Σκελετος.

Ετικέτα: Επίκαιρα

Η πανδημία του νεοφιλελευθερισμού

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Μετά την απόδειξη του πατριωτικού καθήκοντος του πρωθυπουργού που συμπαρέσυρε και άλλους στο έναυσμά του, τι ακολουθεί;

Ένας ψευδεπίγραφος πατριωτισμός και αλληλεγγύη, σημείο των καιρών που γρήγορα παρέρχεται και θα ξαναφανεί η πραγματική όψη του κάλπικου πολιτικού νομίσματος των κυβερνώντων. Αυτοί που εδώ και μια δεκαετία για να μην πάμε πιο πίσω κόβουν με τον συστημικό μπαλτά μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα, τώρα ξαφνικά θυμήθηκαν πως είναι αλτρουιστές και λόγω του ότι πλησιάζει και το ορθόδοξο Πάσχα αποφάσισαν αντί να ξανασταυρώσουν τον ελληνικό λαό με τα μνημόνιά τους, να τον βοηθήσουν.

Φυσικά η βοήθειά τους είναι παροδική, σαν ένα πυροτέχνημα που γρήγορα θα σκάσει και θα χαθεί, έχοντας θολώσει για λίγο τα μάτια όσων καλοπροαίρετα γύρισαν το βλέμμα τους για να το δουν. Αυτό που θα μείνει όμως μετά, θα είναι ότι και πριν, μια χώρα ρημαγμένη και ένας λαός απομονωμένος στο σπίτι του, αντιστεκόμενος με ίδια μέσα στον ύπουλο εχθρό του κορωνοϊού.

Τα νοσοκομεία θα εξακολουθούν να ασθενούν, λόγω έλλειψης προσωπικού και υλικών μέσων, αυτά τα νοσοκομεία που κάποτε η κυβέρνηση ορκιζόταν ότι είτε θα τα κλείσει γιατί δεν χρειάζονται, είτε ακόμη καλύτερα θα τα κατεδαφίσει για να κτιστούν στην θέση τους πολυτελή ιδιωτικά, αυτά που σήμερα όχι μόνο σφυρίζουν αδιάφορα, χωρίς να έχουν προσφέρει τίποτα στην ελληνική κοινωνία, αλλά συνεχίζουν να τρέφονται παρασιτικά από τα κρατικά ταμεία, με τις ευλογίες ολόκληρης της κυβέρνησης (30 εκατομμύρια δεν τα λες και λίγα όταν δεν προσφέρεις ακόμη τίποτα). Και μην κρύβεται η λύση στον εθελοντισμό που παρακαλά, όταν θυμάται το αξίωμά του, ο υπουργός Υγείας.

Μήπως ήρθε η ώρα και εμείς να βαδίσουμε στα χνάρια των κυβερνώντων και να τρέξουμε για βοήθεια. Φυσικά και η λύση είναι ο εθελοντισμός και οι μέχρι στιγμής αιτούντες, ιδίως φοιτητές ιατρικής και άλλων συναφών σχολών, είναι μια καλή ευκαιρία για να καλυφθούν οι οργανικές ανεπάρκειες του δημοσίου συστήματος υγείας. Με άλλα λόγια, γιατί να προσλάβουν και να πληρώσουν νέο προσωπικό, αφού μπορούν τσάμπα να εκμεταλλευτούν την αγνή πρόθεση του καθενός για βοήθεια σε μία τόσο δύσκολη στιγμή. Άλλωστε, από τις 2000 προσλήψεις που θα έκαναν στα νοσοκομεία, αυτή την στιγμή έχουν προσληφθεί μόνο 350, ενώ πάνε και έρχονται γιατροί από αγροτικά ιατρεία και στρατιωτικές μονάδες για να γεμίσουν τα κενά.

Αυτή η κυβέρνηση που θυσιάζει τα μισθά της που άξια τόσα χρόνια εισέπραττε,(άλλωστε τόσο έργο έχει να επιδείξει) όχι μόνο δεν προσλαμβάνει, όχι μόνο δεν ενισχύει τις κρατικές δομές αλλά συνεχίζει το κυβερνητικό της έργο απτόητη. Την ίδια ώρα που χαρίζει ένα χρόνο περιθώριο στα κανάλια για την πληρωμή της δόσης χρήσης των συχνοτήτων, την ίδια ώρα πετά ένα ξεροκόμματο στους εργαζόμενους της τάξης των 400 ευρώ τον μήνα και όχι φυσικά για όλους αλλά μόνο γι’ αυτούς που είναι στην ουσία άνεργοι, ή για να χρησιμοποιήσουμε και έναν όρο της εποχής, σε αναστολή εργασίας.

