Σκελετος.

Tag: ΣΥΡΙΖΑ

100 μέρες για έναν έντιμο συμβιβασμό

by Δημήτρης Παυλόπουλος

European Commission President Jean-Claude Juncker (R) shakes hands with Greek Prime Minister Alexis Tsipras at the European Commission headquarters in Brussels on February 4, 2015. Greek Prime Minister Alexis Tsipras made his first visit to Brussels since coming to power, promising to renegotiate his country's international bailout. AFP PHOTO / EMMANUEL DUNAND        (Photo credit should read EMMANUEL DUNAND/AFP/Getty Images)

Τσίπρας και Γιούνκερ στις Βρυξέλλες, Φεβρουάριος 2015. 

Και το θαύμα εγένετο. Έχουμε μπει επιτέλους στην τελική ευθεία για τον συμβιβασμό και μάλιστα με ύφος έντιμο και τόνο αισιόδοξο. Είναι βέβαιο πλέον, ότι η νέα κυβέρνηση πέτυχε το σκοπό των προηγούμενων κυβερνήσεων και θα συνυπογράψει νέο πακέτο μέτρων. Μέτρα, όπως τα γνωρίσαμε παλαιότερα, δηλαδή, αύξηση ΦΠΑ, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, κατάργηση πρόωρων συντάξεων, ρήτρα μηδενικού ελλείμματος και άλλα ωραία, όπως η φορολογική αμνηστία ή αλλιώς η νομιμοποίηση του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, με την αισχρή και προκλητική αμνηστία του 15%. Μόνο που αυτή την φορά τα μέτρα που πλησιάζουν έρχονται από τα «αριστερά», για πολλούς μάλιστα και άκρα, κομμουνιστική αριστερά. Τι ανορθόδοξο; Η κυβέρνηση του Τσίπρα να ορκίζεται νυχθημερόν στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, με ότι αυτό συνεπάγεται και κάποιοι να επιμένουν ακόμη ότι στην Ελλάδα έχουμε πρώτη φορά αριστερά.

Και αφού χρεωθήκαμε και πάλι στους δανειστές μην τυχόν καταρρεύσουν οι τράπεζες και βγούμε από το ευρώ, βγαίνουν όλοι και πανηγυρίζουν ανακουφισμένοι που επετεύχθη συμφωνία μετά από τέσσερις μήνες σκληρής διαπραγμάτευσης. Και το ερώτημα που προβάλλει ευθέως είναι πάνω σε τι έγινε διαπραγμάτευση, αφού και πάλι ικανοποιούνται οι περισσότερες από τις απαιτήσεις των δανειστών. Μπορεί, φυσικά, να μην επαναλήφθηκε η τραγική οκνηρία της προηγούμενης κυβέρνησης, που ούτε τον νόμο για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές δεν μπόρεσε να διατηρήσει, αλλά και τώρα οι προσδοκίες ακόμη για τα λίγα του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι μηδαμινές.

Φυσικό και επόμενο, αν θες να συνομιλείς με τους ίδιους όρους που συνομιλούσαν και οι προηγούμενοι, να έχεις τα ίδια αποτελέσματα. Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να χτυπήσεις με διάλογο, ένα σύστημα που έθρεψε και τρέφει την φοροδιαφυγή, την φοροαποφυγή, την ασυδοσία, την αδιαφάνεια, τον καιροσκοπισμό, εν ολίγοις μία κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη που ζητά για μια ακόμη φορά τις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου, για να θησαυρίσει.

Πάνε, λοιπόν, περίπατο οι αυξήσεις μισθών και συντάξεων, οι κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, και η υιοθέτηση ενός δικαιότερου φορολογικού συστήματος που θα βάζει επιτέλους χέρι στο μεγάλο κεφάλαιο. Και πάνε περίπατο ακριβώς γιατί δεν μπορείς από τη μία να μιλάς για δικαιοσύνη και από την άλλη να παρακαλάς να διαχειριστείς την αδικία και να διαιωνίζεις την εξαθλίωση.

Πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε, ότι αν δεν συγκρουστούμε με το παλιό, δε θα γεννηθεί ποτέ το νέο. Μία πρόταση, λοιπόν, προς την κυβέρνηση, είναι πέραν από τις επικοινωνιακές κινήσεις εντυπωσιασμού, με πρωταγωνίστρια την πρόεδρο της Βουλής, να αναλάβει να εφαρμόσει ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα που θα συνοδεύεται από τουλάχιστον δεκαετές πάγωμα των εξωτερικών υποχρεώσεων της χώρας.

Με άλλα λόγια, ξεχνώντας για λίγο την παράλογη συζήτηση για το χρέος που όσες εξεταστικές επιτροπές και αν στηθούν, ποτέ δε θα βρεθούν οι ηθικοί αυτουργοί της δημιουργίας του, δίνεται η δυνατότητα, στην κυβέρνηση, να χτίσει ένα δίκαιο και πιο κοντά στις ανάγκες του πολίτη, κράτος.

Πιο απλά, αν δεν κυνηγάμε κάθε μήνα, την δόση, αλλά ανασυγκροτήσουμε τους τομείς του κράτους, με σκοπό αυτοί να γίνουν πιο παραγωγικοί, τότε δεν υπάρχει σωτηρία. Για παράδειγμα, όταν το 30% του προϋπολογισμού των νοσοκομείων της χώρας χάνεται κάθε χρόνο, λόγω διοικητικών ανεπαρκειών, μία απλή παρέμβαση αρκεί για να αξιοποιηθούν όλοι οι διαθέσιμοι πόροι με ορθολογικό τρόπο.

Από την άλλη, στα χρόνια της κρίσης, υπάρχουν Έλληνες που αύξησαν κατακόρυφα την περιουσία τους και δεν κατέβαλαν ούτε ένα ευρώ. Στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων, όταν περίπου 700.000 παιδιά λιποθυμάνε από την πείνα, κάποιοι πλούτισαν κατά 2 δισεκατομμύρια δολάρια, από τα 16 που είχαν το 2013, στα 18, το 2014. Με την δημιουργία ενός ισχυρού φορολογικού μηχανισμού, όχι σαν το σημερινό ΣΔΟΕ που έχει έλλειμμα προσωπικού της τάξης του 50%, που θα μπορέσει με μία απλή πράξη νομοθετικού περιεχομένου, σαν αυτή που άρπαξε τα αποθεματικά των πανεπιστημίων και των ΟΤΑ, να αντλήσει σημαντικά ποσά για την πραγματική ανάπτυξη του τόπου. Απλούστερα, με μία άλλη πράξη, θα μπορούσε να οργανωθεί καλύτερα η δημόσια διοίκηση, αξιοποιώντας το 17% των πόρων, που κάθε χρόνο υπολογίζεται πως χάνονται μέσω γραφειοκρατικών διαδικασιών.

Αντί, λοιπόν, η κατά τα άλλα ριζοσπαστική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, να πίνει νερό στον άκρατο νεοφιλελευθερισμό που προεκλογικά καταδίκασε, μπορεί να αναπτύξει ένα παρόμοιο σχέδιο δράσης, δίνοντας την πραγματική ελπίδα για νέες θέσεις εργασίας, για καλύτερη πρόσβαση του πολίτη στο κοινωνικό κράτος, για αξιοκρατία, διαφάνεια και δικαιοσύνη.

Προφανώς και ένα τέτοιο σχέδιο δεν αποτελεί μετάβαση σε μία άλλη κοινωνία, αποτελεί όμως μια εφικτή εναλλακτική πρόταση που έχουν ακολουθήσει και πολλά κράτη της βόρειας Ευρώπης, τα οποία βρίσκονται σε εμφανώς καλύτερη θέση από εμάς.

Advertisements

Συμφωνία στην λιτότητα, διαφωνία στην ανατροπή

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Η κυβέρνηση μετά από έναν μαραθώνιο διαπραγματεύσεων, αλλιώτικων από αυτές που μας είχε συνηθίσει η προηγούμενη κυβέρνηση, κατέληξε στο ίδιο αποτέλεσμα, στην παράταση της δανειακής σύμβασης. Ωστόσο, οι αντιδράσεις του κόσμου είναι τελείως διαφορετικές με αυτές που θα αντιστοιχούσαν σε μία τέτοια απόφαση από μία κυβέρνηση Σαμαρά. Με άλλα λόγια, η ελληνική κοινωνία φαίνεται να υποστηρίζει έντονα (σε ποσοστό 60%) τις κινήσεις και τις επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης.

