Σκελετος.

Ετικέτα: Επικαιρότητα

Τρελός Παππάς τούς βάφτισε

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Τι να απέγινε άραγε ο καταδικασμένος Χρήστος Πάπας; Αυτός που στα ούρα του συσπείρωσε όλη την οργή και την αγανάκτηση όλων των γνήσιων πατριωτών έναντι των τουρκικών σήριαλ. Αυτός της γνωστής παρέας των φασιστοειδών που όποτε τους χρειάστηκαν τους ξεθάβαν και όποτε περίσσευαν τους ξαναέκρυβαν χωρίς όμως να μπορέσουν ποτέ να κρύψουν την δυσοσμία της αγαστής τους σχέσης. Κάτι σαν τα οπίσθια με τα εσώρουχα.

Και τώρα που δεν υπάρχει Χρυσή αυγή, δεν υπάρχουν ταγματασφαλίτες, δεν υπάρχουν δωσίλογοι, χουντικοί και λοιποί προσφιλείς στυλοβάτες, πρέπει να τους εφεύρουν ή ακόμη καλύτερα να γίνουν οι ίδιοι. Και έγιναν. Ξυλοφόρτωσαν χωρίς λόγο κόσμο, χαστούκισαν, τραμπούκισαν και εντέλει έγιναν και αυτoβαφτιζόμενοι ήρωες μιας στημένης σύγκρουσης. Όπως πάντα έτσι και τώρα χωρίς πρωτοτυπία υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Δεν έχεις δικαίωμα να διεκδικείς ελευθερίες στην εποχή που κινδυνεύεις να νοσήσεις. Δεν έχεις δικαίωμα να κυκλοφορείς. Δεν έχεις λόγο κοινωνικής ύπαρξης αν θίγεις την πολιτειακή φύση που σε προστάζει. Δεν υπάρχεις όταν δεν χρησιμεύεις.

Η Νέα Σμύρνη είναι άλλη μια περίπτωση του αστικού χάσματος και της κατάφωρης παραβίασης κάθε έννοιας ελευθερίας. Είναι η συνέχεια των εκατοντάδων επιθέσεων της κατά τα άλλα δημοκρατικής κυβέρνησης που αυθαίρετα διώκει και καταδιώκει όλους όσους αντιδρούν στην βαρβαρότητα της. Όταν βέβαια αντιλαμβάνονται ότι αποκαλύπτονται στήνουν κακοφτιαγμένα επεισόδια με θύματα ακόμη και δικά τους παιδιά. Τώρα ένας αστυνομικός, πιο πριν ένας πρύτανης. Και το έδαφος γίνεται πιο γόνιμο για να συνεχίσουν να σπέρνουν τον σπόρο του διχασμού.

Παλιά τους τέχνη κόσκινο.

Έργα και ημέρες των επιτελών

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Διανύουμε αισίως τον δεύτερο χρόνο της πεφωτισμένης διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος επιτελικού κράτους και είμαστε έτοιμοι για απολογισμό. Τι έκανε και τι δεν έκανε αυτή η κυβέρνηση.

Έδωσε 30 εκατομμύρια όχι για την ενίσχυση του δημοσίου συστήματος υγείας, ούτε για τις ευπαθείς οικονομικά ομάδες, για όσους ήταν ή έμειναν άνεργοι εξαιτίας του κορωνοϊού. Τα έδωσε όμως για την ψυχαγωγία και αντικειμενική μας ενημέρωση. Πήγαν σε καλά χέρια, τόσο καλά που αδυνατούσαν για μέρες να τα κατονομάσουν. Πήγαν στην Τετάρτη Εξουσία, στα ΜΜΕ. Όχι όμως ισότιμα αλλά με μόνο κριτήριο το πόσο άξια μπορούν να υπερασπιστούν την τιμή και την υπόληψη των επιτελών.

Τι άλλο έκανε αυτή η κυβέρνηση; Έδωσε άλλα 20 εκατομμύρια, όχι φυσικά για κάποιον πονηρό σκοπό αλλά για το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί ο ιδιωτικός τομέας της υγείας. Ενδεχόμενο που πληρώθηκε μεν, έμεινε ενδεχόμενο δε. Τι άλλο έκανε, μετά το πρώτο κύμα του ιού και ενώ μας επιβράβευσε για την ατομική μας υπευθυνότητα (μόνο αυτό μας έσωσε τελικά); Άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του τουρισμού. Γιατί κάπως πρέπει να γεμίσουν τα ταμεία.

