Σκελετος.

Tag: ΚΚΕ

Εκλογές: άμυνα του συστήματος ή επίθεση του λαού;

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Η ανάγκη για εκλογές δεν προκύπτει από την λαιμαργία του ΣΥΡΙΖΑ για την κυβερνητική καρέκλα αλλά από την διαρκή και αποτυχημένη παρουσία της κυβέρνησης. Οι εκλογές ακόμη και μέσα στην κατευθυνόμενη δημοκρατία των μνημονίων και της λιτότητας, αποτελούν ίσως τη μοναδική διέξοδο για το κοινό αίσθημα. Ωστόσο, πρέπει να διευκρινιστεί και σε αυτήν την περίπτωση, η βάση υπό την οποία θα τεθεί μια εκλογική αναμέτρηση.

Είναι δεδομένο πλέον ότι η βάναυση ευρωπαϊκή πολιτική των φόρων, των περικοπών, της ανεργίας και εν γένει της κοινωνικής δυστυχίας κάθε άλλο παρά την ανάπτυξη φέρνει. Παράλληλα, η δυναμική των κομμάτων παρουσιάζεται η ίδια ή σχεδόν η ίδια. Εξάγεται επομένως το συμπέρασμα ότι, παρά την επιθετική πολιτική που ακολουθείται και αποδεδειγμένα είναι ατελέσφορη και ανυπόφορη, το εκλογικό σώμα δεν έλκεται από την αντίπαλη πρόταση (του ΣΥΡΙΖΑ ή των άλλων αριστερών κομμάτων), όχι τόσο λόγω της δημοσιογραφικής καχυποψίας έναντι της «άλλης οδού» που καθημερινά σπέρνεται από τα τηλεοπτικά παράθυρα με σκοπό να αγιοποιείται η «σωτήριος» πολιτική Σαμαρά και λοιπών, αλλά λόγω της εγγενούς αδυναμίας των αντιπολιτευόμενων προτάσεων.

Εξαιρουμένης φυσικά της πρότασης της Χρυσής Αυγής, η οποία αποτελεί την πιο ακραία, φασιστική έκφανση της πολιτικής που βιώνουμε, ασχέτως αν οι ίδιοι θέλουν να συστήνονται ως πατριώτες και αντιμνημονιακοί. Εξάλλου, είναι γνωστή η λατρεία και στήριξή τους προς το εφοπλιστικό και γενικά κάθε ντόπιο και ξένο ιμπεριαλιστικό και ληστρικό κεφάλαιο αλλά και ιστορικά αποδεδειγμένη από το παράδειγμα της χούντας ή του Γ΄ Ράιχ που τόσο πολύ θαυμάζουν.

Η έλλειψη πληρότητας των εναλλακτικών σχεδίων δράσης, εστιάζοντας κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ, καθότι εκφράζουν πιο ολοκληρωμένες προτάσεις, απαλλαγμένες από φασιστικές και ψευδοπατριωτικές στρεβλώσεις, εντοπίζεται ακριβώς στο γεγονός ότι ο μεν ΣΥΡΙΖΑ αρκείται σε μια θολή αντιμνημονιακή γραμμή με ελάχιστα στοιχεία που να προσδίδουν μια κάποια αριστερή ταυτότητα, το δε ΚΚΕ παραμένει αγκυλωμένο σε μια άλλη εποχή, όπου οι συνθήκες ευνοούσαν και επέβαλλαν την εξέγερση και την ανοιχτή σύγκρουση, τότε που ο λαός ήταν μεν εξαθλιωμένος αλλά και πολιτικά συνειδητοποιημένος για τον τρόπο που πρέπει να απαντήσει, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε μία κομματική ηγεσία ικανή και έτοιμη να αναλάβει το βάρος και την ευθύνη μιας ολόκληρης επανάστασης και ανατροπής ενός νοσηρού και αντιλαϊκού συστήματος, το οποίο παραλλαγμένο υφίσταται ως τα σήμερα.

Ερχόμενοι όμως στις ανάγκες του σήμερα, βλέπουμε ότι επιτάσσουν κάτι διαφορετικό, κάτι πολύ πιο εξελιγμένο και δύσκολο. Χωρίς να διαγράφω την σημασία της επανάστασης τόσο την ιστορική όσο και την πολιτική που αποδεδειγμένα κίνησε λαούς και συνειδήσεις προς κάτι καλύτερο, σήμερα που ο καπιταλισμός έχει εξ αντικειμένου απορρίψει την επίθεση δι’ όπλων και επιλέγει τη μέθοδο του οικονομικού πολέμου, η απάντηση πρέπει να είναι διαφορετική και δυστυχώς θα πρέπει να ξεκινήσει μέσα από το πεδίο βολής του ίδιου του συστήματος που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση.

Οι εκλογές λοιπόν θα αποτελέσουν και πρέπει να αποτελέσουν (όποτε και αν γίνουν) μια ευκαιρία για την ιστορική συνάντηση όλων εκείνων των δυνάμεων που εχθρεύονται την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και ζητούν έμπρακτα μια καλύτερη, δικαιότερη κοινωνία. Αυτές οι δυνάμεις πρέπει να συναθροιστούν από όλη την αριστερά που θα προτάξει ένα συγκροτημένο σχέδιο δράσης με στόχο την αποδέσμευση της χώρας από την συστημική λαίλαπα και την ολιγαρχική αδηφαγία των τραπεζικών συστημάτων (δηλαδή τη ραχοκοκαλιά του καπιταλισμού).

