ΣΚΕΛΕΤΟΣ.

Κυριακή κοντή γιορτή, λένε, και πράγματι η Κυριακή πλησιάζει και μαζί της πλησιάζει και το τέλος της τρομολαγνίας και της άσκοπης κινδυνολογίας που ασκούν σε βάρος του λαού, εδώ και μερικές εβδομάδες, οι θιασώτες υποστηρικτές της συνενοχικής κυβέρνησης Σαμαρά–Βενιζέλου. Ξέρουν πολύ καλά, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δε θα δημεύσει την μεγάλη ακίνητη και κινητή περιουσία του ντόπιου κεφαλαίου, όχι μόνο δε θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες, όχι μόνο δε θα καταργήσει τους 586 εφαρμοστικούς νόμους των μνημονίων, παίρνοντας πίσω τις χιλιάδες άδικες απολύσεις υπαλλήλων, μειώσεις και καταργήσεις μισθών και επιδομάτων, τα λουκέτα σε δημοσίους φορείς, αλλά αντίθετα δε θα πράξει ούτε ένα ελάχιστο μέρος από αυτά.

Το παραπάνω γνωρίζουν και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και ο κόσμος που θα στηρίξει μια πολύ πιθανή εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Η νίκη αυτή μπορεί είτε να αναδείξει μια κυβέρνηση συνεργασίας, με κόμματα που αναδύθηκαν από το βούρκο του νοσηρού πολιτικού συστήματος και όχι με παρθενογένεση όπως ευαγγελίζονται οι πρωταγωνιστές τους, ακριβώς, για να εντείνουν την πιστή εφαρμογή των απαιτήσεων της τρόικας που δεν είναι άλλες από τις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Είτε μία θριαμβευτική νίκη που θα εκφραστεί μέσα από μία αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Οι διαφορές όμως μεταξύ αυτών των δύο εκδοχών είναι ασήμαντες και ουδεμία σχέση έχουν με την κοινωνική πραγματικότητα της οξείας ταξικής αντιπαλότητας, στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων και της βάρβαρης επέλασης του καπιταλισμού. Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι μία άλλη κυβέρνηση, προερχόμενη από τον ευρύ και συχνά ανεκτικό χώρο της αριστεράς, ενδεχομένως να προσφέρει μία αναιμική ανάπτυξη στα φτωχά λαϊκά στρώματα, ωστόσο δε θα μπορέσει κινούμενη και εκείνη στα βήματα της προηγούμενης ακροδεξιάς κυβέρνησης, στα μαύρα βήματα των επιταγών της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, να φέρει την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Είναι τελολογικό και απόλυτα κατανοητό ότι μία τέτοια κυβέρνηση που εξ αρχής πυροβολεί τα πόδια της και σέρνεται παρακαλώντας για βοήθεια στην πόρτα της ΕΕ και της κλεπτοκρατίας, δεν μπορεί παρά να ματώσει για να κάνει έστω και ένα ελάχιστο βήμα που και αυτό θα είναι πλήρως και απόλυτα ελέγξιμο και ανά πάσα στιγμή ανακλητό. Κανένας νοήμων νους δεν περιμένει από τον ΣΥΡΙΖΑ, να μειώσει το γιγαντιαίο ποσοστό της ανεργίας, της φτώχιας, της ανασφάλιστης εργασίας, της ανασφάλειας, της απόγνωσης. Και ο λόγος είναι απλός, ότι δεν μπορεί ένα κόμμα με σχετική ή απόλυτη πλειοψηφία να διεκδικήσει κάτι που ακόμη ούτε ο ίδιος ο λαός δεν τολμά να ψελλίσει.

Μετά από 5 πύρινα χρόνια παραμένουμε καθηλωμένοι, ενίοτε βολεμένοι, παραδομένοι σε αδιέξοδες και πρόχειρες ερμηνευτικές προσεγγίσεις της καθημερινής μας τραγωδίας, χωρίς ποτέ να εγείρουμε το πραγματικό ζήτημα που δεν είναι άλλο από την αντίσταση και την ανυπακοή. Δυστυχώς επανάσταση δεν γίνεται με ανάθεση. Και το κυριότερο δεν υπάρχει ακόμη πολιτικό κόμμα ικανό να δεχθεί ένα ορμητικό και αποφασισμένο επαναστατικό κύμα. Ένα κύμα που θα έχει τα χαρακτηριστικά της ρήξης με αυτές τις πολιτικές και τα πρόσωπα που μας κατάντησαν εδώ. Με μία οριστική διαγραφή των πρακτικών του παρελθόντος, με μονομερείς ενέργειες μιας παντοδύναμης λαϊκής κυβέρνησης που θα χτίσει από την αρχή το κοινωνικό κράτος που χρόνια μας τάζουν αλλά ποτέ δεν το είδαμε στην ολότητά του.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αναπτυχθεί στα πρότυπα του καπιταλισμού, όλα αυτά τα μέτρα είναι αποτέλεσμα μιας βάρβαρης προσπάθειας εφαρμογής ενός ξένου και αταίριαστου συστήματος. Ένα σύστημα που απαντάται ιστορικά σε μεγάλες παραγωγικές μονάδες και σε μία εξαθλιωμένη εργατική τάξη, δεν έχει θέση στη χώρα αυτή.