Όμως γεννάται το ερώτημα για το τι πραγματικά είναι η δανειακή σύμβαση που έλαβε τετράμηνη παράταση ισχύος και τι σημαίνει αυτό για μας και την καθημερινότητά μας. Για να απαντήσουμε σε αυτό θα πρέπει να διαβάσουμε προσεκτικά την δανειακή σύμβαση, που θυμίζω ότι αποτελεί σύμβαση που είχε λάβει και συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, αυτή των Μερκελιστών και των δοσίλογων που ξεπουλούσαν την πατρίδα και τον λαό, θα δούμε ότι για να ισχύσει η δανειακή σύμβαση, θα πρέπει παράλληλα να ισχύει και το μνημόνιο.

Δηλαδή, για να μπορούν οι τράπεζες να ανακεφαλαιοποιούνται, θα πρέπει να ισχύουν τα μέτρα λιτότητας που είχαν υλοποιήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, θεωρώντας τα μέτρα αυτά ως αναγκαίες μεταρρυθμίσεις υπέρ της ανάπτυξης (άλλο που μόνο ανάπτυξη δεν είδαμε) και φυσικά τα είχαν καταψηφίσει τα κόμματα που σήμερα συγκυβερνούν και πολεμούσαν επί μακρόν, με σκοπό, όπως φάνηκε, να εξασφαλίσουν την παραμονή των μέτρων αυτών. Πέραν από το προφανές, ότι δηλαδή πάνε περίπατο ακόμη και οι εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης, το περίφημο πρόγραμμα των 10 δις, ακόμη και για τις μερικές χιλιάδες θέσεις που υποσχέθηκαν, θα τις συμψηφίσουν με αυτές που προβλέπονται στον προϋπολογισμό της κυβέρνησης Σαμαρά, αυτόν που καταψήφισαν πριν τρεις μήνες και έλεγαν ότι θα καταργήσουν, παραμένει το ερώτημα για το αν αλλάζει κάτι στην ουσία και όχι στο περιτύλιγμα.

Η απάντηση, δεν είναι και τόσο απλή. Με δεδομένη την καλή επικοινωνιακή τακτική της κυβέρνησης και κάποια αναίμακτα μέτρα, όπως η αφαίρεση των υπουργικών αυτοκινήτων, η απομάκρυνση των κάγκελων από τον Άγνωστο Στρατιώτη, που όμως δεν ωφέλησαν σε τίποτε τα προβλήματα και τις ανάγκες του λαού, η κυβέρνηση φαίνεται να ξεχνά, όχι μόνο το αριστερό και ριζοσπαστικό παρελθόν της, που χρόνια τώρα απεμπολεί, αλλά και τα όποια είχε μεγαλοστόμως, όπως αποδεικνύεται, υποσχεθεί. Αυτό έχει γίνει αντιληπτό και από τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ άλλων και του Μανώλη Γλέζου, που ζήτησε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό που συνετέλεσε στον να παρασυρθεί στην πλάνη του ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμη άλλοι που ζητούν αλλαγή ηγεσίας.

