένη ευφυΐα και διορατικότητα.

Μία μεγαλειώδης σκέψη, συνοδευόμενη από εξαίσιες μουσικές συνθέσεις, οι περισσότερες άγνωστες, καθότι δεν είχαν και δεν έχουν δημοσιογραφικό και πολιτικό ενδιαφέρον για τη σημερινή καθεστωτική δημοσιογραφία και την κυβερνητική πολιτική, οι εκπρόσωποι της οποίας, παλαιότερα, την χλεύαζαν και την απαγόρευαν, σήμερα όμως επειδή δεν την κατανοούν, την αγνοούν. Η παραπάνω συλλογιστική του Χατζιδάκι, σχετικά με το τέρας του ναζισμού, συνοδεύει και συνοδεύεται από μία καταπληκτική συναυλία, το 1994, με την ορχήστρα των χρωμάτων της πάλαι ποτέ ΕΡΤ, που ο ίδιος είχε δημιουργήσει (και έκλεισε ο πρωθυπουργός, ο κατά τα άλλα αρχαιολάτρης και θαυμαστής του πολιτισμού μας, μαζί με διάφορους υποτακτικούς κονδυλοφόρους που τώρα γιορτάζουν το πολιτιστικό θαύμα) με θέμα τον ναζισμό.

Τότε ήταν για κάποιους ανεπίκαιρο, όμως για τον Χατζιδάκι ήταν μία παράσταση, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο θάνατος. Ήταν οι εικόνες της κατοχής, όπως αποτυπώθηκαν στα μάτια του νεαρού τότε ΕΠΟΝίτη. Για τον Χατζιδάκι, δεν ήταν θεωρία, ιδεολογία, αναρχία, ήταν μια τραγική παράσταση με θύματα τους θεατρίνους και τους θεατές. Αυτός ήταν και είναι ο Χατζιδάκις, ένας πανέξυπνος αστός που συγκρουόταν με οτιδήποτε θεωρούσε αντίθετο στη λογική του, είτε ερχόταν από τα δεξιά είτε από τα αριστερά.

Και αναρωτιόμαστε: τι θα έλεγε σήμερα, βλέποντας την κατάντια της χώρας και την περιδίνησή της στον σιχαμερό και αιματοβαμμένο κυκλώνα του ναζισμού. Τι θα έλεγε, ακούγοντας τον Κασιδιάρη να λέει ότι δεν είναι ναζιστής, αυτός που κατ’ επανάληψη εκφράζει την απεριόριστη συμπάθεια και σεβασμό του στο «όραμα» και στην ιστορία του Γ Ράιχ και του αρχηγού αυτού; Τι θα αποκρινόταν σε όλους αυτούς που αντιδρούν στο σύστημα ψηφίζοντας το πιο συστημικό κόμμα, την Χρυσή Αυγή; Σε όλους όσους καταφεύγουν στο ναζιστικό και εγκληματικό ιδεολόγημα, για να εκφραστούν πολιτικά; Σε όσους καμαρώνουν χαιρετώντας ναζιστικά και λησμονώντας επιδεικτικά τις ματωμένες μνήμες 80 εκατομμυρίων ψυχών, που πολλές από αυτές χάθηκαν μέσα στην κτηνώδη βαρβαρότητα των φούρνων και των λατομείων των στρατοπέδων συγκέντρωσης;

Ίσως να ύψωνε ένα φύλλο του Ριζοσπάστη, όπως είχε κάνει ένα πρωινό, στο στέκι του, στου Φλόκα, θέλοντας να χλευάσει την ποταπή προσωπικότητα του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, διευθυντή της φασιστικής  εφημερίδας: Ελεύθερη Ώρα. Και υπερασπιζόμενος παράλληλα το δικαίωμά του, να χαιρετά όποιον εκτιμά.

Αυτός ήταν ο Χατζιδάκις. Ένας δημοκράτης, αστός και συνάμα αριστερός, καθώς όπως έλεγε: «εγώ περιέχω και τον αριστερό, εκείνος όμως δε με περιέχει». Ένας διανοούμενος που σιχαινόταν καθετί το απάνθρωπο, καθετί το κτηνώδες και βίαιο που επιζητά να υποτάξει την τάση του ανθρώπου για ελευθερία. Σιχαινόταν επίσης τον μικροαστισμό, κατέκρινε το life-style του Κολωνακίου και την επιρροή που ασκούσε στη νεολαία.

Προστάτευε το νέο, το υγιές, το καινούργιο, με χαρακτηριστικό στιγμιότυπο την αντίδρασή του απέναντι στις απόψεις ορισμένων σε ένα δείπνο φίλων του Δημήτρη Χορν, που υπεραμύνονταν της απόφασης του δικαστηρίου, κατά την οποία αθωωνόταν ο δολοφόνος του νεαρού μαθητή Καλτεζά. Η απόφαση έλεγε ότι ο αστυνομικός απειλήθηκε από τη ρήξη μολότοφ από τον μαθητή, γι’ αυτό και τον δολοφόνησε (παρόμοια υπόθεση, με αυτή της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου). Ο Χατζιδάκις τότε απάντησε πως όταν έχει να διαλέξει ανάμεσα σε ένα παιδί που εξεγείρεται ακόμη και με κάπως υπερβολικό τρόπο, και σε έναν εκπαιδευμένο αστυνομικό που κρατά όπλο, διαλέγει τον νέο.