Η λύση στο χρόνιο και βίαια επιδεινούμενο πρόβλημα είναι η υιοθέτηση ενός ουδέτερου μοντέλου ανάπτυξης με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες και την κοινωνική πραγματικότητα που δεν αποτελεί απόρροια ούτε ανθρωπιστικής, όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά καπιταλιστικής κρίσης, ούτε φέρει κατά αποκλειστικότητα τα χαρακτηριστικά της Οχτωβριανής εξέγερσης του 1917 που δογματικά ψάχνει να βρει η κομμουνιστική αριστερά, αρνούμενη να δεχτεί τις θεμελιώδεις αλλαγές στη λειτουργία των σύγχρονων κρατών και στη σκέψη των σημερινών ανθρώπων.

Οι φιλελεύθεροι και το Ποτάμι παρουσιάζονται σαν το κόμμα της κοινής λογικής και του αυτονόητου, κατά της κομματοκρατίας και της διαφθοράς και υπέρ της συνεννόησης. Ακόμη διατρανίζοντας ότι η συνέχεια της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε μέγιστο κίνδυνο, δηλώνουν ότι η αποσόβησή του υπερέχει μιας ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, η οποία αντιθέτως θα τον μεγάλωνε.

Επιπλέον μάχονται την Αριστερά αποδίδοντας σ’ αυτήν την κομματοκρατία, την διαφθορά στο Δημόσιο και το μέγεθος του κράτους. Γιατί όχι, αν δεν ήταν τόσο εξόφθαλμο, να μην της απέδιδαν και την διαπλοκή των κυβερνήσεων με τους μεγαλοεργολάβους και εκδότες. Όσο για το τι καλούνται να προασπίσουν απ’ αυτήν, αυτά είναι οι καταθέσεις των πολιτών, η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι μαζικές προσλήψεις στο Δημόσιο κι η νέα διαπλοκή. Η Αριστερά όμως δεν μιλάει γι’ αυτά τα πράγματα και, το μεγαλύτερο κόμμα της, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μιλάει για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κατά την γνώμη μου όμως, όπως έχω γράψει, η άμεση βελτίωση της ποιότητας ζωής των φτωχών κατοίκων της Ελλάδας εξαρτάται από ένα ισχυρό και δίκαιο κράτος, το οποίο θα αναιρέσει τις αδικίες των τελευταίων πέντε χρόνων, θα φορολογήσει τους πλούσιους και θα αποφορολογήσει τους φτωχούς. Σ’ αυτό, το Ποτάμι αντιστέκεται αρνούμενο τέτοια άμεσα μέτρα και τάζοντας γενική μείωση της φορολόγησης, απελευθέρωση της αγοράς και μείωση του κράτους και περιμένει την ημέρα που η υγιής επιχειρηματικότητα θα ανακουφίσει τους φτωχούς.

Επομένως αυτοί που υποστηρίζουν τώρα το Ποτάμι δεν είναι οι φτωχοί αλλά οι πλούσιοι. Επιπλέον, το Ποτάμι ισχυρίζεται ότι θα προστατεύσει ό,τι ουσιαστικά κανείς δεν προτίθεται να πειράξει. Ακόμη, εκμεταλλευόμενο την πλύση εγκεφάλου που τόσα χρόνια το ΠΑΣΟΚ κι η Νέα Δημοκρατία έκανε στους Έλληνες για το τι πραγματικά φταίει για την παρακμή της Ελλάδας, συμπυκνώνει στις δηλώσεις του ό,τι οι άνθρωποι θέλουν να ακούσουν παρ’ ότι δεν είναι ουσιαστικά για το συμφέρον και των φτωχών και μεσαίων.¹ Άρα το Ποτάμι είναι ένα λαϊκιστικό κόμμα των πλουσίων.

Μία πιθανή αιτία γιατί ορισμένοι πλούσιοι να ασχοληθούν μ’ έναν λαϊκισμό που απευθύνεται σ’ αυτούς (εκτός από τα άμεσα οικονομικά συμφέροντα) είναι η έλλειψη άμεσων προβλημάτων που υπόσχεται να λύσει η Αριστερά και το ψώνιο τους να θέλουν να είναι πολίτες μιας πλούσιας χώρας (το Ποτάμι υπόσχεται ότι θα αυξήσει τον πλούτο της Ελλάδας) όπως ακριβώς είναι μέλη μιας λέσχης πλουσίων. Το ποιανού κράτους είναι πολίτες είναι φυσικά μια αντιζηλία με άλλους πλούσιους πολίτες πλούσιων κρατών τους οποίους συναναστρέφονται. Το γεγονός ότι είναι πολίτες μιας φτωχότερης χώρας είναι ένα μείον ενώπιον των πολιτών μιας πλούσιας.

---

1. Βλέπε το άρθρο όπου αναλύεται η πλύση εγκεφάλου.