Ένα μόνο μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα, ότι η κατάσταση αυτή που βαθαίνει συνεχώς δεν ανατρέπεται με διαπραγματεύσεις και επιδείξεις σθένους στους εταίρους. Δεν μπορείς να συνδιαλέγεσαι με τους δημίους σου. Δύο επιλογές είχε η κυβέρνηση και κάθε κυβέρνηση που φτάνει σε αυτό το οριακό σταυροδρόμι. Ή να δεχτεί την πολιτική της βαρβαρότητας, της λιτότητας και των μνημονίων, βαφτίζοντας το κρέας, ψάρι ήτοι την τρόικα, θεσμούς. Ή φυσικά να κλείσει την πόρτα σε όλους αυτούς που κόπτονται για το αν θα παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη και να σταθεί αταλάντευτα στο πλευρό, στα αιτήματα, στα συμφέροντα αυτών που την εξέλεξαν. Αυτών που έχουν τη δύναμη για μία πραγματική αλλαγή, αυτών που ιστορικά, όταν αντιλήφθηκαν την συλλογική υπεροχή τους κατατρόπωσαν διάφορα συστημικά τέρατα, αυτών που τώρα αρκούνται στο να χειροκροτούν αντιλαϊκές συμφωνίες, αντί να απαιτούν ρήξη και σύγκρουση με τους δεσμώτες μας, όλων των λαών της Ευρώπης, όλων των καταπιεσμένων και εξευτελισμένων από το σύστημα της εκμετάλλευσης, της υποτέλειας και της δουλείας.

Ο κίνδυνος στον ΣΥΡΙΖΑ από την επαφή με τα κανάλια

by Δημήτρης Μπούκας

Παρ’ ότι η προβολή του ΣΥΡΙΖΑ από τα κανάλια ήταν πολύ προβληματική και συχνά εχθρική, ακόμη και κακοήθης, η εκλογή του στην κυβέρνηση αναγκάζει τα κανάλια να καλούν σε εκπομπές υπουργούς και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα όμως αποδείχθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, και πιστεύω ότι και οποιοδήποτε κόμμα με προτάσεις εξίσου πειστικές ή συμφέρουσες για τους κατοίκους της Ελλάδας, δεν εξελέγη με την βοήθεια των καναλιών. Πρέπει τώρα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ σημαντικότερα οι υπουργοί του, να εμφανίζονται στην τηλεόραση όσο το δυνατόν μετριασμένα και με έμφαση στην σοβαρότητα των εκπομπών, την δυνατότητα να εκφράζουν σαφώς τις απόψεις τους και κυρίως την διατήρηση των αποστάσεων από το σύστημα των καναλιών.

Ειδικότερα, οι πολύωρες συμμετοχές σε ενημερωτικά πάνελ με πληθώρες πολιτικών και δημοσιογράφων δεν προσφέρουν καμία ενημέρωση για τις πολιτικές της κυβέρνησης. Το ύφος κι η διάρθρωση των εκπομπών αυτών δεν αφήνουν κανέναν να εκφράσει τις απόψεις του λιτά και κατανοητά και εκ φύσεως εκθέτουν τους συμμετέχοντες. Οι συχνές εμφανίσεις σε δελτία ειδήσεων είναι εξίσου προβληματικές. Ακόμη και ηθικά, χαρίζουν συγχώρεση σε όλους αυτούς τους δημοσιογράφους που τον περασμένο καιρό πολεμούσαν δολίως τον ΣΥΡΙΖΑ στοχεύοντας στην αφέλεια των τηλεθεατών.

Πρωτίστως όμως τα πάνελ αυτά είναι το πρόσφορο έδαφος για την αρχή της συναναστροφής των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, αδιάφθορων μέχρι σήμερα, με τους ανθρώπους της διαπλοκής, πρώτα με τους δημοσιογράφους και ύστερα με όλους τους εκδότες και μεγαλοεργολάβους που υπονομεύουν την Ελλάδα.

Ως υπουργοί τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να αξιοποιήσουν τις συνεντεύξεις τύπου στα υπουργεία κάνοντάς τες συχνότερα. Έτσι, μέσω εντός ενός θεσμικού πλαισίου, θα δίνουν ίσες ευκαιρίες σε όλους τους δημοσιογράφους να ρωτούν την κυβέρνηση κι οι θέσεις τους θα εκφράζονται ξεκάθαρα. Κυρίως όμως αποφεύγοντας ήδη από τώρα την καθημερινή έκθεση στα κανάλια δεν θα αναπτύξουν ποτέ εξάρτηση απ’ αυτά και από τους διαπλεκόμενους ιδιοκτήτες τους. Κι οι κίνδυνοι είναι τόσο μεν μην αντικατασταθεί η ενημέρωση των πολιτών πάλι από τα κανάλια καθορίζοντας τα θέματα και παρακάμπτοντας τις θεσμικές συνεντεύξεις τύπου, όσο δε κυρίως η πνευματική συναναστροφή με τον κόσμο της διαπλοκής στην Ελλάδα, η πεμπτουσία του οποίου είναι οι ιδιοκτήτες κι οι δημοσιογράφοι των καναλιών. Διότι η κυβέρνηση του Τσίπρα εξελέγη με σύνθημα, μεταξύ άλλων, την καταπολέμηση της διαπλοκής· και πώς θα πολεμήσεις κάτι με το οποίο κινδυνεύεις να αρχίσεις καθημερινούς δεσμούς φιλίας;