Ακόμη ένα άλλο περιστατικό που βεβαιώνει την βαθιά του πίστη στην ελευθερία του ανθρώπου, ήταν τότε που αρνούνταν να επιστρέψει στην Αθήνα, μέχρι να δει να κρεμιούνται οι δήμιοι του λαού, οι τότε κυβερνήτες του, οι απόγονοι και κληρονόμοι των αρχών του ναζισμού, οι συνεργάτες των Γερμανών, οι πραξικοπηματίες του 1967 (ή οι επαναστάτες, όπως τους αποκαλούν οι ομοϊδεάτες του Κασιδιάρη).

Αυτός ήταν ο πολιτικός και συνάμα ποιητικός Μάνος Χατζιδάκις που προσπάθησε με τον πιο γόνιμο και ευφυή τρόπο να πλουτίσει την ένδεια των καιρών του και να ορθώσει έναν φάρο για τους νεότερους. Μπορεί να έφυγε νωρίς, όμως παραμένει ακόμα σαν αναμμένη φλόγα να ζεσταίνει τις παγωμένες μας σκέψεις και να φωτίζει το άγνωστο και σκληρό μας μέλλον.

Και καθώς ψάχνουμε με το φακό και τον κουμπαρά να βρούμε τους 180 πατριώτες που θα βγάλουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για να χαρεί και λίγο ο Αντώνης και ο Ευάγγελος, να σου μια νέα δημοσκόπηση που δείχνει τον ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται με 6,5 μονάδες. Εκεί που είχε καταλαγιάσει το μένος της κυβέρνησης για τον ΣΥΡΙΖΑ, βγαίνει η Βούλτεψη και το αναζωπυρώνει, λέγοντας ότι άμα έχουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μην περιμένετε χρήματα στα ΑΤΜ. Κατόπιν ακολουθεί το χρηματιστήριο και ο πρωθυπουργός που ισχυρίζεται ότι η χασούρα των 7 δις. Ευρώ στο χρηματιστήριο είναι οιωνός των δεινών που θα φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα ίδια πάνω-κάτω είπε και το ΠΑΣΟΚ, ή καλύτερα ότι έχει απομείνει από το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή κάπου μιάμιση ομάδα ποδοσφαίρου, με παίκτες σαν το Χρυσοχοΐδη που αν και δε διάβασε το μνημόνιο, το ψήφισε και όχι μόνο αυτό αλλά τώρα κάνει παράπονα ότι η κυβέρνησή του δεν έπιασε την πλουτοκρατία. Ίσως αν είχε διαβάσει το μνημόνιο θα καταλάβαινε γιατί η πλουτοκρατία ζει και βασιλεύει στον αιώνα του καπιταλισμού.

Αμήν όμως ακόμη να πούμε, ο φτωχός και διψασμένος λαός που περιμένει το επόμενο κυβερνητικό λεωφορείο, μήπως και τον βγάλει από το αδιέξοδο του προηγούμενου λεωφορείου. Και εκεί στην εκλογική στάση που περιμένεις τη λύτρωση, ξεπηδά και ο Σταύρος με το ψάθινο καπέλο και το σακίδιο γεμάτο υποσχέσεις. Και όταν τον ρωτήσεις ποιο λεωφορείο θα πάρει, αφού σου εκφράσει τις κάθετες και ριζικές του διαφωνίες με τα δύο μεγάλα κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ). Και σου αντιπροτείνει το σύστημα της διπλής ψήφου, ως λύση της πολιτικής τελμάτωσης και ανάγκης του τόπου- λες και το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να μπορούμε να ψηφίζουμε υποψηφίους διαφορετικών κομμάτων.

Σου απαντά, λοιπόν, μετά από αυτή τη μικρή παρένθεση, ότι θα πάρει όποιο λεωφορείο, έρθει πρώτο, δηλαδή, λίγη σημασία έχει αν θα οδηγεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ, σημασία για τον Σταυρό και των, υπό την κεφαλή του (μιας και δεν του αρέσει ο όρος: πρόεδρος) έχει ότι θα κυβερνήσουν, ως μια άλλη συγκυριακή και συγκυβερνητική τσόντα. Είναι γνωστό εξάλλου ότι το Ποτάμι και οι βαρκάρηδες που αρμενίζουν σε αυτό δεν έχουν ιδεολογική ταυτότητα (άλλωστε σιχαίνονται οτιδήποτε θυμίζει το παλιό και σάπιο καθεστώς, κάτι ανάλογο με το μίσος των χρυσαυγιτών, σε πιο «intellectual» έκδοση), γι’ αυτό και δεν έχει μεγάλη σημασία το ποιο κόμμα θα κυβερνά και τι θα πρεσβεύει.