Τα τελευταία δύο χρόνια προσδιορίστηκαν φιλελεύθεροι πολλοί ψηφοφόροι, μέρος των αγανακτισμένων με την παρακμή της Ελλάδας. Αυτό έγινε άτυπα διότι οι πρωτεργάτες των φιλελεύθερων κινημάτων, και κυρίως ο Θεοδωράκης, δεν ξεστόμισαν ποτέ σαφώς την ιδεολογία τους αλλά μιλούν για πολιτικές κοινής λογικής. Έγραψα στο Η μείωση του κράτους το μεγαλύτερο πρόβλημα στην ιδεολογία των φιλελευθέρων ότι οι προτάσεις των Ελλήνων φιλελευθέρων έχουν να προσφέρουν ελάχιστα στην οικονομική ευημερία των κατοίκων της Ελλάδας. Συνεχίζοντας λοιπόν να ακούω και να διαβάζω με προσοχή τα λεγόμενα των κύριων εκφραστών των φιλελευθέρων, αλλά και να προσέχω τα λεγόμενα και τα σχόλια των οπαδών τους, σημείωσα τις κοινωνικές και οικονομικές τους απόψεις. Οι οικονομικές ιδέες τους ήταν αναμενόμενες, οι κοινωνικές όμως καθόλου. Εδώ προσπαθώ να ξεκαθαρίσω τις κοινωνικές και οικονομικές ιδέες τους, να τις σχολιάσω και να τις αιτιολογήσω.

Παραδείγματα απόψεων εχθρικών προς το κοινωνικό κράτος

Ένα λοιπόν δείγμα των κοινωνικών πεποιθήσεων των ανθρώπων αυτών φαίνεται όταν αρθρογραφούν στις ιστοσελίδες τους όπως το protagon.gr κι η Athens Voice και όταν σχολιάζουν κάτω από κοινωνικά θέματα. Ήδη στα τέλη του 2014 σημείωσα δύο θέματα στο protagon.gr κάτω απ’ τα οποία τα σχόλια των αναγνωστών ήταν τελείως απροσδόκητα: πρώτον ένα άρθρο του Τάκη Καραγιάννη κατά της μη χορήγησης εκπαιδευτικής άδειας στον Ρωμανό για να παρακολουθήσει στο ΤΕΙ, για το οποίο βραβεύτηκε απ’ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και, δεύτερον, ένα άρθρο του Γιάννη Παντελάκη κατά της άποψης του πρώην αντιπρύτανη του Αριστοτελείου περί ανάγκης «φασιστοποίησης των εν εξουσίᾳ». Για το μεν η πλειοψηφία αντιλαμβάνεται αποκλειστικά την φυλάκιση ως τιμωρία και αδιαφορεί εντελώς για τον σωφρονισμό του Ρωμανού· για το δε τα σχόλια συνοψίζονται στην αρχή ότι ο αντιπρύτανης καλώς εννόησε αλλά κακώς διατύπωσε και ότι οι «σφαλιάρες» που λέει ότι χρειάζονται δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά αναγκαία αυστηρότητα των θεσμών η οποία τώρα δεν υπάρχει.

Μία αιτία για τις απόψεις των φιλελευθέρων

Οι απόψεις αυτές είναι σαφώς κατά του κοινωνικού κράτους. Πώς όμως μια μεγάλη μάζα αγανακτισμένων ανθρώπων έχει στραφεί κατά του κοινωνικού κράτους και, συγχρόνως, οι καλλιεπείς διαμορφωτές των απόψεών τους φοβούνται μην γιγαντωθεί και διαλύσει την Ελλάδα; (Και πιστεύω ότι ο φόβος μη μεγαλώσει το κοινωνικό κράτος μετά από πέντε χρόνια διάλυσής του είναι κακοήθης.) Όλοι λοιπόν είναι θύματα της πλύσης εγκεφάλου που έκανε στους Έλληνες το ΠΑΣΟΚ ιδιαίτερα κι ύστερα η Νέα Δημοκρατία: όταν το ΠΑΣΟΚ από το 1981 νομοθέτησε για την υγεία, την εργασία και το κοινωνικό κράτος ό,τι στην δυτική Ευρώπη είχε γίνει κιόλας μετά τον πόλεμο, γνώριζε ότι δημιουργεί ένα κράτος ακριβό, με λεπτές ισορροπίες στον προϋπολογισμό και πολλές ευθύνες, που βελτιώνει όμως πολύ την ποιότητα ζωής των φτωχών και των μεσαίων. Οι πολιτικοί όμως του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας ήταν τόσο διεφθαρμένοι, διαπλεκόμενοι και λίγο ιδεολόγοι ώστε το κράτος διαλυόταν κι ο κόσμος το αντιλαμβανόταν. Οι πολιτικοί, αρνούμενοι σθεναρά ότι φταίνε, έριχναν σταδιακά την ευθύνη στην ίδια την ιδέα του κοινωνικού κράτους. Το συχνότερο επιχείρημά τους γι’ αυτό είναι ακόμα τι γίνεται σε άλλες χώρες. Και, αν δεν λένε ψέματα για το τι γίνεται, συγκρίνουν χώρες οι οποίες δεν έχουν σχέση με την Ελλάδα, ακόμη την Αυστραλία και τον Καναδά. Η ιδέα λοιπόν αυτή κατάφερε να εντυπωθεί στο μυαλό των ανθρώπων. Στην αντίληψή τους κάθε ιδιωτικοποίηση είναι μια πηγή σπατάλης λιγότερη και κάθε εξοντωτική ποινή είναι απόδοση δικαιοσύνης.

