ΣΚΕΛΕΤΟΣ.

Πάνε περίπου πέντε χρόνια από την θριαμβευτική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 2010, όταν τα λεφτά που υπήρχαν, κλάπηκαν από τον ελληνικό λαό μέσα από το πρώτο μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς νόμους αυτού. Ακολούθησε το δεύτερο μνημόνιο της δοτής κυβέρνησης Παπαδήμου, με την στήριξη και του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ και φτάνουμε στο σήμερα, με απώλεια της τάξης του 25% του ΑΕΠ και ένα χρέος που εκτινάχθηκε από το 121% του ΑΕΠ, στο 181%, με μία κυβέρνηση που ήρθε ως σωτήρια και απελευθερώτρια, να φέρνει με τον πιο χυδαίο και ανήθικο τρόπο, το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, που όχι μόνο συνεχίζει την προϋφιστάμενη πολιτική εξαθλίωσης και άγριας λιτότητας, αλλά την επιδεινώνει, την βαθαίνει και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, την βαφτίζει αριστερή, νέα, καινοτόμα και μεταρρυθμιστική.

Μόνο που για να μπαίνουν οι λέξεις στην σωστή σειρά , η έννοια της αριστεράς, του ριζοσπαστισμού, της καινοτομίας, ουδεμία σχέση είχε ποτέ της με τα μνημόνια, την ταξική βαρβαρότητα του κεφαλαίου, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την λεηλασία της κοινωνίας, την συντήρηση και διαιώνιση της κρατικοδίαιτης τάξης των ολιγαρχών, την συνέχιση των σκανδάλων διαφθοράς και άλλα πολλά σαν αυτά που γνωρίσαμε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας, δεν αγωνίστηκε έχοντας όπλο και σύμμαχο τον ελληνικό λαό και τις αξίες της αριστεράς, αλλά σκηνοθέτησε μία διαπραγματευτική μάχη, εμπαίζοντας χυδαία και ταπεινώνοντας για μια ακόμη φορά τον ελληνικό λαό, ρωτώντας τον το βράδυ της Κυριακής της 5 Ιουλίου αν θέλει τα μνημόνια, εκείνος να απαντά ευθαρσώς όχι με 62% και μια εβδομάδα μετά να επιστρέφει την κατηγορηματική άρνηση του εκλογικού σώματος για νέο μνημόνιο, με την χειρότερη δυνατή συμφωνία ή καλύτερα με ένα ακόμη αντιλαϊκό μνημόνιο.

Όλη αυτή η καλοστημένη τραγωδία, κατασκευάστηκε για να μπορέσει η κυβέρνηση Τσίπρα να σερβίρει στην ελληνική κοινωνία, το νέο μνημόνιο με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις. Πράγματι, ως ένα μεγάλο βαθμό η κυβέρνηση το κατάφερε. Ο κόσμος δεν εξεγέρθηκε, δεν αντιστάθηκε, δεν αντέδρασε. Συν τοις άλλοις, τώρα ο Τσίπρας σε πλήρη συνεννόηση με τους ξένους δυνάστες μας, οδηγεί την χώρα σε εκλογές για να εκκαθαρίσει το κόμμα του από τους αντιφρονούντες και για να μπορέσει να σχηματίσει μια κυβέρνηση που θα έχει ως πυξίδα της την πιστή εφαρμογή των εφαρμοστικών νόμων του νέου μνημονίου.

Άραγε όμως γιατί ο Τσίπρας δεν μπόρεσε να διαπραγματευτεί έναν έντιμο συμβιβασμό, γιατί άραγε δεν κατόρθωσε να σκίσει τα μνημόνια, να πατάξει την φοροδιαφυγή, να κατάσχει το μαύρο χρήμα, να ελαφρύνει τις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων από τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη και να εφαρμόσει το ελάχιστο των δεσμεύσεων του; Γιατί στην ΕΕ αυτών των συσχετισμών δεν μπορείς να αναζητάς, πόσο μάλλον να επιβάλλεις φιλολαϊκές πολιτικές. Πιο απλά, δεν μπορείς να μιλάς για φοροδιαφυγή του μεγάλου πλούτου, στην Λαγκάρντ που ως υπουργός οικονομικών της Γαλλίας, παρέγραψε όλες τις φορολογικές παραβάσεις των βιομηχάνων, στον Σόιμπλε που είναι υπουργός κυβέρνησης που χρηματοδοτείται από τις μεγάλες βιομηχανίες της Γερμανίας, στον Ντάισεμπλουμ που κατηγορείται για οικονομικά σκάνδαλα, κατά την πρωθυπουργική του θητεία.

