Σκελετος.

Tag: Επίκαιρα

Ποιος ενοχλεί τη δημοκρατία του Σαμαρά;

by Δημήτρης Παυλόπουλος

samaras-onned1

Για κάτι θρασίμια μίλησε ο Σαμαράς, στην «περίλαμπρη» γιορτή που με κόπο είχαν στήσει οι ΟΝΝΕΔίτες και ΟΝΝΕΔίτισσες. Μήπως μπερδεύτηκε μέσα στο παραλήρημά του και εννοούσε τα μιάσματα των πανεπιστημίων που δε συμμετέχουν ποτέ σε τίποτε το συλλογικό και υγιές που αφορά το μέλλον των φοιτητών. Αυτά τα θρασίμια που σε κάθε φοιτητική εκλογική διαδικασία κουβαλάνε μπράβους για να διασφαλίσουν τις ψήφους τους. Τα ίδια θρασίμια που προεκλογικά μοιράζουν λεφτά για να μαζεύουνε ψήφους και πληρώνουν τα έξοδα μεταφοράς σε όσους καταδεχτούν να τους ψηφίσουν.

Αυτά τα θρασίμια που υπερψηφίζουν και υποστηρίζουν σε όλες τις γενικές συνελεύσεις (όποτε και όταν συμμετέχουν) και σε όλα τα διοικητικά συμβούλια, τις πολιτικές της κυβέρνησης. Σε κάθε τους λέξη και πράξη, υπάρχουν ίχνη κυβερνητικής προπαγάνδας. Ακόμη και όταν τα ίδια τα μέλη τους, τους ρωτούν για τα διάφορα πολυνομοσχέδια, νόμους-πλαίσια που κυριολεκτικά διαλύουν τον εναπομείναντα δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου, αυτοί απαντούν ότι δεν μπορούμε εμείς να φτιάξουμε το πανεπιστήμιο και καλύτερα να μην ασχολούμαστε.

Τα ίδια θρασίμια που προσκυνούν τις αντιλαϊκές και ταξικές πολιτικές των κυβερνώντων, τώρα βαφτίζονται από τον πρωθυπουργό ως θεμελιωτές και αναθεωρητές του δημοκρατικού πνεύματος των ιδρυμάτων. Αυτοί, των οποίων παλαιότεροι συνάδελφοι είχαν φτάσει μέχρι και στο σημείο να διαπράξουν φόνο, σε αντίστοιχες με τις σημερινές, σχολικές καταλήψεις (υπόθεση Τεμπονέρα) για να υπερασπιστούν τις σάπιες φασιστικές ιδέες τους.

Όμως να θυμίσω στον Σαμαρά και σε όποιον άλλον τον πιστεύει, ότι η αγωγή των πραγματικών θρασιμιών και όχι αυτών που αγωνίζονται για να μη διαβρωθεί ακόμη περισσότερο η εικόνα των πανεπιστημίων, είναι η αγωγή του δοσιλογισμού, του μαυραγοριτισμού, της εθνικής προδοσίας, των ταγμάτων ασφαλείας, της χούντας και όλων των άλλων μελανών στιγμών της ιστορίας μας, στις οποίες πρωταγωνίστησαν οι πρόγονοι όλων αυτών που σήμερα απαρτίζουν τις νεανικές παρατάξεις της κυβερνώσας δεξιάς και που εγκωμιάζονται σήμερα για τον ηρωικό τους χαρακτήρα από τον ομοϊδεάτη τους, ακραιφνή δεξιό Σαμαρά. Οι επιλογές του οποίου έχουν ολοκληρώσει, πέραν όλων των άλλων, την παραποίηση της αλήθειας και της ιστορίας, βαφτίζοντας τους φασίστες πατριώτες και ξεπλένοντάς τους με υπουργικούς και βουλευτικούς θώκους της διαλυμένης αστικής δημοκρατίας. (Μόλις προχτές ορκίστηκε βουλευτής ο ιός ή υιός Πλεύρης, το φασιστικό δηλητήριο του οποίου ξεκινά από τις απόψεις και  τα βιβλία του πατέρα του.)