Δύο χαρακτηριστικά των φιλελευθέρων

Η πλάνη αυτή έχει δημιουργήσει ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά στους αυτοπροσδιοριζόμενους φιλελεύθερους. Πρώτον, η ατιμωρησία των διεφθαρμένων πολιτικών, η δυσλειτουργία των φυλακών, και της αστυνομίας λόγω των πολιτικών αρχηγών της που την διοικούν σαν άβουλα όντα και του εκφασισμού της, τούς έχει κάνει μανιακούς για τήρηση της τάξης και της νομιμότητας. Ενώπιον ενός άδικου νόμου,¹ σαν αυτού που δεν επέτρεπε του Ρωμανού να σπουδάσει, έβγαζαν όλην τους ενέργεια απαιτώντας μανιωδώς την τήρησή του και όχι την αλλαγή του. Έτσι, το πάθος για τάξη και νομιμότητα υπερβαίνει το ανθρώπινο καλό· πλανώνται ότι με κάθε τέτοια άτεγκτη στάση ενώπιον του νόμου έρχεται η αρχή του τέλους της ατιμωρησίας όλων.

Δεύτερον, τούς έχει κάνει ξενομανείς και πρόθυμους να εφαρμοστεί οτιδήποτε ακούγεται ότι γίνεται σε άλλες πλούσιες χώρες, ασχέτως αν δεν γίνεται (όπως οι ιδιωτικοποιήσεις που τώρα προωθούνται εδώ) ή δεν μπορεί να γίνει λόγω διαφορετικών συνθηκών, όπως του πληθυσμού και της έκτασης. Όσοι λοιπόν πείθονται απ’ αυτόν τον ισχυρισμό και δεν ψάχνουν να μάθουν τι όντως γίνεται στην Δυτική Ευρώπη πλην του Ηνωμένου Βασιλείου πλανώνται την πλάνη. Όσοι ψάχνοντας μάθουν, αλλά δεν μπορέσουν να συνειδητοποιήσουν αν όσα λένε δύνανται, είναι αδαείς· όσοι μάθουν και ψεύδονται για το τι συμβαίνει, φαύλοι.

Ο φόβος του κράτους σχηματίζει κυρίως τις οικονομικές τους απόψεις

Περαιτέρω, η πλάνη τούς έχει κάνει να πιστεύουν ότι ο πλουτισμός της Ελλάδας, ακόμη και των φτωχών και των μεσαίων, εξαρτάται από μέτρα ανταγωνιστικότητας, αμφισβητούμενης όμως επιτακτικότητας, στο όνομα κατά του κρατισμού. Με άλλα λόγια, βασική αρχή τους (η οποία εκφράζεται και από υποψήφιους) είναι η παραγωγή πλούτου, ξεκινώντας από το παρόν, χωρίς άμεση καταπολέμηση της φτώχειας και των αδικιών που έχουν γίνει τα τελευταία πέντε χρόνια, αλλά με ήπια νομοθετήματα κοινής λογικής—όπως ισχυρίζονται—και με τήρηση της νομιμότητας, τα οποία σταδιακά θα φέρουν ανάπτυξη υγιούς, αδιάφθορης και μη διαπλεκόμενης ιδιωτικής επιχειρηματικότητας, η οποία σήμερα δεν δημιουργείται λόγω του διεφθαρμένου κράτους ειδικά στα κατώτερα κλιμάκια. Οι πολιτικές κοινής λογικής περιλαμβάνουν την μείωση του κράτους, των νόμιμων παρεμβάσεών του και της γραφειοκρατίας, την αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης (της οποίας την αναγκαιότητα όλοι παραδέχονται και εγώ) και την πριμοδότηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ευελπιστούν ότι έτσι θα δημιουργηθεί μία επιχειρηματικότητα νέων, αδιάφθορων και ορεξάτων επιχειρηματιών, η οποία θα παράγει τόσο κέρδος ώστε θα αυξήσει το ΑΕΠ, θα μειώσει την ανεργία, θα σώσει τα ταμεία και φορολογούμενη αυστηρά, αλλά πιθανώς λιγότερο απ’ ότι τώρα, θα ανταποδίδει στην κοινωνία. Τότε μόνο θα αυξηθεί το εισόδημα των φτωχών και των μεσαίων.

Αυτά όμως από εδώ και πέρα διότι, ακόμη χειρότερα, από φόβο μη γιγαντωθεί το κράτος, αρνούνται να λάβει τις ευθύνες του με ορισμένα άμεσα αποτελεσματικά μέτρα κατά της εξαθλίωσης των φτωχών και της αναίρεσης των αδικιών εναντίον τους. Αποδέχονται απερίσκεπτα ως σωστά τα μέτρα που έχει προτείνει έως τώρα η τρόικα και, κατ’ εκείνους, για την εξαθλίωση φταίνε οι ελληνικές κυβερνήσεις που δεν τα εφάρμοσαν όπως έπρεπε. Επιπλέον είναι δεκτικοί να συζητήσουν για τον ιδιωτικό τομέα αναθεώρηση των εργασιακών δικαιωμάτων και των μισθών και το άνοιγμα των καταστημάτων οποτεδήποτε, ενώ για τον δημόσιο απολύσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων.