Τα μόνα όμως που γέμισαν ήταν τα κρεβάτια των νοσοκομείων (όχι των ιδιωτικών, ούτε λόγος για επίταξη). Ο λόγος σύμφωνα με την κυβέρνηση των επιτελών και των καναλιών ήταν ο ανεύθυνος Έλληνας και Ελληνίδα που έφυγε από το σπίτι του και πήγε στο χωριό του ή στο νησί του και μαζί κουβάλησε και τον ιό.

Αποδεδειγμένο αυτό, το είπε και ο νέος στρατηγός της πολιτικής προστασίας, αυτός ο πρώην δήμαρχος που τώρα εκτελεί χρέη γραμματέα πολιτικής προστασίας. Αυτός που έπνιξε προ μηνός μερικούς στην Εύβοια για να σώσει τους υπόλοιπους. Αυτός ήταν και ο λόγος άλλωστε που δεν χρησιμοποίησε το 112.

Την ίδια στιγμή όμως το χρησιμοποίησε για να ενημερώνει καθημερινά με αυστηρά και ακραία μηνύματα τους κατοίκους και παραθεριστές πολλών νησιών. Στα νησιά που πρώτα γέμισε τουρίστες και μετά έκλεισε τα πάντα γιατί υπήρχαν πολλά κρούσματα. Ποτέ όμως δεν μας είπαν πόσα ήταν αυτά τα κρούσματα. Γιατί προφανώς ούτε και αυτοί ήξεραν. Και φυσικά δεν ήξεραν αφού δεν έκαναν παρά ελάχιστα τεστ. (Μόνο το 10% αυτών που ήρθαν από το εξωτερικό εξετάστηκαν.) Θα έλεγε κάποιος καλοπροαίρετος ότι είχαν μια ατυχία αξίζει να τους δοθεί άλλη μη ευκαιρία.

Τα πήγαν θα έλεγε κάποιος καλά στην οικονομία. Φυσικά και όχι, η ελληνική οικονομία στα δικά τους μέτρα και σταθμά κλείνει με σχεδόν 8% ύφεση. Οι θέσεις εργασίας μειώνονται, οι επιχειρήσεις κλείνουν και οι λίστες ανεργίας μεγαλώνουν.

Μα έδωσαν δάνεια. Φυσικά και έδωσαν σ’ αυτούς που τους στηρίζουν. Σ αυτούς των οποίων τα σκάφη τους παραθερίζουν και μετά επιστρέφουν μαυρισμένοι και κατάκοποι κόπτονται για το καλό και το δίκιο του εργαζομένου λαού. Μόνο 140.000 επιχειρήσεις από τις 780.000 που λειτουργούν στο χώρο της εστίασης έλαβαν χρηματοδότηση ελαχίστων ποσών. Οι υπόλοιποι, μάλλον δεν χρειάζονται.

Άνοιξαν επιτέλους τις επενδύσεις, με μια υπέρλαμπρη φιέστα στην Κέρκυρα, στις αρχές του Ιουλίου. Εκεί μέσα από το πυκνό δάσος της Κασσιόπης, ανακοίνωναν μεταξύ άλλων την επανέναρξη της οικονομίας με την υλοποίηση βαρέων επενδυτικών σχεδίων και στην περιοχή. Το μόνο άσχημο ήταν ότι αυτή η περιοχή μετά από μερικές μέρες κάηκε ολοσχερώς. Θα ήταν τυχαίο.

Και μετά από όλα αυτά και άλλα πολλά που δυστυχώς δεν μαθαίνουμε υπάρχει ακόμα κάποιοι που πιστεύουν ότι οι επιτελείς μας σώζουν.

Ο Στάλιν της Εσθονίας

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά από τον θάνατό του και ακόμη τον φοβούνται. Ακόμη τον εχθρεύονται και τον συκοφαντούν. Δεν ξέρουν όμως ποιος πραγματικά ήταν. Ξέρουν αυτά που επιτρέπονται σε μία Ευρώπη, σε έναν κόσμο και σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που βαφτίζει την κρίση ανάπτυξη, την φτώχεια πρόοδο, την συσσώρευση του πλούτου από τους πολλούς στα χέρια λίγων ως φυσικό φαινόμενο.

