ΣΚΕΛΕΤΟΣ.

Σαν σήμερα, πριν από 70 χρόνια, οι δυνάμεις του ΕΑΜ απελευθέρωσαν την Αθήνα  από τα γερμανικά κατοχικά στρατεύματα και έδωσαν στον ελληνικό λαό το πνεύμα και την ουσία της δημοκρατίας. Ήταν εκείνη η Πέμπτη που πλήθος κόσμου ξεχύθηκε από κάθε γωνιά της Αθήνας, στο Σύνταγμα, για να γιορτάσει τη σωτηρία του, την πραγματική και ανόθευτη ελευθερία, που είχε αποκτηθεί μέσα από άνισους και ματωμένους αγώνες στα βουνά και στις πόλεις της Ελλάδας. «Ζήτω η λεύτερη Αθήνα μας» ήταν το σύνθημα, μετά από χίλιες εξακόσιες δεκαπέντε μέρες σκλαβιάς. Το ίδιο σύνθημα που υπήρχε στο πρώτο φύλλο του Ριζοσπάστη που κυκλοφόρησε μέσα σε μία μέρα, δύο φορές, λόγω του ότι την πρώτη φορά είχε γίνει ανάρπαστος.

Ήταν η ίδια μέρα που η σβάστικα ξεριζώθηκε από τα τιμημένα χώματα της χώρας και από το βράχο της Ακρόπολης, που επί μία τετραετία ανέμιζε, και στη θέση της καρφώθηκε η κερδισμένη με αίμα και θυσίες ελληνική σημαία. Το ίδιο συμβαίνει και με τα βλάσφημα στεφάνια των ναζί στο μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη που κυριολεκτικά ποδοπατούνται και στη θέση τους μπαίνουν στεφάνια του ΕΑΜ. Χιλιάδες ήρωες του ΕΛΑΣ μπλέκονται αρμονικά με τον κόσμο που τους τιμά με λυτρωτικά συνθήματα.

Τις επόμενες δύο μέρες, μετά την απελευθέρωση της Αθήνας, οι μάχες συνεχίζονται. Είχαν τοποθετήσει κατά την κατοχή, εκρηκτικές ύλες σε σύνολο κτηρίων του Πειραιά, τα οποία και θα ανατίναζαν, όπως έκαναν και με τις εγκαταστάσεις της Shell, αν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ, δεν έκοβαν τα καλώδια που συνδέονταν με τις εκρηκτικές ύλες και το κυριότερο, αν δεν τους αναχαίτιζαν τα ξημερώματα της 13^ης Οκτωβρίου, μέσα στις εγκαταστάσεις του ηλεκτρικού εργοστασίου στον Πειραιά, όπου οι γερμανικές στρατιές ήταν έτοιμες να το ανατινάξουν και να βυθίσουν για μήνες, ολόκληρη την Αθήνα στο σκοτάδι.

Από τότε και μέχρι τις αρχές του Νοεμβρίου, ο ΕΛΑΣ καταφέρνει να απελευθερώσει το σύνολο της χώρας, δεκάδες χωριά και πόλεις που ασφυκτιούσαν επί χρόνια κάτω από τη ναζιστική μπότα.

Αυτό ήταν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και όλες οι λοιπές δυνάμεις που ακολουθούσαν. Από τις μάχες στο Γοργοπόταμο και στην Αλαμάνα, στα βουνά της Πελοποννήσου, τις απεργίες, τα συλλαλητήρια, τα συνθήματα στους τοίχους, τα συσσίτια, μέχρι τις τελευταίες μάχες του ‘44. Βήμα-βήμα προς την ελευθερία, ανηφόρα την ανηφόρα με λιγοστά μέσα, μα με γεμάτες ανδρεία ψυχές και με μόνο έναν οδηγό, το δίκιο της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Αυτός ήταν ο λόγος που ενέπνευσε τα περίπου δύο εκατομμύρια μέλη που συμμετείχαν σε όλες τις τάξεις του ΕΑΜ. Και ο λόγος ήταν απλός. Ήταν η ελευθερία, η κατάργηση της δουλείας, η αποτίναξη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Έχουμε, λοιπόν, ύψιστη υποχρέωση και ευθύνη, ως κληρονόμοι αυτού του ιστορικού μεγαλείου, να το λάβουμε σοβαρά υπόψη μας και να παραδειγματιστούμε για τον τρόπο με τον οποίο οι πρόγονοί μας αντιμετώπισαν τους εχθρούς τους και ανταπάντησαν στα πυρά τους. Aυτοί που πραγματικά αγαπούσαν την πατρίδα τους, όχι με τα λόγια τους, αλλά με τις πράξεις τους. Ας μη γίνουμε μια θλιβερή παρένθεση, αλλά μια λαμπρή συνέχεια της ιστορίας μας. Άλλωστε είναι αποδεδειγμένο, ότι ο Έλληνας, όταν φτάσει η κρίσιμη ώρα γίνεται ή προδότης ή πατριώτης.