Το σύστημά τους είναι τέτοιο που δεν εξανθρωπίζεται, μόνο ανατρέπεται. Δεν καλλωπίζεται ο καπιταλισμός, παρά μόνο διαλύεται από τα διδάγματα και τις αξίες των ανθρώπων που διεκδικούν να βρουν το δίκιο τους, να ζήσουν σε μια δίκαιη κοινωνία. Μόνο ένα τέτοιο σχέδιο συνολικής ρήξης και αποδέσμευσης μπορεί να έχει και να πετύχει να έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι το κεφάλαιο και τις ορέξεις του.

Μετά, λοιπόν, από τα καταπληκτικά επικοινωνιακά παιχνίδια της αριστερής κυβέρνησης, με το όχι του δημοψηφίσματος που τελικά έγινε ένα τεράστιο ναι και όχι σκέτο ναι αλλά και ναι σε όλα, έρχεται νέο πακέτο βοήθειας της τάξης των 80 δις σε βάθος τριετίας με δημοσιονομικά μέτρα να υπολογίζονται μετριοπαθώς στα 12 δις.

Η πάλαι ποτέ αριστερή και ριζοσπαστική κυβέρνηση που θα έβαζε τέλος στα μνημόνια της λιτότητας και θα πρωτοτυπούσε σεβόμενη την ψήφο και της 25ης Ιανουαρίου αλλά και της 5ης Ιουλίου, η κυβέρνηση που θα αγωνιζόταν για μια βιώσιμη και αμοιβαία επωφελή συμφωνία, πέταξε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στον αντίπαλο, διάστημα που θα μπορούσε να είχε αξιοποιήσει υπέρ συμφερόντων ημών και αφού δεν έλαβε πράσινο φως από Ρωσία και Κίνα για χρηματοδότηση, έκαψε και το τελευταίο χαρτί της, αυτό του δημοψηφίσματος.

Ένα δημοψήφισμα που συνέβη με κλειστές τις τράπεζες, διότι αν ήταν ανοιχτές θα κατέρρεαν, και για ένα ερώτημα που ήταν θολό και κατά μία έννοια ανύπαρκτο, εφόσον κατά την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, η πρόταση Γιούνκερ, που περιείχε λιγότερα μέτρα, πρακτικά είχε λήξει.

Παρά ταύτα, το δημοψήφισμα διεξήχθη μέσα σε αντίξοες συνθήκες, και ο λαός για άλλη μια φορά δήλωσε την ριζική αντίθεσή του με τα μνημόνια και την πολιτική και ταξική βαρβαρότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ταυτόχρονα, ο Τσίπρας εκμεταλλεύτηκε το όχι, με σκοπό να ενισχύσει και να ισχυροποιήσει την θέση του στην κυβερνητική καρέκλα, γι’ αυτό συγκάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς, διευρύνοντας την ευθύνη της διαπραγμάτευσης και δημιουργώντας παράλληλα ένα εφεδρικό τμήμα κοινοβουλευτικής υποστήριξης προς την κυβέρνησή του.

Και σήμερα, ο Τσίπρας φέρνει μία συμφωνία κόλαφο με χυδαία και αντιλαϊκά μέτρα, που περιλαμβάνουν μειώσεις συντάξεων, αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, εν συντομία όλα όσα περιελάμβανε η εργαλειοθήκη του ΟΑΣΑ, που είχε τεθεί και στην προηγούμενη κυβέρνηση. Kαι φυσικά, ένα σημείο ακραίας επέμβασης και κατάλυσης, όχι μόνο της λαϊκής κυριαρχίας αλλά και των όποιων αστικών εγγυήσεων, αποτελεί κατά τη γνώμη μου η πρόταση για την μεταφορά των προς αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου σε ειδικό ταμείο, το οποίο δε θα εδρεύει καν στην Ελλάδα, αλλά στο Λουξεμβούργο, με μόνη εκκρεμότητα τον καθορισμό του ύψους της αξίας της περιουσίας που θα διατεθεί σε αυτό (αρχικά ήταν στα 50 δις).

Αυτή, λοιπόν, η συμφωνία, που αριθμητικά έχει πολλές ομοιότητες με το πρώτο μνημόνιο, θα φέρει χιονοστιβάδα κρίσεων και ύφεσης, όχι μόνο στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, που, απ’ ό,τι φαίνεται, οδεύει προς αυτοδιάλυση, αλλά πολύ περισσότερο στην κοινωνία και στα χαμηλά και μεσαία στρώματα που καλούνται και πάλι να πληρώσουν την κρίση του κεφαλαίου, την κρίση της τραπεζοκρατίας και των διαφόρων λόμπι.