Σε μία  Ευρώπη που στήνει φασιστικές φιέστες με σκοπό να κρύψει τα σύγχρονα εγκλήματά της, προσβάλλοντας όχι μόνο την μνήμη όσων θυμούνται, αλλά και το αίμα των 60 εκατομμυρίων που χάθηκαν όχι τυχαία, αλλά πέσανε θύματα της ναζιστικής κτηνωδίας. Ανάμεσά τους ήταν και εφτακόσιες χιλιάδες Έλληνες αλλά και περίπου ένδεκα εκατομμύρια Ρώσοι, πολλοί εξ αυτών στρατιώτες του Κόκκινου στρατού. Ενός ένδοξου στρατού αποτελούμενου από απλούς στην πλειονότητά τους Ρώσους πατριώτες, που κατάφερε στις 9 Μαΐου του 1945, μετά από πολύμηνες και σκληρές μάχες, να καρφώσει το σφυροδρέπανο, στην καρδία του ναζιστικού κτήνους, στο γερμανικό κοινοβούλιο, έχοντας λυτρώσει παράλληλα από τον θάνατο εκατομμύρια μελλοθάνατους. Όλα αυτά συνέβησαν διότι υπήρχε ένας άξιος ηγέτης και εμπνευστής μια γιγάντιας αντίστασης έναντι του ναζισμού. Αυτός ήταν Ο Ιωσήφ «Στάλιν». Ένας ηγέτης που αγωνίστηκε για την ελευθερία του τόπου του και του λαού του. Ένας ηγέτης που, όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του, ένας από τους βασικούς αντιπάλους του Στάλιν, πήρε την Σοβιετική Ένωση από το αμόνι και την έκανε πυρηνική δύναμη.

Όλα όσα γράφονται και λέγονται σήμερα είναι για να θρέψουν τα νύχια των νεοφασιστών, κρατικών και παρακρατικών, επισήμων και ανεπισήμων. Γι’ αυτούς, πάντα ο Στάλιν θα είναι φασίστας και πάντα  η 9η Μαΐου θα είναι ημέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως η πραγματικότητα και η ιστορία μαρτυρούν άλλα…

Η εκδίκηση της γης

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Κατέφθασαν τα πρώτα αντικυβερνητικά τρακτέρ και οχήματα, εποχούμενα από τους εναπομείναντες δουλευτές αυτής της ματωμένης γης. Αυτούς που χρόνια τώρα υπομονετικά καλλιεργούσαν τη γη τους. Μέχρι που η τελευταία υποτιθέμενα αριστερή κυβέρνηση, έρχεται με σχέδια και μελέτες ξένων να τους αρπάξει τη γη. Να τους αναγκάσει να θαφτούν μέσα σε αυτή και όσοι απομείνουν να παράγουν για να συντηρούν τις ακόρεστες ορέξεις του συστήματος των κλεπτοκρατών. Αυτών που εδώ και αιώνες, άλλοτε ως προστάτες και σύμμαχοι, άλλοτε ως φίλοι και συμπονούντες προσφέρουν απλόχερα την γνώση τους για την καταστροφή του τόπου και του λαού.

Πρώτα, με την εθνική κυριαρχία που πλέον ούτε στα χαρτιά δεν αναγνωρίζεται, με βάση και την τελευταία απόφαση του ΝΑΤΟ, να κάνει περιπολίες στο Αιγαίο για να διαλέγει ποια από τα θύματα του πολέμου που δημιούργησε θα περάσουν στην Ελλάδα και ποια θα επιστρέψουν στην Τουρκία, για να θρέψουν τα ντόπια δουλεμπορικά γραφεία.