Μέχρι στιγμής ελπίζω ότι η διαφορετική ιδεολογία τους δεν θα επιτρέψει να αναπτύξουν σχέσεις με την διαπλοκή.

Μετά τις εκλογές, έρχονται οι επιλογές

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Featured image

Οι πρώτες μέρες πέρασαν μετά την θριαμβευτική (για τα σημερινά δεδομένα) εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και όλα κύλησαν ομαλώς. Οι συντάξεις καταβλήθηκαν στην ώρα τους, τα σούπερ-μάρκετ είχαν χαρτιά υγείας, τα ΑΤΜ έδιναν χρήματα και ο ήλιος συνέχισε να κινείται από την ανατολή στη δύση. Η νέα κυβερνητική σύνθεση, ασχέτως αν αποτελεί μια οριακή συνεργασία μεταξύ δεξιάς και αριστεράς που βρίσκει το σημείο επαφής στον όρο αντιμνημόνιο, φαίνεται να μιλά συγκροτημένα και συγκεκριμένα επί σημαντικών προβλημάτων της κοινωνίας και του λαού.

Πρώτα θετικά δείγματα γραφής, αποτελούν οι εξαγγελίες του αρμόδιου υπουργού για την επιστροφή 3500 υπαλλήλων του δημοσίου, μεταξύ των οποίων οι καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών και οι σχολικοί φύλακες. Άλλα τέτοια δείγματα αποτελούν οι αναφορές για πάγωμα των συντάξεων και των μισθών, για επιστροφή της 13ης σύνταξης και των επικουρικών στους χαμηλοσυνταξιούχους. Επιπλέον, η κατάργηση της τράπεζας θεμάτων, οι επιστροφή των διοικητικών υπαλλήλων στα ΑΕΙ, που εδώ και ενάμισι χρόνο υπολειτουργούν ως προς τα διοικητικά τους καθήκοντα, αλλά και η ανάκληση όλων των ιδιωτικοποιήσεων, μαζί και της μικρής ΔΕΗ, των αεροδρομίων και των λιμανιών, όλα δείχνουν ότι κάτι επιχειρείται να αλλάξει σε αυτή τη χώρα.

Κάτι, έστω και ελάχιστο, μπροστά στο πάνοπλο οικονομικό σύστημα που γεννά τη φτώχεια, την ανεργία, την εκμετάλλευση και είτε συνεπάγεται μνημόνια είτε όχι. Φυσικά, ακόμη και αυτά τα ελάχιστα δεν είχε επιχειρήσει να υλοποιήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που ακροβατούσε στα όρια του νεοφιλελευθερισμού, της βαρβαρότητας και ενίοτε του φασισμού. Μια κυβέρνηση που όταν δεν νομοθετούσε αντιλαϊκά μέτρα, κινδυνολογούσε σε έσχατο σημείο, δια στόματος μάλιστα πρώην αδέσμευτων δημοσιογράφων. Μια κυβέρνηση, της οποίας ο πρωθυπουργός δεν είχε το σθένος να παραδώσει, ως είθισται, τη θέση του στον επόμενο.