Τα μέτρα για τον πλουτισμό των φτωχών είναι άλλα

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι προτείνοντας αυτά ξεχνούν την διαπλοκή και την διαφθορά μεταξύ των κυβερνήσεων και των μεγαλοεργολάβων και φίλων τους, την προβληματική Δικαιοσύνη και την κακοδιοίκηση του κράτους που είναι οι πραγματικές αιτίες της μη παραγωγής πλούτου διότι αυτές ουσιαστικά αποκλείουν την μεγάλη επιχειρηματικότητα. Δεν συνειδητοποιούν ότι σ’ ένα τόσο δυσλειτουργικό κράτος, η απελευθέρωση της αγοράς επιβαρύνει τους φτωχούς εργαζόμενους, καθώς δεν υπάρχει καμία ρύθμιση και έλεγχος, ιδιαίτερα κατόπιν της τελευταίας πενταετίας. Θα έπρεπε, αφού απαιτήσουν καταπολέμηση αυτών των προβλημάτων, να απαιτήσουν ανάπτυξη ισχυρού τομέα παραγωγής με συμμετοχή και του κράτους και ιδιωτών και ισχυρά εργασιακά δικαιώματα. Μόνο έτσι θα έρθει ο πλουτισμός των φτωχών και των μεσαίων. Επιπλέον, θα έπρεπε να απαιτούν την χρηστή διαχείρισή των ΔΕΚΟ και άλλων δημόσιων επιχειρήσεων είτε για το συμφέρον των πολιτών, είτε για το κέρδος, το οποίο θα έμπαινε στον προϋπολογισμό. Αντ’ αυτού αποδέχονται τις ιδιωτικοποιήσεις παρ’ ότι οι κυβερνήσεις δεν έχουν καταφέρει να απεμπλακούν από τους διαπλεκόμενους μεγαλοεργολάβους και δεν αντιδρούν όταν φαίνεται ότι οι ιδιωτικοποιήσεις γίνονται σε εξευτελιστικές τιμές, με μεθοδεύσεις και ηθικά αμφισβητήσιμες τακτικές και ολοφάνερα δημιουργούν μονοπώλια. Και ούτε απαιτούν προσλήψεις στην υγεία και την παιδεία παρά γενικόλογα εξορθολογισμό του κράτους.

Επίλογος

Η εχθρικότητα των φιλελευθέρων για το κράτος πρόνοιας συνοψίζεται στην, πρακτικά, αδιαφορία τους για τους προσφάτως εξαθλιωμένους κατοίκους της Ελλάδας. Αντιθέτως υποστηρίζουν μέτρα απίθανης αποτελεσματικότητας, πόσο μάλλον στην σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Επιπλέον εκφράζουν ακραίες απόψεις για κοινωνικά θέματα. Μιας και οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι του άρθρου συχνά αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι, δεν θεωρώ άδικο τον νεολογισμό του ακραίου κέντρου. Κυρίως, τέλος, ανησυχώ για την ιδεολογική βούλησή των απλών οπαδών των φιλελευθέρων διότι θα καθορίζει την πολιτική των υποψηφίων. Κι αν η βούληση της διαπλοκής, την οποία εισάκουγε το ΠΑΣΟΚ κι η Νέα Δημοκρατία είναι μεμπτέα, η ιδεολογική βούληση, ιδιαίτερα για κοινωνικά ζητήματα, καθόλου· οπότε δεν υπάρχει δισταγμός να υιοθετηθεί εφόσον είναι εντός λογικοφανούς πλαισίου.

---

1. Ο νόμος ήταν άδικος. Αλλιώς ο Ρωμανός δεν θα βραβευόταν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Επιπλέον, παρά την άτεγκτη στάση που έδειχνε η κυβέρνηση και την δυσκολία στην αλλαγή του που προφασιζόταν, ταυτοχρόνως ο υπουργός Δικαιοσύνης κατάφερε να ψηφιστούν νόμοι που απελευθερώνουν γρηγορότερα εμπόρους ναρκωτικών καταδικασμένους σε άνω των 15 ετών κάθειρξη και δυσχεραίνουν την έρευνα στο πόθεν έσχες των πολιτικών και την τιμωρία όσων δήλωσαν ψευδώς.

Δύο εβδομάδες πριν τις έκτακτες εκλογές, ο ελληνικός λαός αναζητά κομματικό εκφραστή για να λυτρωθεί από την βαθύτατα αντιλαϊκή πολιτική Σαμαρά και λοιπών που υπαγόταν στην ευρύτερη πολιτική της ΕΕ και όλων των ενώσεων του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου. Είναι η ίδια πολιτική που εδώ και χρόνια τροφοδοτεί με όπλα τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, μέρος του οποίου κατέληξε στην Αλ Κάιντα και την ίδια ώρα ενώνει τη φωνή της με τα εκατομμύρια λαού που ξεχύθηκαν, χωρίς δόλο, στους δρόμους του Παρισιού για να διαδηλώσουν έναντι στην τρομοκρατική επίθεση ισλαμιστών σε γαλλικό σατιρικό περιοδικό.

Αυτή η πολιτική που εκφράζεται με νεοφιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά προσωπεία είναι τόσο ξεδιάντροπη που εκείνη τη στιγμή που πιάνει ύπουλα το χέρι του λαού που διαδηλώνει, συναντάται με τους φασίστες για να μιλήσει για την τρομοκρατία και τους τρόπους αντιμετώπισής της. Και αναφέρομαι φυσικά στη συνάντηση Ολάντ με Λεπέν, λίγες ώρες μετά το τραγικό συμβάν που στοίχισε τη ζωή 12 ανθρώπων.

