ΣΚΕΛΕΤΟΣ.

Μια νέα από τα παλιά συνταγή, χιλιοφαγωμένη από την κοινωνία, παρουσιάζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια προσπάθεια να παραμείνει κόμμα εξουσίας και υποψήφιος διεκδικητής της εξουσίας. Το φαινόμενο Κασσελάκη, το φαινόμενο του νέου ριζοσπάστη αλλά και συστημικού, συντηρητικού αλλά και προχωρημένου, που προσπαθεί άτσαλα και επιφανειακά να παντρέψει την εκκλησία με τον Μπακούνιν, είναι κάτι αντίστοιχο, αλλά διαφορετικά παρουσιαζόμενο, με τον ερχομό των Παπανδρέου, νεωτέρου αλλά και πρεσβυτέρου. Φυσικά και υπάρχουν διαφορές στα σημεία, φυσικά και δεν περιμένουμε αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, όμως είδαμε Μακρόνησο, φυσικά δεν περιμένουμε «λεφτά υπάρχουν», όμως ακούσαμε «ξεδόντιασμα» και «νοικοκύρεμα». Αυτός ο εμπαιγμός είναι συνήθης και αναμενόμενος για την πολιτική μας ιστορία. Η κατάντια ενός κόμματος που δεν μπόρεσε ποτέ να βρει μια ξεκάθαρη ιδεολογική βάση και ταυτότητα είναι που φέρνει τον Κασσελάκη στην επιφάνεια. Σε μια εποχή που δεν υπάρχει αντίπαλο δέος για την κυβέρνηση και τον ίδιο τον Μητσοτάκη. Ο Κασσελάκης αυτοπροβάλλεται ως επαναστάτης, όμως δεν είναι παρά ένα φτηνό εικονικό κατασκεύασμα μιας πολιτικής και μιας τάσης που διεκδικεί τον ευτελισμό και την υποκατάσταση της πολιτικής απο καθαρά οικονομικούς όρους και μάνατζμεντ. Ο ερχομός του Κασσελάκη είναι από τα πάρα πολύ παλιά και δεν είναι παρά η απόδειξη ότι δεν υπάρχει πολιτική πέραν από τα συμφέροντα αυτών που την διαμορφώνουν.