Ένα γνωστό δημοτικό τραγούδι λέει σε κάποιο σημείο: «μπήκαν τα γίδια στο μαντρί». Αυτός θα ήταν ο καλύτερος περιγραφικός όρος για τις κινήσεις πολλών βουλευτών που κατά καιρούς μπαινοβγαίνουν στα κόμματά τους, με τελευταία χαρακτηριστική περίπτωση του Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος διέρρηξε τους δεσμούς του με την ΝΔ, πριν από τις δημοτικές εκλογές του περασμένου Μαΐου, καθότι δεν του έκαναν το χατίρι να είναι αυτός ο επίσημος υποψήφιος για τον Δήμο Αθηναίων.

Ο Κακλαμάνης, όταν αποχώρησε από το μαντρί του, μιλούσε για βαθιά απόκλιση της τωρινής ΝΔ, από τις ιδρυτικές της θέσεις, όπως αυτές είχαν εξαγγελθεί από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1974. Ο ίδιος άνθρωπος αποφάσισε ξαφνικά ότι είναι αμελητέα η, κατά την εκτίμησή του, απόκλιση από την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος και γι’ αυτό ξαναγύρισε στην κομματική του στέγη, αφενός μεν για να δείξει τη συμμόρφωσή του και την πολιτική του αδιαντροπιά απέναντι στους ψηφοφόρους του (άλλα έλεγε πριν 6 μήνες, άλλα τώρα), αφετέρου δείχνει και ένα φόβο όχι μόνο του ίδιου αλλά και πολλών ανεξάρτητων βουλευτών (βλέπε Λοβέρδου) που επαναπατρίστηκαν υπό το ενδεχόμενο να προκηρυχθούν εκλογές και να μείνουν μετεκλογικά χωρίς βουλευτική έδρα.

Αυτό βέβαια είναι το λιγότερο σε μία κακοσκηνοθετημένη, χιλιοπαιγμένη κυβερνητική παρωδία που ονομάζεται ψήφος εμπιστοσύνης. Η κυβέρνηση προχώρησε σε αυτή την κίνηση με σκοπό να δηλώσει προς πάσα κατεύθυνση την ισχνή στήριξη που πρόκειται να της προσφέρουν έως 155 ενσυνείδητοι βουλευτές. Συν τοις άλλοις, αποτελεί μια καλή πρόβα για την επικείμενη ψήφιση του βαθύτατα αντιλαϊκού προϋπολογισμού που περικόβει ακόμη παραπάνω τις δημόσιες δαπάνες και αυξάνει στο μέγιστο τις φορολογικές επιβαρύνσεις μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων. Χαρίζοντας παράλληλα χιλιάδες ποσά στα ληστρικά κεφάλαια του ντόπιου και ξένου καπιταλισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η κατάργηση του κατάπτυστου νόμου που «υποχρέωνε» εθελοντικά τους εφοπλιστές για φορολογική συνεισφορά.

Ακολουθούν και άλλα πολλά, όπως μια σειρά νόμων που χάρισαν εκατομμύρια χρεών σε επιχειρήσεις πετρελαιοειδών του Βαρδινογιάννη, του Λάτση και άλλων (βλέπε άρθρο 70Α του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος), ή η ψήφιση της τροπολογίας που χάρισε το, υπό πλειστηριασμό, νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν, σε μία θυγατρική εταιρεία του ομίλου Πειραιώς που πέντε μέρες πριν ξεκινήσει ο πλειστηριασμός είχε αντικείμενο τη μεσιτεία κτηρίων και ξαφνικά άλλαξε ονομασία, (ΗΜΙΘΕΑ Α.Ε.) και στράφηκε στον τομέα της υγείας. Εταιρεία που εμφανίστηκε πέντε λεπτά πριν τη λήξη του διαγωνισμού με επιταγή 115 εκατομμυρίων ευρώ, έχοντας όμως δηλώσει στην έναρξη των εργασιών της, μετοχικό κεφάλαιο μόλις 60 χιλιάδων ευρώ. Ο νόμος συγκεκριμένα όρισε ότι η αγορά θα συνεπάγεται εκτός από το σύνολο του κτηριακού εξοπλισμού και την διοικητική άδεια του νοσοκομείου, απαλλαγμένη από χρέη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι είχε υπογραφεί μεταξύ της τράπεζας Πειραιώς και της πρώην διοίκησης του νοσοκομείου (ΥΓΕΙΑ), μνημόνιο αποπληρωμής των χρεών, εκ των οποίων, δάνειο ύψους 90 εκατομμυρίων ευρώ είχε ληφθεί από την τράπεζα Πειραιώς. Το μνημόνιο υποχρέωνε το νοσοκομείο για περιστολή δαπανών και μειώσεις μισθών και απολύσεις των εργαζομένων, οι οποίοι ούτε από τη νέα διοίκηση έχουν αποζημιωθεί.