Όπως μάλιστα είπε, ό ίδιος ο επικεφαλής του Ποταμιού σε προχθεσινή εκπομπή, όλα αυτά με τις ιδεολογίες, τους εμφυλίους, τις δικτατορίες ανήκουν στο παρελθόν. Μόνο που όταν έχεις χάσει το δρόμο σου, αν δεν κοιτάξεις πίσω σου να δεις από που ήρθες, χάνεσαι και δεν χάνεις απλώς το δρόμο σου, αλλά και την ιστορική σου ύπαρξη. Και σήμερα μπορείς πολύ εύκολα να χαθείς και να παρασυρθείς από σειρήνες που τραγουδούν όμορφες φασιστικές άριες όπως πχ για τα δύο άκρα. Αυτό φυσικά δεν ισχύει για το δημοκρατικότατο και διαφανές κόμμα του Σταύρου, αφού ήταν ο ίδιος που στο ενδιάμεσο των δύο εκλογικών αναμετρήσεων, έτρεξε να παρουσιάσει τους νέους «πρωταγωνιστές» της πολιτικής ζωής που δεν ήταν άλλοι από τη Χρυσή Αυγή.

Και να βλέπεις τώρα τον Σταύρο να ρωτά τον Μιχαλολιάκο αν είναι φασίστας και ναζιστής, πίνοντας παράλληλα ένα ρόφημα που γενναιόδωρα του είχανε προσφέρει μέσα σε μία κούπα που έφερε το όνομα της Χρυσής Αυγής και το έμβλημα, το οποίο μας θυμίζει  κάτι μαύρο και σκοτεινό από το παρελθόν, κάτι ανάμεσα σε εκείνα που μας είπε να ξεχάσουμε ο Σταύρος. Και πιο δίπλα ένα αγαλματένιο πτηνό που σα να έμοιαζε με φοίνικα, πάλι και αυτό κάτι μας θύμισε, όμως γρήγορα το ξεχάσαμε όπως μας προέτρεψε ο Σταύρος.

Βέβαια, μπορούμε να πούμε ότι είχε αγνές προθέσεις και καμία πολιτική ή οικονομική σκοπιμότητα και έπεσε μέσα στην παγίδα της Χρυσής Αυγής, παρότι δούλευε σε ένα από τα κανάλια που εκείνη την περίοδο μαζί με προϊόντα τηλεμάρκετινγκ, διαφήμιζαν και κάτι μπρατσωμένα παλληκάρια που πήγαιναν τάχα τις γριούλες να πάρουν τη σύνταξή τους, μήπως και τους επιτεθεί κανένας μετανάστης. Κάτι ανάλογο είχε κάνει και ο αδέκαστος Θέμος (θυμάστε: υπόθεση Ζαχόπουλου) στη δική του εκπομπή που είχε καλέσει το άλλο λεβεντόπαιδο που τον είχαμε παρεξηγήσει, τον ευφραδή ως προς τα ελληνικά του Γερμενή ή Καιάδα, ως προς τις μουσικές του κλίσεις.

Ίσως είχε τις ίδιες αγαθές ωθήσεις με αυτές που τον οδήγησαν, όταν ήταν στη διευθυντική καρέκλα του περιοδικού ΚΛΙΚ και μάλιστα την περίοδο που οι Αμερικάνοι βομβάρδιζαν το Βελιγράδι, να δημοσιεύσει μια γυμνή φωτογραφία της Pamela Anderson με μία σημαία της Αμερικής και με λεζάντα ότι η Αμερική αλλάζει πρόσωπο.

Ο Σταύρος όμως εκπροσωπεί ένα κόμμα που φέρει απαντήσεις για όλα τα ερωτήματα, ακόμη και γι’ αυτά που υπαινίσσονται παραπάνω ή για να το πω ευθαρσώς, μήπως και το Ποτάμι είναι μια εκκοσμικευμένη Χρυσή Αυγή; Όχι τόσο ιδεολογικά, μιας και όπως είπαμε το Ποτάμι δεν έχει ιδεολογία ενώ οι δε άλλοι την κρύβουν από ποινικό φόβο και ιστορική ντροπή απέναντι στα 80 εκατομμύρια νεκρών, όσο ως προς το σκοπό που εξυπηρετεί που δεν είναι άλλος από το να συσπειρώσει στα θολά νερά του έναν κόσμο που έχει απογοητευτεί από την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση και αναζητούν μία μετριοπαθή έκφραση της αγανάκτησής τους, δηλαδή, ωραία λόγια αλλά χωρίς νόημα;

Αναμένουμε την πραγματικότητα για να διαψευστούμε ή να επιβεβαιωθούμε, αφού όπως όλα τεχνηέντως, δείχνουν πάμε σε εκλογές, όχι  για να αλλάξουμε τον προορισμό μας αλλά τους ταξιδευτές μας.