Εγώ λοιπόν, ως φοιτητής που νοιάζεται για το πανεπιστήμιό του, επιστρέφω το χαρακτηρισμό και στον πρωθυπουργό και στον νέο μας πρύτανη, ο οποίος δεν άργησε να δώσει τα διαπιστευτήριά του στις πολιτικές της κυβέρνησης, που εξαθλιώνουν τα πανεπιστήμια και ταπεινώνουν τις ζωές μας. Άλλωστε δεν επιλέχθηκε τυχαία ο Φορτσάκης για τη θέση αυτή. Μετά το φιάσκο της διαθεσιμότητας και την άρνηση του πρώην πρύτανη να εφαρμόσει το μέτρο, έπρεπε να αναλάβει ένας υποτακτικός της κυβέρνησης, ο οποίος να έχει προηγούμενα ελεγχθεί για τις θέσεις του.

Ο Φορτσάκης ήταν ένας από αυτούς, παλιός γνώριμος της κυβέρνησης, κυρίως μέσα από το ξεπούλημα του Ελληνικού, διαδικασία την οποία είχε αναλάβει, μεταξύ άλλων, η νομική εταιρεία του, καθώς επίσης και μέσα από τη συμμετοχή του στο εποπτικό συμβούλιο της φιμωμένης και δεσμευμένης κυβερνητικής τηλεόρασης, ΝΕΡΙΤ. Ο νέος πρύτανης δεν άργησε να δείξει το δημοκρατικό του πρόσωπο, λαμβάνοντας ένα ρόλο χωροφύλακα παρά δασκάλου, ζητώντας να παρέμβουν τα ΜΑΤ για να απομακρύνουν τους φοιτητές-εισβολείς που διέκοψαν, όχι με σκοπό να ματαιώσουν αλλά να παρακολουθήσουν, τη συνεδρίαση της συγκλήτου. Φυσικά ο ίδιος απάντησε λέγοντας ότι είχε ζητήσει από τους φοιτητές να ορίσουν 2 αντιπροσώπους τους, θεωρώντας ότι 2 σε σύνολο 65.700 φοιτητών, είναι αντιπροσωπευτικός αριθμός. Θυμίζω δε, ότι είναι βασική πολιτική της κυβέρνησης να χρησιμοποίει τα ΜΑΤ, σε οτιδήποτε δεν μπορεί να χειριστεί με άλλο τρόπο (βλ. ΕΡΤ).

Αν ο Σαμαράς ψάχνει για θρασίμια και για σκοτεινούς κύκλους που υποκινούν και διαταράσσουν την ομαλή λειτουργία της παιδείας, να κοιτάξει στους υπουργούς και τους υφυπουργούς του που, όταν δεν φτωχοποιούν το λαό με τα μέτρα που ψηφίζουν, παραληρούν φασιστικά από το βήμα της βουλής, δείχνοντας με το ποιο χυδαίο τρόπο το τι πρεσβεύουν και το τι πιστεύουν, και απαντώντας—άθελά τους—παράλληλα στο ερώτημα για το ποιος γαλούχησε την Χρυσή Αυγή. Ας κοιτάξει στο κόμμα του και στους εταίρους του για να βρει τα πραγματικά θρασίμια που λυμαίνονται εδώ και δεκαετίες τον πλούτο και τις τύχες του λαού. Και ας αφήσει τους υπόλοιπους να παλεύουν για ένα όνειρο, που για ορισμένους γίνεται σιγά σιγά εφιάλτης.

Η φορολογία είναι δημοκρατία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Η φορολογία είναι δημοκρατία, δήλωσε η εκλαμπρότατη κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη, έχοντας αναλύσει επί πολλές ώρες τις δύο αυτές έννοιες με τη βοήθεια των στενών της συνεργατών που δεν είναι άλλοι από τον άνδρα της και λοιπούς συγγενείς α’ βαθμού, τους οποίους έχει επιλέξει και διορίσει η ίδια μαζί με τον πρωθυπουργό. Είναι το ίδιο πρόσωπο που έχει αναλάβει (με επιτυχία) να συνεχίσει την υπονόμευση της κρατικής τηλεόρασης στα πλαίσια του δόγματος: ό,τι δημόσιο και κακό, ό,τι ιδιωτικό και καλό.