Και ο λόγος που η προηγούμενη κυβέρνηση, όχι μόνο προσπάθησε και κατά ένα μέρος το πέτυχε να ξεπουλήσει τα πάντα και να συρρικνώσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό το δημόσιο, ήταν γιατί αυτό επιτασσόταν από τους ξένους εταίρους και από το ληστρικό κεφάλαιο. Με άλλα λόγια, οι Έλληνες τραπεζίτες δε θα μπορούσαν να λάβουν ως ανακεφαλαιοποίηση 250 δις ευρώ (την τελευταία τριετία), ποσό που γράφτηκε λογιστικά στον προϋπολογισμό και πληρώθηκε ως προς τα χρεολύσια και τους τόκους του από τον ελληνικό λαό, αν δεν είχαμε μνημόνια, δηλαδή φόρους, λιτότητα, φτώχεια, ανεργία. Ακόμη, ακόμη, η γερμανική ελίτ των τραπεζιτών δε θα μπορούσε να είχε κερδίσει 70 δις ευρώ από τα «δανεικά» που λαμβάνουμε τα τελευταία τρία χρόνια, αν οι κυβερνήτες μας δεν υπέγραφαν δανειακές συμβάσεις και μεσοπρόθεσμα προγράμματα προσαρμογής.

Άρα, για να τα συνοψίσουμε, κάθε άνεργος κάθε άστεγος κάθε φτωχός και ανασφάλιστος είτε στο σήμερα, είτε στο μέλλον, να ξέρει ότι αντιστοιχεί σε μερικά εκατομμύρια ευρώ στην τσέπη μιας χούφτας τραπεζιτών. Αν αυτό λέγεται δικαιοσύνη, προτιμώ να είμαι άδικος και ενάντιος σε αυτή την πολιτική. Είναι πολυτέλεια για τον καπιταλισμό του 21ου αιώνα, που άλλοτε ήταν ή παρουσιαζόταν από τους θιασώτες του, ως η γη και το σύστημα της επαγγελίας (τα χρυσά κουτάλια) να ζητάς ένα πιάτο φαΐ για τα 700.000 παιδιά που υποσιτίζονται, να ζητάς δουλεία για τους 1.300.000 ανέργους, να ζητάς ρεύμα για τα 300.000 σπίτια που δεν έχουν, να ζητάς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και νοσοκομεία, να ζητάς σχολεία και πανεπιστήμια δημόσια και δωρεάν, να ζητάς να ζήσεις χωρίς να το χρωστάς στην ευγενή καλοσύνη κάποιου τραπεζίτη ή αρπακτικού που από τη μία θλίβεται με την εικόνα των ανθρώπων που τρώνε από τα σκουπίδια και από την άλλη ζητάει και άλλα μέτρα.

Όλα αυτά καλείται να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση της κοινωνικής σωτηρίας, όπως αποκαλείται από τα μέλη της. Όλα αυτά οφείλει να λύσει μια κυβέρνηση που σέβεται αυτόν που την εξέλεξε, τον ελληνικό λαό. Όμως εδώ γεννάται το ερώτημα, αν μπορεί μια κυβέρνηση να περάσει από το στρατόπεδο της διαφθοράς, της διαπλοκής, των μέτρων λιτότητας και των συνεπειών όχι της ανθρωπιστικής (όπως επιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ) αλλά της καπιταλιστικής κρίσης, στο αντίπερα στρατόπεδο της αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, χωρίς να βρέξει τα πόδια της. Αν, δηλαδή, μπορούμε να σωθούμε από αυτόν τον τυφώνα της λαϊκής και κοινωνικής καταστροφής χωρίς να χτυπήσουμε τη ρίζα του προβλήματος που δεν είναι άλλη από το σύστημα του καπιταλισμού σε οποιαδήποτε εκδοχή και αν εμφανίζεται, είτε ως σοσιαλδημοκρατία, είτε ως νεοφιλελευθερισμός. Την απάντηση την έχει δώσει εδώ και αιώνες, η ελληνική μυθολογία με τους άθλους του Ηρακλή και συγκεκριμένα με αυτόν της Λερναίας Ύδρας.