Ύστερα, ήρθαν στο προσκήνιο, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, από τους οποίους αφαίρεσαν κάθε κοινωνικό και εργασιακό δικαίωμα αμοιβής, ασφάλισης, περίθαλψης και σύνταξης, ενώ ταυτόχρονα δεκαπλασίασαν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Παράλληλα, θέλοντας να ισοπεδώσουν πλήρως την χαμηλή και μεσαία τάξη, διέλυσαν τα νοσοκομεία, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις λοιπές κρατικές δομές και στα συντρίμμια τους παρακαλούσαν να έρθουν οι πολυπόθητες επενδύσεις.

Και τώρα, έφτασαν και στους αγρότες και από κει που θα είχαν αφορολόγητο μέχρι τα δώδεκα χιλιάδες ευρώ και μια σειρά από άλλες αναγκαίες για την επιβίωση των μικρομεσαίων αγροτών, φοροελαφρύνσεις, τώρα έρχονται με διπλασιασμό των φορολογικών συντελεστών από το πρώτο ευρώ, με αναδρομική απαίτηση πολλών επιδοτήσεων και άλλα ληστρικά μέτρα που στην ουσία καταστρέφουν τον πυρήνα της πρωτογενούς οικονομίας.

Φυσικά, δεν περίμεναν να βρουν τέτοια αντίδραση, ούτε τέτοια εξέγερση. Περίμεναν ότι η ύπαιθρος θα αντιδράσει παρόμοια με την πόλη. Όμως, ξεγελάστηκαν, βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν πανελλαδικό ξεσηκωμό που όσες προσπάθειες είτε κυβερνητικές είτε από ορισμένους ακροδεξιούς μηχανισμούς του παρακράτους και αν έγιναν, δεν κατάφεραν να καπηλευτούν τον ενιαίο, αγωνιστικό και συγκρουσιακό χαρακτήρα των αγροτών, οι οποίοι ξεχύθηκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν το δίκιο τους, την αξιοπρέπεια τους, την δουλειά τους, τα κτήματά τους.

Αυτό το γεγονός, πρέπει να γίνει σημαία των αγώνων που μέλλονται για να έρθουν. Ο αγώνας αυτός πρέπει να γιγαντώσει, να πλημμυρίσουν πόλεις και χωριά από εξεγερμένους ανθρώπους που θα διεκδικούν το αυτονόητο, να ζήσουν με αξιοπρέπεια στη χώρα τους. Ο αγώνας αυτός δεν πρέπει να σβήσει, πρέπει να πλατυάσει, να αγκαλιάσει όλους τους καταπιεσμένους και αδικημένους αυτού του τόπου. Τότε και μόνο τότε θα ξεριζωθεί το κακό και σάπιο καθεστώς που άλλοτε ντύνεται με αριστερό και άλλοτε με δεξιό μανδύα, άλλοτε γοητεύει με σκοπό να κατευνάσει και άλλοτε απειλεί με σκοπό να καταπιέσει. Το δίκιο είναι με το μέρος των πολλών που σήμερα απέδειξαν ότι είναι και ισχυροί. Εκεί, πρέπει να βρεθούμε όλοι, γι’ αυτό το σκοπό πρέπει να αγωνιστούμε όλοι…

Άδωνις είσαι και φαίνεσαι

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Με έναν βαθυστόχαστο και γεμάτο νόημα τίτλο, αποφάσισε ο οξυδερκής, αυθόρμητος, έντιμος, εργατικός, ετοιμόλογος και ένα σωρό άλλα κοσμητικά επίθετα υποψήφιος πρόεδρος για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης να επενδύσει την διαφημιστική του καμπάνια. Ενός λεπτού προβολή είναι αρκετή για να καταγράψει και να παρουσιάσει στους ψηφοφόρους τους λόγους που πρέπει να δώσουν την φωνή τους στον Άδωνι, με πρωτεύοντα όλων, το ότι ο Άδωνις είμαστε ο καθένας από εμάς.