Μπορούσε όμως ο Τσίπρας να βαδίσει σε διαφορετικά μονοπάτια και να ακολουθήσει διαφορετική πορεία ανάπτυξης για τη χώρα και τον λαό;

1. Μονομερής διαγραφή του χρέους, ένα χρέος που συνεχώς αυξάνεται και διαρκώς πληρώνεται από αυτούς που δεν το δημιούργησαν.
2. Κρατικοποίηση των τραπεζών.
3. Ίδρυση νέας Τράπεζας της Ελλάδας, με σκοπό να εκκαθαριστεί η υπάρχουσα και να μην αναγκαστεί το ελληνικό δημόσιο να καταβάλει τα 120 δις στον ELA.
4. Έκδοση νέου νομίσματος για την κάλυψη των εγχώριων και διεθνών συναλλαγών, στηριζόμενο στα αποθεματικά της χώρας σε χρήμα και χρυσό (35 δις).
5. Δέσμευση του μαύρου χρήματος, εντός και εκτός συνόρων.
6. Ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης με σκοπό την επαρκέστερη κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.
7. Έμφαση και ανάπτυξη του δημοσίου τομέα και νευραλγικών πτυχών αυτού, υγεία και παιδεία.

Όλα αυτά τα σημεία αναδεικνύουν την ύπαρξη εναλλακτικού τρόπου δράσης και συγκεκριμένα αποτελούν ένα μεταβατικό πρόγραμμα προς κάτι διαφορετικό από το σημερινό εξευτελιστικό μοτίβο κοινωνίας και οικονομίας σε αποσύνθεση. Η συμφωνία αυτή που φέρνει ο Τσίπρας είναι μία παράταση της συνεχιζόμενης κρίσης της χώρας και του λαού, χωρίς ίχνος ανάπτυξης. Δεν υπάρχει σωτηρία στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διεθνών κέντρων του καπιταλισμού. Το σύστημά τους δεν ταιριάζει με την θεμελιώδη και πανάρχαια έννοια του ανθρώπου. Έχουμε ιστορικό χρέος να ανατρέψουμε αυτήν την κατάσταση και να χαράξουμε νέους δρόμους, πέρα και πάνω από την φτηνή υποτέλεια που επιτάσσει η ληστρική Ευρώπη των τραπεζών και του κεφαλαίου.

Κύριε Τσίπρα κάνατε τον Σαμαρά σωτήρα και επιβεβαιώσατε την πολιτική του ως την μόνη σωτήρια λύση του τόπου και του λαού.

Κύριε Τσίπρα, προκηρύξατε ένα δημοψήφισμα για μία πρόταση της τρόικας που από χτες το βράδυ έπαψε να ισχύει.

Κύριε Τσίπρα, κλείσατε τις τράπεζες, αφήνοντας τον κόσμο, τον φτωχό και τον εξαθλιωμένο, όχι τον πλούσιο και τον φοροδιαφεύγοντα, χωρίς χρήματα και την ίδια ώρα του μιλούσατε για περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Κύριε Τσίπρα, ζητάτε όχι αλλά δεν λέτε πώς θα το χρησιμοποιήσετε και για ποιους σκοπούς, παρά μόνο ότι θα βοηθήσει την διαπραγμάτευση, δηλαδή θα ενισχύσει την δική σας πρόταση-μνημόνιο, που διαφέρει κατά ελάχιστο από αυτή που αιτούνται οι δανειστές. Για παράδειγμα εσείς ζητάτε αύξηση ασφαλιστικών εισφορών στις συντάξεις από το 4% στο 5%, ενώ η τρόικα ζητά να πάνε στο 6%.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, μετά από το κλίμα φόβου και τεχνητής ανασφάλειας που έχετε δημιουργήσει, εξαπατώντας την κοινωνία, ότι με το δημοψήφισμα ανοίγει ο δρόμος για την ελπίδα και την απελευθέρωση από τα μνημόνια της λιτότητας, σπεύσατε να ζητήσετε διετή στήριξη από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας, στις ιδρυτικές διατάξεις του οποίου αναφέρονται σαφώς οι αυστηρές προϋποθέσεις χρηματοδότησης, μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Εάν εκδοθεί απόφαση, σύμφωνα με την παράγραφο 2, το συμβούλιο διοικητών αναθέτει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή—σε συνεργασία με την ΕΚΤ και εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ—να διαπραγματευτεί με το ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ Μνημόνιο Κατανόησης (ΜΚ) όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής. Το περιεχόμενο του Μνημονίου Κατανόησης αντικατοπτρίζει τις αδυναμίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν και το μέσο χρηματοπιστωτικής συνδρομής που έχει επιλεγεί. Παράλληλα ο διευθύνων σύμβουλος του ΕΜΣ καταρτίζει πρόταση συμφωνίας για διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής, περιλαμβάνουσα τους όρους και τις προϋποθέσεις χρηματοδότησης, καθώς και την επιλογή των μέσων, που υποβάλλεται στο συμβούλιο διοικητών προς έγκριση».