Συνεχίζοντας την πολιτική της λιτότητας και της υποτέλειας, το τρίτο θερινό τμήμα της Βουλής (αφού ο Σαμαράς έχει κλείσει από τον Ιούνιο την ολομέλεια της Βουλής) έκανε δεκτό κατά κυβερνητική πλειοψηφία τον διορθωμένο ΕΝΦΙΑ παρά τις οχτώ αντικαταστάσεις και μετά από τις αντιδράσεις που προκάλεσε η πρόχειρη και ανοργάνωτη έκδοση των εκκαθαριστικών, με σκοπό να καλυφθούν εκπρόθεσμα οι μνημονιακές υποχρεώσεις.

Ο Σαμαράς όμως όχι μόνο «ξέχασε» να μιλήσει στους δημοσιογράφους στη ΔΕΘ, ίσως επειδή δεν είχε τίποτα να πει στον ελληνικό λαό, αλλά «ξέχασε» και τη συζήτηση για το χρέος. Αυτή τη συζήτηση που θα ξεκινούσε ένα χρόνο πριν (μετά τις γερμανικές εκλογές), που ύστερα μετατέθηκε το καλοκαίρι και τώρα το ίδιο το ΔΝΤ διαψεύδει οποιαδήποτε επικείμενη συζήτηση για το χρέος, εφόσον και η ίδια η κυβέρνηση επιμένει ότι το χρέος είναι βιώσιμο.

Μια αναμενόμενη έκβαση της αδιέξοδης πολιτικής του ευρωραγιαδισμού, της ίδιας πολιτικής που από τη μια ακυρώνει οποιαδήποτε αξίωση για τις γερμανικές αποζημιώσεις και από την άλλη συνθέτει κοινά χρηματοδοτικά ταμεία στήριξης μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, με χρήματα που προσπαθούν να σβήσουν τη θηριωδία του φασισμού στην Ελλάδα, την οποία έχουν το θράσος ορισμένοι να εξυμνούν.

Και ο λαός ετοιμάζεται να ξαναβάλει πλάτη, να ξαναδειάσει τις τρύπιες τσέπες του για να θρέψει τις ακόρεστες ορέξεις των ξένων και ντόπιων συμφερόντων. Ας αναλογιστούμε ότι τα τοκοχρεολύσια και μόνο στοιχίζουν 30 δις ετησίως. Αυτός ο λαός που κάποτε τον έλεγαν τεμπέλη, αυτόν το λαό του «όλοι μαζί τα φάγαμε», τον καλούν τώρα να καλύψει ένα χρέος που δεν του ανήκει, δεν το δημιούργησε και δεν ξέρει ακόμη μετά από τέσσερα χρόνια το πώς προέκυψε. Αυτόν το λαό που όσα του κόβουν, τόσα και άλλα τόσα του ζητάνε. Μάλιστα, αποφασίστηκε από το ιδεολογικό αδερφάκι του Γεωργιάδη που έχει τα ηνία του πολύπαθου υπουργείου Υγείας, τον Βορίδη, περικοπή στις πάγιες προληπτικές εξετάσεις για τους ασφαλισμένους του ΠΕΔΥ, βαφτίζοντάς την ως συμμόρφωση με τις ευρωπαϊκές οδηγίες.

Και ενώ η κρίση βαθαίνει και ο λαός πτωχεύει ακόμη περισσότερο, δυστυχώς δεν αντιδρά, δεν αντιστέκεται, δεν αγανακτεί συλλογικά και οργανωμένα. Η αιτία είναι απλή και φανερή, είναι η έλλειψη συγκροτημένης εναλλακτικής λύσης. Περιμένοντας και την ομιλία του Τσίπρα στη ΔΕΘ, προσμένουμε κάτι το διαφορετικό που φαίνεται ακόμη να μην έρχεται ή να μην έρχεται ολοκληρωμένο.

Φυσικά και βασική ουσία σε μία νέα πολιτική πράξη πρέπει να είναι η κατάργηση της λιτότητας και των μνημονιακών μέτρων. Όμως δεν αρκεί μόνο αυτό, χρειάζεται μια συνολικότερη και μαζικότερη σύγκρουση και αναδιαμόρφωση των σχέσεων και των θέσεων της χώρας, με κοινωνικά και αναπτυξιακά κριτήρια.