Όλα αυτά συνθέτουν το κάδρο της κυβέρνησης της διαφθοράς και της διαπλοκής που προσπαθεί μανιωδώς να μας πείσει ότι η σωτηρία μας βρίσκεται στις βάρβαρες πολιτικές εκτόνωσης μας, στις πολιτικές που κυριολεκτικά κλέβουν τον πλούτο που ο καθένας μας παράγει και το χαρίζουν στα ντόπια και ξένα αρπακτικά και αυτό θα γίνεται πάντα ή μάλλον θα γίνεται μέχρι να το σταματήσουμε. Και δεν μπορούμε να το σταματήσουμε με μία άλλη κυβέρνηση του ίδιου μοτίβου και των ίδιων αντιλαϊκών πολιτικών, που αυτοαναγνωρίζεται αριστερά αλλά παράλληλα χωρίζει την επιχειρηματικότητα, δείγμα της οποίας παρατέθηκε παραπάνω, σε υγιή και μη, που χαρίζει προεκλογικές κορώνες στα διάφορα συμπόσια και δίνει μαθήματα καλής κυβερνητικής συμπεριφοράς προς τα συμφέροντά της. Πρέπει να τους σταματήσουμε, με τον τρόπο που τους σταμάτησαν και άλλοι λαοί πριν από μας, με μαζική και καθολική αντίδραση απέναντι στο σάπιο σύστημα που υπηρετούν, με λαϊκό ξεσηκωμό απέναντι στα μέτρα που μας επιβάλλουν, απέναντι στον τάφο που μας σκάβουν.

Στον αντίποδα όλης αυτής της μικροπρεπούς συστημικής βρωμιάς, το μεγαλείο που αναδύεται από την ιστορική μνήμη. Χθες συμπληρώθηκαν 47 χρόνια από τη δολοφονία του σώματος και όχι του πνεύματος (όσο και να θέλουν δεν μπορούν) του (Κομαντάντε) Τσε Γκεβάρα, ενός ήρωα που σήκωσε στις πλάτες του τις τύχες του λαού της Κούβας και προσπάθησε να μεταγγίσει τις ιδέες του ανταρτοπόλεμου εναντίον των ανθρωποφάγων καθεστώτων σε όλη τη Λατινική Αμερική αλλά και ευρύτερα. Ενός ήρωα που όπως λέει ο ποιητής δεν έγινε ούτε εργατομανδαρίνος, ούτε τέρας ιερό να κυνηγά το παραδάκι και δεν έκανε τον ήρωα πίσω από το γραφείο σε αντίθετη γεφύρωση με τα παλιά παράσημά του.

Ενός ήρωα που όλη του η πάλη συμπυκνώνεται σε μία φράση: «δεν υπάρχει κανείς άλλος ορισμός του σοσιαλισμού, πλην της κατάργησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο».

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Πριν από 73 χρόνια, στις 27 Σεπτέμβρη του 1941, ιδρύθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Ήταν η πρώτη συντονισμένη και μαζική προσπάθεια αντίστασης έναντι των ξένων κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους. Η πρωτοβουλία για τη ίδρυσή του ανήκε στο ΚΚΕ, που ήδη από τον Ιούλη του ίδιου χρόνου είχε στραφεί, με απόφαση της 6^ης Ολομέλειας, στην οργάνωση της πάλης για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας.