Κύριε Τσίπρα, αποτύχατε να πείσετε για το ανέφικτο. Ότι δηλαδή μέσα στον ίδιο δρόμο ανάπτυξης και στα ισχύοντα θεσμικά πλαίσια, της ΕΕ, του Ευρώ και του ΔΝΤ, υπάρχει τρόπος για φιλολαϊκή ευημερία και κοινωνική αξιοπρέπεια.

Κύριε Τσίπρα, γίνατε άλλος ένας ανεπιθύμητος και ανέντιμος πρωθυπουργός που καπηλεύτηκε τις αξίες και την ιστορία της αριστεράς, ακόμη και τις όποιες ανόθευτες αστικές διαδικασίες, όπως αυτή του δημοψηφίσματος, με σκοπό να εξυπηρετήσει, όπως και οι προηγούμενοι, τα ίδια αντιλαϊκά συμφέροντα.

Το μόνο που έχετε να κάνετε, κύριε Τσίπρα, είναι να παραιτηθείτε, λέγοντας στον λαό την αλήθεια, ότι μέσα στην ΕΕ και στο Ευρώ, δεν υπάρχουν περιθώρια σωτηρίας.

Είναι η δεύτερη μεταπολιτευτικά στιγμή, που ο ελληνικός λαός κάτω από τελείως διαφορετικές καταστάσεις καλείται να αποφασίσει για το μέλλον του. Το δημοψήφισμα που προκηρύχθηκε, πέραν του ότι ήρθε αναπάντεχα και απρόσμενα για όλους και κυρίως για τους ξένους που ανέμεναν μια πιο ήπια στάση από μέρους της κυβέρνησης, θα έχει μια διττή λειτουργία. Το όχι από τη μία, θα σημάνει ίσως την αρχή του τέλους της εποχής της σκληρής λιτότητας, των μνημονίων και της βαρβαρότητας κατά των μεσαίων και αδυνάτων, πράγμα που θα επισύρει την αναζήτηση ενός άλλου μείγματος πολιτικής, τελείως διαφορετικού ακόμη και από την προηγηθείσα πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης με μέτρα 8 δις.

Το ναι από την άλλη θα σημάνει την επικοινωνιακή αποτυχία της κυβέρνησης να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση προς τα έξω, χρησιμοποιώντας την λαϊκή ετυμηγορία, ανοίγοντας την πόρτα της εξόδου της υφιστάμενης κυβέρνησης, εφόσον η πολιτική που θα κληθεί να ασκήσει θα είναι ασυμβίβαστη με τα όσα μέχρι τώρα διατρανώνει, περί κοινωνικής δικαιοσύνης, ελευθερίας.

Ωστόσο, όποια και να είναι η έκβαση του δημοψηφίσματος, η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη και επικίνδυνη. Δύσκολη, εξαιτίας των μέτρων περιορισμού της κίνησης των τραπεζικών κεφαλαίων και επικίνδυνη για τον τρόπο με τον οποίο μεταφράζεται αυτό από τους ψηφοφόρους. Με άλλα λόγια, πως είναι δυνατόν να ενισχύεις το όχι και να διατυπώνεις σε όλους τους τόνους ότι είναι εφικτή και επιδιωκόμενη η άρνηση της πρότασης των θεσμών και από την άλλη να αποφασίζεις για μία εβδομάδα να κλείνεις τις τράπεζες, δημιουργώντας έναν τεράστιο πανικό, ο οποίος φυσικά και σε μεγάλο μέρος καλλιεργήθηκε από τα ΜΜΕ, πολλά δε εξ αυτών έχοντας πλήρη επίγνωση του τι κάνουν.