Αυτή η πολιτική που δε διστάζει να στέλνει στο θάνατο είτε κυριολεκτικό είτε μεταφορικό, εκατομμύρια αθώους ανθρώπους που αργότερα τους μετρά σε δείκτες ανεργίας, φτώχιας, ανασφάλειας. Την ίδια ώρα πλουτίζει ακόμη τη σάπια κοιλιά των ολιγαρχών που την στηρίζουν. Αυτοί που τα τελευταία πέντε πέτρινα χρόνια της κρίσης συνέχιζαν να πλουτίζουν.  Είναι οι ίδιοι που έφεραν στη δεύτερη θέση τη χώρα μας, ως προς το ρυθμό πλουτισμού των πολιτών της. Εκείνοι που η κυβέρνηση τούς καλεί εθελοντικά να συμμετάσχουν στα δημόσια βάρη, τη στιγμή που έχουν κατακλέψει τον λαό, που του έχουν φορτώσει τα 280 δις ευρώ που έλαβαν οι τράπεζες, που του έκλεισαν τα νοσοκομεία, τα σχολεία, του έκοψαν το ρεύμα, τη θέρμανση. Και ενώ τότε έλεγαν ότι τα έκαναν όλα αυτά για να μην πτωχεύσουμε, τώρα λένε ότι έγιναν επειδή είχαμε πτωχεύσει.

Και εκεί που είσαι έτοιμος να αναρωτηθείς αν πρέπει επιτέλους να αντιδράσεις και να ξεσηκωθείς, σπάζοντας τα δεσμά, που με την ανοχή σου σού έχουν φορέσει, έρχονται κόμματα και κινήματα με γνωστούς μαυρογιαλούρους και διαπλεκόμενους της εγχώριας πολιτικής και όχι μόνο σκηνής, που εμφανίζονται ως δήθεν νεοπολιτικοί ηγέτες που αποτάσσουν τον παλαιοκομματισμό, έχοντας στελεχώσει το κόμμα τους με ότι πιο βρώμικο και παλιό υπάρχει. Ένα από αυτά τα κόμματα είναι το Ποτάμι, το οποίο θέλει να μας αποδείξει πόσο έντιμο και καθαρό είναι, γι’ αυτό και φιλοξενεί τον φιλοφιλόσοφο Στέλιο Ράμφο, τον ύψιστο διανοητή της δημοκρατίας που διαφώτισε τους παρευρισκόμενους με τις γνώσεις του και τις απόψεις του. Μία από αυτές, η πιο ανιστόρητη και επικίνδυνη ήταν ότι η Χούντα άφησε μηδενικό χρέος. Πάλι καλά που δεν αναφέρθηκε στα ανοιχτά παράθυρα με τα οποία κοιμούνταν όλοι επί Χούντας.

Ένα άλλο, ίδιου ύφους, κόμμα, είναι η Τελεία. Και αυτό θολό ιδεολογικά, τουλάχιστον ως προς την ονομασία του και την πρώτη εικόνα, γιατί αν ακούσει κανείς τις απόψεις του επικεφαλής του περί της υγιούς ανάπτυξης και της επιθετικής πολιτικής που ακολούθησε η απερχόμενη κυβέρνηση έναντι του Λάτση και του Βαρδινογιάννη (μάλλον ο Γκλέτσος ήθελε, η κυβέρνηση κυριολεκτικά να χαρίσει το Ελληνικό), αντιλαμβάνεται τους σκοπούς που και αυτό το κόμμα εξυπηρετεί.

Αυτός ο προβληματισμός όμως δεν περιορίζεται μόνο σε επίπεδο κομμάτων αλλά και μεμονωμένων βουλευτών που έδειξαν ότι προς τον βιοπορισμό τους πάνε περίπατο οι κόκκινες γραμμές και οι ιδεολογικές διαφορές, άλλωστε η προεκλογική κινητικότητα βουλευτών μεταξύ των δυνητικά κομμάτων εξουσίας είναι ένα σύνηθες μεταπολιτευτικό φαινόμενο, που λόγω εποχής εκφράζεται εντονότερα.

Ας πούμε για παράδειγμα την κίνηση της Γκερέκου, η οποία 5 Ιανουαρίου εξέδωσε ανακοίνωση στήριξης στο ΠΑΣΟΚ και δύο μέρες μετά μετανάστευσε στη ΝΔ, ή ο Οικονόμου της ΔΗΜΑΡ που κατέληξε και αυτός στην ΝΔ. Για να μην μιλήσουμε φυσικά για τον τέως πρύτανη, Θεόδωρο Φορτάκη, ο οποίος έχει αφήσει μέσα στη βρωμιά και το κρύο το Πανεπιστήμιο Αθηνών, με τη δικαιολογία της έλλειψης πόρων (βέβαια βρήκε λεφτά μέσα σε μία εβδομάδα από την ανάληψη των καθηκόντων του για να προσλάβει σωματοφύλακες για τα γραφεία του) και τώρα εφόσον έδειξε τα διαπιστευτήρια του προς την πολιτική της κυβέρνησης, ανταμείβεται με τη θέση του επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο της Επικρατείας της ΝΔ.

Και φυσικά είναι και οι πρωταγωνιστές του μνημονίου του 2010 που είχαν εξαφανιστεί το τελευταίο διάστημα, όχι από ντροπή αλλά, από ότι φάνηκε, για αναστοχασμό και διαλογισμό που τους οδήγησε με προεξέχουσα την ηγετική φυσιογνωμία του Γεώργιου Παπανδρέου, στο να ιδρύσουν το ΚΙΔΗΣΟ, ένα μείγμα από τα παλιά που έρχεται να αδράξει καμιά ψήφο από μία ευτυχώς μειοψηφία που παραμένει για τους δικούς τους ανεξήγητους λόγους αγκυλωμένη στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ.