Τον πρώτο καιρό το ΕΑΜ, δρούσε στα μεγάλα αστικά κέντρα, προσπαθώντας να περιορίσει τους θανάτους από λιμό που υπολογίζονταν περί τις 250.000 ζωές. Γρήγορα όμως αποκτά ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτήρα, οργανώνοντας μεγάλη συγκέντρωση για τη νίκη των Ελλήνων στρατιωτών στα βουνά της Αλβανίας. Η κατοχική βαρβαρότητα ενισχύεται με την έλευση των Γερμανών στην Αθήνα. Τότε γίνεται αυτονόητο ότι δεν αρκεί μόνο μία προσπάθεια σίτισης του υποδουλωμένου λαού, αλλά πρέπει να υπάρξει μία οργανωμένη ένοπλη αντίσταση και ανυπακοή. Γεγονός που σηματοδοτεί την ίδρυση του ενόπλου τμήματος του ΕΑΜ, παρά τις αρχικές διαφωνίες της πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ, που επέμενε για αντίσταση στους χώρους δουλειάς.

Τον Φεβρουάριο του 1942, ιδρύεται με πρωτοβουλία του Άρη Βελουχιώτη και άλλων αγωνιστών, ο ΕΛΑΣ, ο οποίος αναλαμβάνει ένοπλη δράση κατά των δυνάμεων του Άξονα αλλά και των ντόπιων δωσίλογων, απόγονοι των οποίων συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να διαστρεβλώνουν την ιστορία, βαφτίζοντας την προδοσία ως γραμμή άμυνας, είναι οι ίδιοι που χαιρετούν ναζιστικά και λένε ότι υμνούν τα θεία, αυτοί που σκοτώνουν και λασπολογούν σε βάρος αριστερών και μεταναστών, παριστάνοντας τους πατριώτες και που φυσικά όταν φτάνει η ώρα του δικαστηρίου δεν παραδέχονται ότι είναι φασίστες.

Έτσι, λοιπόν, μια μικρή, πληθυσμιακά, χώρα όπως η Ελλάδα, καταφέρνει να χτίσει το πιο μεγάλο και ισχυρό ανάχωμα, στη ναζιστική και φασιστική επέλαση, χάρη στον γνήσιο και αυθεντικό πατριωτισμό και ηρωισμό, χιλιάδων Ελλήνων που παρά τις δυσκολίες και την αβεβαιότητα του εγχειρήματος, πίστεψαν και πάλεψαν για να αποτινάξουν το καρκίνωμα του φασισμού από τη χώρα τους.

Βέβαια, υπήρχαν και εξαιρέσεις, όπως αυτοί που αυτοεξορίστηκαν στην Αίγυπτο και αλλού, προσπαθώντας δήθεν να σώσουν την Ελλάδα. Αυτοί που ήταν απόντες από όλες τις σημαντικές και ασήμαντες μάχες και στιγμές της ιστορίας και ήρθαν μετά στεφανωμένοι ως νικητές και θεμελιωτές της δημοκρατίας. Η ιστορία όμως όσο και να παραγράφεται, δεν ξεγράφεται και γνωρίζει τους απόντες και τους παρόντες αλλά και όσους εκ του ασφαλούς μιλάνε για πατρίδα και ελευθερία.

Παρόλα ταύτα, αξίζει να σημειωθεί μια επισήμανση ως προς την στάση της αριστεράς απέναντι στην ξένη απειλή. Τότε η αριστερά κατόρθωσε να ξεπεράσει τις μικροκομματικές φιλοδοξίες και να οργανώσει την πάλη του λαού απέναντι στον πραγματικό εχθρό του. Ο ίδιος εχθρός που σήμερα έρχεται μέσω των πολιτικών της λιτότητας και ονομάζεται καπιταλισμός. Τότε η αριστερά μπόρεσε να σταθεί αντάξια των περιστάσεων και των συνθηκών, δείχνοντας στο λαό τον τρόπο για να αποτινάξει τους ζυγούς του, για να σπάσει τις αλυσίδες του και να οραματιστεί μια καλύτερη κοινωνία.

Σήμερα που οι συνθήκες έστω και σχηματικά παραμένουν ίδιες, τα κόμματα και οι άνθρωποι της αριστεράς που μάχονται ή υποστηρίζουν ότι μάχονται οποιαδήποτε πολιτική θίγει και προσβάλει τα λαϊκά συμφέροντα, καλούνται να επιδείξουν ανάλογη στάση, ξεπερνώντας τις αυταπάτες και γεμίζοντας αγωνιστικές ελπίδες τις καρδιές όλων των Ελλήνων, οργανώνοντας την πάλη και την αντίσταση που απαιτεί η βαρβαρότητα των καιρών μας, στα πρότυπα και στα χνάρια του ΕΑΜ.