Ήταν κάποτε αριστερά

by Δημήτρης Παυλόπουλος

tsipras-deth

Το έχασε το παιχνίδι ο Τσίπρας. Η ομιλία του στη ΔΕΘ, δήλωσε την πλήρη σύμπνοια της ενδεχόμενης κυβερνητικής ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ, με την υφιστάμενη πολιτική, αποτέλεσμα της οποίας είναι τα μνημόνια και τα συναφή μέτρα. Ούτε λέξη δεν ειπώθηκε σχετικά με τα προηγούμενα μηνύματα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για κυβέρνηση της αριστεράς ή για κοινό μέτωπο σύγκρουσης. Η ανατροπή έγινε διαπραγμάτευση και η μονομερής διαγραφή του χρέους έγινε υπό όρους διαγραφή του μεγαλύτερου χρέους.

Κατά τα άλλα, το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κοινό συστημικό πρόγραμμα παροχών, οι οποίες δίνουν την αίσθηση της ανακούφισης στα αυτιά της πλειονότητας των Ελλήνων που έχουν πτωχεύσει. Παράλληλα όμως, πρόκειται για ψίχουλα, αν σκεφτεί κανείς ότι πριν από 5 χρόνια θεωρούνταν κατάντημα και όρος χλευασμού ο βασικός μισθός να είναι 751 ευρώ (η γενιά των 751 ευρώ κ.τ.λ.).

Παρόλα ταύτα, δε θα μπορούσε να αρθρωθεί διαφορετικά μία κυβερνητική πρόταση που σέβεται και προασπίζει τα συμφέροντα του ληστρικού κεφαλαίου που επί χρόνια λυσσομανά πάνω στις σάρκες μας. Μάλιστα ο ίδιος ο Τσίπρας, στην προχθεσινή του ομιλία, δήλωσε ότι έχει διατυπώσει τις προτάσεις του και στον Ντράγκι και δεν τον πέταξε έξω από το γραφείο, θέλοντας να δείξει ότι έχει την συγκατάθεση των Ευρωπαίων, αυτών δηλαδή που δημιούργησαν την κρίση. Για την ιστορία, ο Ντράγκι υπήρξε υψηλότατο στέλεχος της Goldman Sachs, μιας από τις μεγαλύτερες και πιο σκανδαλώδεις τράπεζες του κόσμου. Μία από αυτές που δημεύει σπίτια στην Αμερική και πετάει ανθρώπους στο δρόμο. Σε αυτούς τους ανθρώπους που θα έρθει τώρα ο Τσίπρας και θα μοιράσει κουπόνια και δωρεάν ρεύμα.

Όταν λοιπόν η καπιταλιστική και βαθύτατα συστημική κρίση, μεταφράζεται για ποικίλους λόγους ως ανθρωπιστική και οι άνεργοι ως θύματα της πολιτικής των Μερκελιστών και όχι της πολιτικής της ΕΕ και εν γένει του καπιταλισμού, τότε πάει περίπατο οποιαδήποτε ρητορεία για φιλολαϊκή ανάπτυξη και διακυβέρνηση υπέρ των συμφερόντων των αδυνάμων. Όταν, με άλλα λόγια, το δίλημμα που θέτει ένα, κατά τα άλλα, αριστερό ή καλύτερο πρώην αριστερό κόμμα είναι: διαπραγμάτευση ή μη διαπραγμάτευση, τότε δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να βγει ο λαός νικητής από την κρίση.

Μόνο όταν ο λαός συσπειρωθεί και οργανωθεί κινηματικά και συλλογικά και αντιληφθεί το συμφέρον και τα δικαιώματά του, που δεν είναι μισθός 751 ευρώ και δώρο Χριστουγέννων για τους χαμηλοσυνταξιούχους, αλλά η διεκδίκηση μιας πραγματικής και αξιοπρεπούς διαβίωσης, μόνο τότε θα κατορθώσει να σπάσει τα δεσμά του και να κερδίσει τον πλούτο που ο ίδιος παράγει και άλλοι καπηλεύονται. Προς το σκοπό αυτό, οφείλει να κινηθεί σύσσωμη η αριστερά και να ξεπεράσει μικροκομματικά εμπόδια και σκοπιμότητες που την αγκυλώνουν και δίνουν έδαφος σε συστημικά υβρίδια αριστερισμού να βαφτίζουν τα ψίχουλα ανάπτυξη και την κρίση ανεπιτυχή έκβαση διαπραγμάτευσης.