Εννοώ τα μέσα και τους δημοσιογράφους, ειδικά αυτούς που έκαναν φροντιστήριο στο ΔΝΤ και που παλιότερα φώναζαν «κράτα ΔΝΤ» και που τώρα αναλύουν μέρες επί ημερών, τις δεκάδες εικόνες από τα ΑΤΜ, με τους πολίτες που στήνονται στη ουρά, για να τραβήξουν τους πετσοκομμένους μισθούς τους και τις συντάξεις τους, μη έχοντας άλλον τρόπο να ζήσουν.

Μέσα, λοιπόν, σε συνθήκες οικονομικής και συνεπαγόμενης κοινωνικής αναστάτωσης και εξαθλίωσης, πως είναι δυνατόν, η κυβέρνηση να ελπίζει στο όχι με περισσή σιγουριά, τη στιγμή μάλιστα που πληθαίνουν οι τρομοκρατικές επιθέσεις ξένων και ντόπιων εμπειρογνωμόνων που μιλούν για τις ολέθριες συνέπειες του όχι στην οικονομία και στην κοινωνία και με την κυβέρνηση που επιθυμεί μεν να ισχυροποιήσει την στάση της με το όχι, αλλά μέχρι στιγμής δεν μας έχει πληροφορήσει για το πώς αντανακλάται το όχι στα κυβερνητικά της σχέδια, πιο απλά, δεν απαντά τι θα κάνει την επόμενη Δευτέρα έχοντας ένα πλειοψηφικό όχι από μέρους του λαού.

Άρα, ίσως το δημοψήφισμα να είναι ένα άλλοθι σε αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει, μια λαϊκή νομιμοποίηση ενός επόμενου μνημονίου, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση θα κληθεί να το υλοποιήσει. Ίσως πάλι να πρόκειται για μία ηρωική έξοδο της υφιστάμενης κυβέρνησης, σε περίπτωση που επικρατήσει το ναι (κάτι παρόμοιο με αυτό που επιχειρήθηκε να γίνει το 2011, με τον Παπανδρέου και την κυβέρνηση Παπαδήμου που ακολούθησε).

Το τελευταίο ενισχύεται από την αγανακτισμένη στάση του κόσμου που δικαιολογείται μέσα από τις ατελείωτες ουρές στα ΑΤΜ και στα βενζινάδικα. Δεν μπορείς να απαιτείς το όχι, από έναν λαό που του στερείς πριν καν το πει ακόμη και τους στοιχειώδεις πόρους του. Ενδεχομένως, ο Τσίπρας να επιδιώκει το σενάριο της αριστερής παρένθεσης, στέλνοντας τον κόσμο στην “σιγουριά” της δεξιάς των προηγούμενων πέντε χρόνων ή ακόμη χειρότερα να βρισκόμαστε ενώπιοι ενός εγωιστικού και βρώμικου παιχνιδιού της κυβέρνησης με ορισμένα συμφέροντα που επιθυμούν να εκπροσωπήσουν, αν θεωρήσουμε ειλικρινή την δήλωση του Γιούνκερ για την πορεία των διαπραγματεύσεων.

Όπως και να έχει αυτοί που ήδη πλήττονται από τις κυβερνητικές πρακτικές είναι τα συνήθη υποζύγια, αυτοί που δεν έχουν τα λεφτά τους έξω, αυτοί που δεν γεμίζουν τις διάφορες δύσοσμες λίστες, αυτοί που δεν διώκονται για οικονομικά σκάνδαλα, αυτοί που απλώς έκαναν το λάθος να πιστέψουν τον Τσίπρα και τις υποσχέσεις του για φιλολαϊκό δρόμο ανάπτυξης.

Ξεκάθαρο και ηχηρό όχι, λοιπόν, πρέπει να ακουστεί από όλους μας απέναντι σε οποιοδήποτε δίλημμα θέτουν οι εγχώριοι και ξένοι διαπλεκόμενοι. Το δίλλημα δεν είναι ναι ή όχι στην πρόταση των δανειστών, θεωρούμενη ως σωτήρια η πρόταση της κυβέρνησης, η οποία δεν διαφέρει παρά ελάχιστα από την νέα πρόταση των ξένων, αλλά ναι ή όχι, στα σχέδια του κεφαλαίου για επέκταση της καπιταλιστικής κρίσης και για μεγαλύτερη υφαρπαγή του πλούτου. Ναι ή όχι στην ταξική βαρβαρότητα των καιρών, ναι ή όχι στην αποδέσμευση, ναι ή όχι στην απελευθέρωση. Μόνο έτσι θα έχει νόημα το οποιοδήποτε όχι, μόνο αν αποτελέσει το ναι για έναν πραγματικά εναλλακτικό και φιλολαϊκό δρόμο ανάπτυξης.