«…Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της»

Και ενώ ο Μητσοτάκης ετοιμάζεται να στείλει στην, κατά τα άλλα, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, όλους εκείνους που αρνούνται την αξιολόγηση στους Ο.Τ.Α., η δημοκρατία συνεχίζει να βρίσκεται σε κρίση. Πέρα και πάνω από την ειρωνεία της πράξης, δηλαδή, της αγανάκτησης του υπουργού που, αφού διόρισε ορισμένους παράνομα και με πλαστά πτυχία, τώρα ο ίδιος και η ίδια κυβέρνηση ζητά επιτακτικά να ελέγξει άπαντες, το ζήτημα της αξιολόγησης είναι ένα μέτρο από τα πολλά που έχει επιστρατεύσει η κυβέρνηση για να κουκουλώσει τις παράνομες απολύσεις (πχ. διαθεσιμότητα, κινητικότητα), δεδομένου του ότι η κυβέρνηση που εδώ και 6 μήνες σκίζει τα μνημόνια, χρωστάει στις συμβάσεις και στις συμφωνίες της με την τρόικα 15.000 απολύσεις. Και τι πιο εύκολο και γνώριμο γι’ αυτή την κυβέρνηση, που δρα κατά συρροή όχι μόνο αντισυνταγματικά αλλά και βαθύτατα αντιλαϊκά, να προσφύγει στο κόλπο των επίορκων υπαλλήλων.

Θυμίζω δε, ότι παλαιότερα που είχε επιχειρηθεί η απομάκρυνση των επίορκων υπαλλήλων από το δημόσιο, ο αριθμός τους δεν ξεπέρασε τους 500. Αυτοί, λοιπόν, που τώρα απειλούνται με απόλυση είναι οι πρώην συμβασιούχοι των δήμων και των πρώην νομαρχιών που προσελήφθησαν στο παρελθόν με σκοπό να καλύψουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των φορέων που εργάζονταν, δηλαδή, ο εκάστοτε δήμος προσελάμβανε προσωπικό με συμβάσεις ορισμένου χρόνου για μόνιμα καθήκοντα, με δεδομένο ότι δεν μπορούσε να κάνει προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Αργότερα, οι συμβάσεις έληξαν, όμως οι υπάλληλοι συνέχιζαν να εργάζονται ανασφάλιστοι, δηλαδή, σε καθεστώς μαύρης εργασίας. Το 2008 ο τότε υπουργός Π. Παυλόπουλος εξέδωσε νόμο με τον οποίον αναγνωριζόταν το διάστημα από τη λήξη της σύμβασης έως την πραγματική απόλυση, ως προϋπηρεσία.

Αυτό το οποίο προσάπτει στους υπαλλήλους και αποδίδει ως ένδειξη παρανομίας ο νυν υπουργός ή αλλιώς ο υπουργός της Siemens είναι η απουσία ασφαλιστικών εισφορών. Το ερώτημα όμως είναι ποιος ευθύνεται για τη μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών, οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες που επέτρεπαν τη μαύρη εργασία ή οι ανασφάλιστοι υπάλληλοι;

Στο ερώτημα αυτό η κυβέρνηση απαντά αναιδώς, επιρρίπτοντας την ευθύνη στους υπαλλήλους και πετώντας έξω περίπου τους μισούς υπαλλήλους από δήμους και περιφέρειες. Με αποτέλεσμα να μην μπορούν να λειτουργήσουν οι δημοτικοί σταθμοί, οι υπηρεσίες καθαριότητας, κ.ά., ενώ παράλληλα να παραβιάζονται θεμελιώδεις δημοκρατικοί κανόνες λειτουργίας των τοπικών οργάνων, καθότι η απόφαση άρνησης της αξιολόγησης είναι μια συλλογική απόφαση από τα εκάστοτε δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια.

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση, λειτουργώντας ως μία τρόικα, επιβάλλει καταστροφικές πολιτικές για την τοπική αυτοδιοίκηση και τους πολίτες. Γι’ αυτό και η στάση όλων, εμπλεκομένων και μη, πρέπει να είναι καθολική και απορριπτική. Όχι μόνο απέναντι σε αυτό το μέτρο, αλλά συνολικά στα μέτρα εκείνα και στις πολιτικές που πτωχεύουν τις ζωές μας και εξαθλιώνουν τις τύχες μας. Γίνεται πλέον επιτακτική η ανάγκη για μία δραστικότερη και μαχητικότερη αντίδραση όλων απέναντι στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια συνταγή της λιτότητας, απέναντι στην αδηφαγία του καπιταλισμού.