Και ενώ, λοιπόν, συμβαίνουν όλα αυτά, η αξιωματική αντιπολίτευση φαίνεται να κερδίζει κοινοβουλευτικό έδαφος έως και αυτοδυναμία και από 26 Ιανουαρίου να αναλαμβάνει τα ηνία αυτού του τόπου και αυτού του λαού. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται, χωρίς όμως να πατά γερά στα ιδεολογικά του πόδια με αποτέλεσμα να μην προτείνει κάτι το πραγματικά φιλολαϊκό, κάτι το ρεαλιστικό για τα 6,3 εκατομμύρια φτωχών που τον ακούνε και κάποιοι εξ αυτών σκέφτονται να τον στηρίξουν. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δεσμεύεται ότι θα ακολουθήσει έναν παραπλήσιο δρόμο με αυτόν που ακολούθησε η ΝΔ, όμως αν δεν αλλάξεις κατεύθυνση, πάλι στον ίδιο προορισμό θα φτάσεις. Αν δεν πετάξεις στα μούτρα των τραπεζιτών, των ευρωπαίων και διεθνών κορακιών, τα μνημόνια, τη φτώχεια, τη λιτότητα, και ό,τι αυτό συνεπάγεται, δε θα έρθει ποτέ η ανάπτυξη υπέρ του λαού, θα έρθει πάλι η ανάπτυξη που γνωρίσαμε και γνωρίζουμε, η ανάπτυξη των λίγων έναντι της εκμετάλλευσης των πολλών.

Αν θες να λέγεσαι αριστερά δεν συνομιλείς με δημίους, τους πυροβολείς με όπλο το λαϊκό κίνημα και τις διεκδικήσεις του που δεν είναι άλλες από αξιοπρέπεια, ανεκμετάλλευτη εργασία, ελευθερία, δικαιοσύνη. Δεν ζητάς να διαπραγματευτείς την κακοποίηση του λαού σου, αλλά απαιτείς την απελευθέρωση του με κάθε μέσο και τρόπο. Όσο όμως ο λαός δεν ανταποκρίνεται στο διαρκές κάλεσμα της ευρύτερης αριστεράς για αγώνα και όσο φτιάχνει κόμματα-διαπραγματευτές που θα του πετάξουν ψίχουλα, μέσα στο λιμό που βιώνει, και όσο η αριστερά δεν ακουμπά στη σύγχρονη πραγματικότητα αλλά περιμένει την πραγματικότητα να την συναντήσει σε κάποιον αβέβαιο χρονικό ορίζοντα, τόσο η επιθετικότητα του κεφαλαίου θα δυναμώνει, η καπιταλιστική κρίση θα βαθαίνει και ο λαός θα στρέφεται προς άλλες πιο ακραίες, δυστυχώς, επικίνδυνες και συστημικές πρακτικές…

Σαν χτες πριν 41 χρόνια όλες οι ψυχές και τα σώματα των βασανισμένων αγωνιστών εξεγέρθηκαν. Όλοι οι ματωμένοι τοίχοι και οι νοτισμένες ταράτσες ξεπλύθηκαν από τη λύτρωση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ήταν εκεί στη γωνία Στουρνάρη και 28^ης Οκτωβρίου, όπου συναντήθηκε η πρωτοπόρα νεολαία με την ελευθερία ενάντια στη ανελεύθερη Χούντα των Συνταγματαρχών, ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση της Αμερικής που εκφράστηκε με τον πιο χυδαίο, βάρβαρο και αντιδημοκρατικό τρόπο, με αποκορύφωμα τον διαμελισμό της Κύπρου.

Τα ξημερώματα της 17^ης Νοέμβρη του 1973 έμελλε να συναντηθούν με την ένδοξη ιστορία του ελληνικού λαού, με την Εθνική Αντίσταση, με την ελληνική επανάσταση (πιο πίσω). Ήταν η αντίσταση της νέας γενιάς (ή για κάποιους ήταν η αντίσταση μιας ομάδας θρασιμιών) έναντι του «νόμιμου» καθεστώτος της Χώρας που σύμπασα η αστική τάξη και το Παλάτι είχαν μετά στεφάνων αποδεχτεί. Η ημέρα εκείνη ήταν καθοριστική για την μετέπειτα πορεία της χώρας. Ήταν η αρχή του τέλους για ένα σάπιο και βρομερό καθεστώς, δωσίλογο, αντιλαικό και εγκληματικό που κάθε μέρα εξουσίας του στηριζόταν σε εκατόμβες νεκρών, σε ταράτσες και υπόγεια, όπου οι προσκείμενοι ανθρωπίσκοι προσπαθούσαν με τον πιο βάρβαρο τρόπο να διορθώσουν και να μαντρώσουν τις ελεύθερες σκέψεις δεκάδων Ελλήνων αγωνιστών.