Με άλλα λόγια, ο Άδωνις ταυτίζει το ακροδεξιό του ταπεραμέντο, αναμεμειγμένο με ψευδοπατριωτικά συστατικά, ντυμένο με τον φερετζέ της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας του καπιταλισμού, της πολιτικής του οποίου είναι υπέρμαχος υποστηρικτής, με όλους τους τωρινούς και μέλλοντες ψηφοφόρους και οπαδούς της ΝΔ. Άραγε, είναι όντως όλοι οι ψηφοφόροι πρώην φασίστες, θιασώτες της απριλιανής χούντας και λάτρεις των αντισημιτικών βιβλίων του επίσης πατριώτη Κωνσταντίνου Πλεύρη (ο γιος του οποίου συχνάζει και αυτός στο κόμμα της ΝΔ);

Αν ισχύει η διαπίστωση του Άδωνι, ότι όλοι οι νεοδημοκράτες είναι σαν και αυτόν, τότε έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα. Ένα πρόβλημα με ιδεολογικές, κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις που άπτεται και άλλων θεμάτων, ένα από τα οποία είναι και η προχθεσινή επίθεση στον Γιώργο Κουμουτσάκο από νεοναζί τραμπούκους, οι οποίοι, αφού εκτέλεσαν, σαν άλλοι Ρουπακιάδες, το θεάρεστο έργο τους, κρύφτηκαν στα λαγούμια τους για να διαφύγουν την σύλληψη. Διαδικασία γνώριμη στους κόλπους των φασιστοειδών, αφού το ίδιο ακριβώς είχε πράξει και το άλλο πρωτοπαλίκαρο της ναζιστικής συμμορίας, ο Κασιδιάρης, αυτός ο αρχαιοπρεπής πατριώτης που εξάντλησε όλη του την αντισυστημική μανία πάνω στο πρόσωπο της Κανέλλη. Σημειωτέον ότι το κόμμα της Χρυσής Αυγής είναι κατά του συστήματος.

Τώρα βέβαια, τι δουλειά έχουν οι γνήσιοι πατριώτες να αρθρογραφούν ως σπορά των ηττημένων του ’45 ή να βομβαρδίζουν με χιλιάδες ερωτήσεις την ελληνική βουλή, υπέρ εφοπλιστικών συμφερόντων ή να ζητούν να ιδρύσουν δουλεμπορικά σωματεία στα ναυπηγεία, με 10 ευρώ το εργατικό χέρι ή ακόμη να ψηφίζουν αντιλαϊκά σύμφωνα της ΕΕ στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, κανένας δεν ξέρει.

Μάλλον θα μπερδεύτηκαν και θα θεώρησαν ότι αυτοί που πλήττονται από τα μνημόνια της λιτότητας και της ταξικής βαρβαρότητας των καιρών μας είναι αυτοί που τους χρηματοδοτούν, αυτοί που τους ταΐζουν για να δαγκώνουν τα λαϊκά αιτήματα, για να κατασπαράζουν τα εργατικά κινήματα, για να αποπροσανατολίζουν με την γνωστή μέθοδο των προγόνων τους, αυτή της προπαγάνδας, φορτώνοντας τα πάντα στην μετανάστευση.

Αν λοιπόν, όλοι αυτοί, κρυφοί και φανεροί υποστηρικτές και ψηφοφόροι του κάθε Άδωνι, πρώην και νυν τραμπούκοι με τους αδύναμους και εθελόδουλοι με τους ισχυρούς, νιώθουν ότι ταυτίζονται ακόμη με αυτό το πρότυπο, ας συνεχίσουν να ζουν το μεγαλείο της κατάντιας τους, μέσα στην βρωμιά της σήψης και της παρακμής του καπιταλισμού του 21ου αιώνα.

Όλοι άλλοι ας αρχίσουν να αναρωτούνται, για τα χιλιάδες τυχερά πτώματα στο Αιγαίο, για τα άτυχα πτώματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Συρία, για τους Έλληνες μετανάστες που αποχωρούν κατά χιλιάδες από την νεκρή τους χώρα, για τους καρκινοπαθείς που δεν λαμβάνουν τα φάρμακά τους, για τα παιδιά που λιποθυμάν από ασιτία μέσα στα σχολεία, για τους ανέργους που αναζητούν ένα κομμάτι ψωμί, για τους αστέγους που κοιμούνται, όταν τους το επιτρέπει η καλοσύνη του δημάρχου της πόλης, στα παγκάκια.

Ας αναρωτηθούν επίσης για το πώς το 1% των Ελλήνων κατέχει το 49% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. Και τέλος, ας αναρωτηθούν αν όλα αυτά είναι δίκαια και σωστά και κυρίως αντάξια των ανθρώπων…