Το έχασε το παιχνίδι ο Τσίπρας. Η ομιλία του στη ΔΕΘ, δήλωσε την πλήρη σύμπνοια της ενδεχόμενης κυβερνητικής ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ, με την υφιστάμενη πολιτική, αποτέλεσμα της οποίας είναι τα μνημόνια και τα συναφή μέτρα. Ούτε λέξη δεν ειπώθηκε σχετικά με τα προηγούμενα μηνύματα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για κυβέρνηση της αριστεράς ή για κοινό μέτωπο σύγκρουσης. Η ανατροπή έγινε διαπραγμάτευση και η μονομερής διαγραφή του χρέους έγινε υπό όρους διαγραφή του μεγαλύτερου χρέους.

Κατά τα άλλα, το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κοινό συστημικό πρόγραμμα παροχών, οι οποίες δίνουν την αίσθηση της ανακούφισης στα αυτιά της πλειονότητας των Ελλήνων που έχουν πτωχεύσει. Παράλληλα όμως, πρόκειται για ψίχουλα, αν σκεφτεί κανείς ότι πριν από 5 χρόνια θεωρούνταν κατάντημα και όρος χλευασμού ο βασικός μισθός να είναι 751 ευρώ (η γενιά των 751 ευρώ κ.τ.λ.).

Παρόλα ταύτα, δε θα μπορούσε να αρθρωθεί διαφορετικά μία κυβερνητική πρόταση που σέβεται και προασπίζει τα συμφέροντα του ληστρικού κεφαλαίου που επί χρόνια λυσσομανά πάνω στις σάρκες μας. Μάλιστα ο ίδιος ο Τσίπρας, στην προχθεσινή του ομιλία, δήλωσε ότι έχει διατυπώσει τις προτάσεις του και στον Ντράγκι και δεν τον πέταξε έξω από το γραφείο, θέλοντας να δείξει ότι έχει την συγκατάθεση των Ευρωπαίων, αυτών δηλαδή που δημιούργησαν την κρίση. Για την ιστορία, ο Ντράγκι υπήρξε υψηλότατο στέλεχος της Goldman Sachs, μιας από τις μεγαλύτερες και πιο σκανδαλώδεις τράπεζες του κόσμου. Μία από αυτές που δημεύει σπίτια στην Αμερική και πετάει ανθρώπους στο δρόμο. Σε αυτούς τους ανθρώπους που θα έρθει τώρα ο Τσίπρας και θα μοιράσει κουπόνια και δωρεάν ρεύμα.

Όταν λοιπόν η καπιταλιστική και βαθύτατα συστημική κρίση, μεταφράζεται για ποικίλους λόγους ως ανθρωπιστική και οι άνεργοι ως θύματα της πολιτικής των Μερκελιστών και όχι της πολιτικής της ΕΕ και εν γένει του καπιταλισμού, τότε πάει περίπατο οποιαδήποτε ρητορεία για φιλολαϊκή ανάπτυξη και διακυβέρνηση υπέρ των συμφερόντων των αδυνάμων. Όταν, με άλλα λόγια, το δίλημμα που θέτει ένα, κατά τα άλλα, αριστερό ή καλύτερο πρώην αριστερό κόμμα είναι: διαπραγμάτευση ή μη διαπραγμάτευση, τότε δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να βγει ο λαός νικητής από την κρίση.

Μόνο όταν ο λαός συσπειρωθεί και οργανωθεί κινηματικά και συλλογικά και αντιληφθεί το συμφέρον και τα δικαιώματά του, που δεν είναι μισθός 751 ευρώ και δώρο Χριστουγέννων για τους χαμηλοσυνταξιούχους, αλλά η διεκδίκηση μιας πραγματικής και αξιοπρεπούς διαβίωσης, μόνο τότε θα κατορθώσει να σπάσει τα δεσμά του και να κερδίσει τον πλούτο που ο ίδιος παράγει και άλλοι καπηλεύονται. Προς το σκοπό αυτό, οφείλει να κινηθεί σύσσωμη η αριστερά και να ξεπεράσει μικροκομματικά εμπόδια και σκοπιμότητες που την αγκυλώνουν και δίνουν έδαφος σε συστημικά υβρίδια αριστερισμού να βαφτίζουν τα ψίχουλα ανάπτυξη και την κρίση ανεπιτυχή έκβαση διαπραγμάτευσης.