Κάπου ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο Θεοδωράκης, ο Ρίτσος, ο Λεντάκης, η Χατζιδάκη και χιλιάδες άλλοι που τίμησαν τις ψυχές των προγόνων τους και άφησαν μεγαλειώδη παρακαταθήκη για μας τους επόμενους. Ωστόσο υπήρχαν, όπως πάντα υπάρχουν, οι άλλοι, αυτοί που υπέκυψαν ηθελημένα ή μη στην βαναυσότητα του καθεστώτος, αυτοί που χαιρέτησαν τους δυνάστες μας, αυτοί που όπως αναφέρει ο Θεοδωράκης σε ένα ηχητικό ντοκουμέντο, όταν τους βασάνιζαν στην ταράτσα Μπουμπουλίνας, ακριβώς δίπλα κάνανε πάρτυ.

Δεν επιτρέπεται όμως να μιλάμε γι’ αυτούς. Δεν αξίζει να μιλάμε γι’ αυτούς, όσο και αν υπάρχουν πολλοί σήμερα που μας τους θυμίζουν, ορατοί και αόρατοι φασίστες που είτε ζητούν να καταργηθεί η επέτειος αυτή, είτε ακόμη παραγράφουν την ιστορία, αμφισβητώντας τα 88 θύματα που πέσανε ηρωικά και τους 1103 τραυματίες, εκείνο το βράδυ, μέσα και γύρω από το Πολυτεχνείο. Μάλιστα υπάρχει και η παραδοχή μιας δολοφονίας από τον χουντικό βασανιστή, τον Ντερτιλή, την οποία είχε φέρει στο προσκήνιο, ο Αγριτέλης, ο οδηγός του, ο οποίος ομολόγησε ότι ο Ντερτιλής όχι μόνο σκότωσε εν ψυχρώ έναν νεαρό που πρώτα τον είχαν σπάσει στο ξύλο οι χωροφύλακες, αλλά καυχιόταν σε εκείνον για το άριστο σημάδι που έχει. Ήταν η μόνη από τις εκατοντάδες δολοφονίες που διέπραξε η Χούντα, για την οποία καταγράφηκε το όνομα του δολοφόνου.

Για τον ίδιο άνθρωπο, που η ιστορία και κάθε υγιής νους τον χαρακτήρισε δολοφόνο, η Χρυσή Αυγή, το ΛΑΟΣ και πολλοί εξ αυτών που σήμερα μας κυβερνάνε (βλ. Γεωργιάδης, Πλεύρης, Βορίδης) είχαν πλέξει το εγκώμιό του πολλές φορές, αναγορεύοντάς τον ως ήρωα. Με αποκορύφωμα βέβαια, την ανάρτηση στην ιστοσελίδα του ναζιστικού μορφώματος, την ημέρα του θανάτου του Ντερτιλή, που τον χαρακτήριζε απροσκύνητο καθώς επίσης και ότι έδωσε το αίμα του για την πατρίδα. Η ιστορία βέβαια έδειξε ότι άλλων το αίμα έδωσε για την πατρίδα.

Αυτοί ήταν, αυτοί, οι ίδιοι εξακολουθούν να είναι και σήμερα. Κάτω από τις μάσκες της νοσηρής αστικής δημοκρατίας, ξεπροβάλλουν οι ίδιοι φρικτοί χαρακτήρες, οι ίδιοι που αιματοκύλησαν την χώρα μέσα από πολέμους, εμφυλίους και χούντες, τώρα την αιματοκυλούν στη δίνη του πιο καταπιεστικού και αντιλαϊκού συστήματος. Ωστόσο κάποιοι πιο ένθερμοι από αυτούς δεν ξεχνούν να μας θυμίζουν το κατάπτυστο φασιστικό και εγκληματικό τους παρελθόν και σκέψη.

Ένα, λοιπόν, είναι το σίγουρο ότι το Πολυτεχνείο ως μεγαλειώδης ιστορική στιγμή αποτέλεσε την αφετηρία της ανατροπής ενός σάπιου καθεστώτος που ολοκλήρωσε επάξια την αποστολή του με τα γεγονότα της Κύπρου, το καλοκαίρι του ΄74. Ένα καθεστώς με πολλές ομοιότητες με το σημερινό. Με αυτό, δηλαδή, που στέλνει τα ΜΑΤ στη νομική και χτυπά φοιτητές για να τους εμποδίσει να κάνουν γενική συνέλευση, και με αιτιολογία την προστασία των Πανεπιστημίων, (για τον ίδιο ακριβώς λόγο που μπήκε το τανκ στο Πολυτεχνείο). Αυτό το καθεστώς που οι εκπρόσωποι του, ψηφίζουν με τα μανίας για περικοπές σε μισθούς, σε συντάξεις, σε κοινωνικές δαπάνες, για να ξεπληρωθούν οι μίζες που έχουν πάρει (βλ. Καρατζαφέρη), σε βάρος του ελληνικού λαού που τελικά τις πληρώνει. Αυτοί που εν ολίγοις, δίνουν σε αυτούς που έχουν και παίρνουν από αυτούς που δεν έχουν.

Ήρθε η ώρα για μια κατά μέτωπο συζήτηση με την πραγματική ιστορία και τα διδάγματα αυτού του τόπου. Ας στρώσουμε το δρόμο της ανατροπής και της ρήξης με ό,τι σάπιο και παλιό μας κρατά δεμένους και φυλακισμένους. Τότε έπεσε η Χούντα, σήμερα το σίγουρο είναι ότι πρέπει επιτέλους να πέσει η κυβέρνηση και η πολιτική της.