Οι επόμενες εκλογές πρέπει να αποτελέσουν αφετηρία ενός ξεσηκωμού, μίας αντίστασης, έστω και από τα μέσα του συστήματος, πράγμα που οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψη της η αριστερά και να βρεθεί μπροστά στις εξελίξεις, ως εκφράστρια της κοινωνικής αγανάκτησης, ως κατευθυντήρια γραμμή της επιβαλλόμενης αντίστασης και ανυπακοής που επιβάλλουν οι ώριμες (πλέον) συνθήκες.

Ένας τραγικός ήρωας

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Ο Νίκος Πλουμπίδης.

Ο Νίκος Πλουμπίδης.

Στις 14 Αυγούστου 1952 ξημερώματα στο εκτελεστικό απόσπασμα της κυβέρνησης Παπάγου, στην περιοχή του Δαφνίου, δολοφονείται από τα κρατικά πιστόλια ο Νίκος Πλουμπίδης (φωνάζοντας: «Ζήτω το ΚΚΕ»), κυνηγημένος τότε και από τις δύο πλευρές, από την μεν κρατική που τον θεωρούσε πράκτορα της Σοβιετικής Ένωσης και από τη δε αριστερή που τον θεωρούσε πράκτορα των αντιπάλων και, με κείμενο τής τότε κεντρικής επιτροπής (δημοσιευμένο λίγο διάστημα πριν τη δολοφονία του), του ξήλωνε όλα τα κομματικά γαλόνια.

Πρωτού όμως δούμε κριτικά την δολοφονία του Πλουμπίδη, που προστίθεται στις δεκάδες τότε δολοφονίες αγωνιστών (όπως του Μπελογιάννη), χρήσιμο είναι να σημειώσουμε ορισμένα βιογραφικά στοιχεία.

Ο Νίκος Πλουμπίδης γεννήθηκε στα Λαγκάδια Αρκαδίας τον Δεκέμβρη του 1902 σε φτωχή αγροτική οικογένεια. Η εμπλοκή του με την πολιτική και συγκεκριμένα με την αριστερά ξεκίνησε μόλις το 1926 με τη δραστηριοποίησή του στο ΚΚΕ. Το 1931 καταδικάζεται για λόγους συνδικαλιστικής δράσης. Έκτοτε αναλαμβάνει πολλές κομματικές χρεώσεις, φτάνοντας το 1938 να εκλεγεί μέλος του τότε Πολιτικού Γραφείου. Από το 1946 και μέχρι την αποπομπή του παραμένει επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ στην Αθήνα, μαζί με τον θρυλικό Νίκο Βαβούδη.

Μετά τη σύλληψη τού Νίκου Μπελογιάννη, για τον οποίο ο Πλουμπίδης είχε στείλει γράμμα που τον απάλλασσε από τις κατηγορίες και αναλάμβανε εκείνος όλες τις ευθύνες, ακολουθεί η σύλληψη του. Τον Ιούλιο του 1952 περνά από έκτακτο στρατοδικείο και μέχρι το θάνατό του κρατείται στο σανατόριο του νοσοκομείου Σωτηρία, καθότι έπασχε από χρόνια φυματίωση.

Παράλληλα, δημοσιεύεται το κείμενο της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ, υπογεγραμμένο από τον ίδιο τον Ζαχαριάδη που τον χαρακτήριζε πράκτορα των Άγγλων και της Ασφάλειας. Ας σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι οι σχέσεις του Πλουμπίδη με τον Ζαχαριάδη ήταν ψυχρές από την εποχή της κατοχής, τότε που ο Ζαχαριάδης είχε ταχθεί υπέρ της άνευ όρων σύνταξης με την απόφαση του Μεταξά για πόλεμο και ο Πλουμπίδης είχε εκφράσει έντονα τη διαφωνία του.

Αυτή ήταν περιεκτικά η καθόλου σύντομη ζωή του Νίκου Πλουμπίδη, κοινή με τις ζωές των περισσοτέρων κομματικών στελεχών, με τη μόνη διαφορά ότι συγκεντρώνει όλη εκείνη την κριτική απέναντι στη στενοκέφαλη λογική της εκάστοτε κομματικής ηγεσίας κατ’ εκείνων που διαφοροποιούνται και προτάσσουν κάτι διάφορο της κομματικής γραμμής.

Με άλλα λόγια, αν φέρουμε το ιστορικό αυτό γεγονός στο σήμερα, θα δούμε πολλές ομοιότητες με την τρέχουσα εικόνα και στάση του ΚΚΕ, που παραμένει σε γραμμή επίθεσης έναντι οποιασδήποτε πρότασης που λέει κάτι διαφορετικό. Από την πρόταση για άνευ όρων συνεργασία που πράγματι τίθεται υπό δικαιολογημένη αμφισβήτηση, όσο και τις προτάσεις εκείνες που μιλούν για μία υπερκομματική συνεργασία πάνω σε μία ευρεία κοινωνική συμμαχία με σκοπό την πραγμάτωση συγκεκριμένων όρων που σχετίζονται με τα προβλήματα του λαού (φορολόγηση, υγεία, παιδεία, εργασία). Θέτοντας παράλληλα το ζήτημα της θέσης της Ελλάδας στην ΕΕ και στην ΟΝΕ σε ξεκάθαρη βάση για διαβούλευση.

Υστερόγραφο. Η αποκατάσταση του Νίκου Πλουμπίδη ήρθε λίγα χρόνια αργότερα από την δολοφονία του, όταν είχε αποπεμφθεί από το ΚΚΕ και εξοριστεί ο Νίκος Ζαχαριάδης. Παρ’ όλα αυτά, η αποκατάσταση του Πλουμπίδη δεν μπόρεσε να σκεπάσει την κομματική λάσπη των προηγούμενων χρόνων σε βάρος του.