Την ίδια ώρα που διπλασιάζει την ήδη υψηλή αποζημίωση προς τις ιδιωτικές ΜΕΘ στα 1600 ευρώ ημερησίως, δίνει 11 εκατομμύρια για διαφημίσεις σε γνώριμη διαφημιστική εταιρεία και τετραπλασιάζει τις αποζημιώσεις των μελών διοικητικών συμβουλίων στα συνδικαλιστικά όργανα μεγάλων εταιριών (βλ. ΣΤΑΣΥ, ΔΕΗ), κλείνει τα αυτιά στις φωνές των εργαζομένων υγείας που ζητούν τα αυτονόητα δηλαδή, μάσκες και γάντια και όχι εθιμοτυπικά χειροκροτήματα.

Βέβαια, αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην χώρα μας αλλά σχεδόν σε όλο τον ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο. Στην Ευρώπη των τραπεζών που δεν δέχεται να βοηθήσει αν δεν εφαρμοστούν νέα μνημόνια. Στην Αμερική της ευημερίας που πληθαίνουν οι φωνές που λένε ας πεθάνουν και μερικοί αν είναι να σωθεί η οικονομία και να επανέλθει γρήγορα σε ρυθμούς ανάπτυξης. Για τα δεδομένα του νεοφιλελευθερισμού, οι θάνατοι είναι απλώς αριθμοί που αντισταθμίζονται με οικονομικούς δείκτες ανάπτυξης.

Για τον νεοφιλελευθερισμό ο ιός είναι μια καλή πρώτη δοκιμή για το πόσο αντέχουμε να ζούμε χωρίς δικαιώματα. Για το πόσο αντέχουμε να ζούμε ήσυχοι και όχι ελεύθεροι (όπως έγραφε ο Θουκυδίδης). Μπορεί να είναι μια θεωρία συνωμοσίας, μπορεί και να είναι απλώς η πρώτη πράξη του δράματος σε μία παράσταση διαρκείας που ο νεοφιλελευθερισμός ζητά να επιβιώσει όπως ο νέος αυτός ιός σε βάρος μας, ζητά να επιβιώσει κλέβοντας μας την ανάσα. Το ερώτημα είναι θα τον αφήσουμε;

Μένουμε μέσα ή βγαίνουμε έξω;

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Μήπως η λύση είναι να μην μείνουμε μέσα, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση της αναλγησίας και της αδιαφορίας απέναντι όχι μόνο στα χρόνια προβλήματα των λαών, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της ανασφάλειας αλλά και στο μείζον και πρόσφατο πρόβλημα του κορωνοϊού; Μένουμε έξω από τις αδηφάγες ορέξεις μιας Ευρώπης που κλείνει τα μάτια και τα αυτιά στις εκατόμβες νεκρών που οι πολιτικές της δημιούργησαν. Που ακόμα και τώρα ζητά μνημόνια για να στηρίξει τα κράτη που με προηγούμενα μνημόνια χρεοκόπησε, μεταξύ των οποίων και το δικό μας.

Γιατί ήταν πιο αναγκαίο και κρίσιμο να πληρώνουμε 10 δισεκατομμύρια το χρόνο στο ΝΑΤΟ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς παρά να αυξήσουμε έστω και λίγο την χρηματοδότηση των μονάδων υγείας. Γιατί είναι πιο επιτακτικό να αποζημιώσουμε προκαταβολικά τις μεγάλες ιδιωτικές κλινικές για το ενδεχόμενο χρήσης των υποδομών τους στο μέλλον, παρά να αξιοποιήσουμε τα 30 εκατομμύρια για την στήριξη του αγώνα των δημοσίων νοσοκομείων έναντι του κορωνοϊού. Γιατί είναι πιο επείγουσα η ανάγκη για ενημέρωση για τον κορωνοϊό σε σχέση με την κατ’ ουσίαν πρόληψη του, γι’ αυτό και δόθηκαν 11 εκατομμύρια για διαφημιστικές καμπάνιες. Ο λόγος είναι ότι η πανδημία του ιού έχει διττή ερμηνεία, για κάποιους είναι απειλή για την ανθρώπινη ζωή , για κάποιους άλλους είναι ευκαιρία για επιπλέον κερδοφορία, γι’ αυτό ήρθε εν μέσω πολέμου η πράξη νομοθετικού περιεχομένου που επιτρέπει την μείωση μισθού και εργασίας στο μισό για τους επόμενους 6 μήνες, στο όνομα της δήθεν προστασίας των θέσεων εργασίας. Γιατί για κάποιους είναι μάχη για την προστασία  της ζωής και για άλλους μάχη για την ενίσχυση των διακρίσεων και της αναξιοκρατίας.

Και σε όλα αυτά το κράτος παραμένει και πάλι αμέτοχο. Επαφίεται ως συνήθως στην ευσυνειδησία του καθενός να αυτοπεριοριστεί με την απειλή να μην γίνουμε Ιταλία. Ένας εξαφανισμένος υπουργός υγείας που έχει αντικατασταθεί από έναν νεοδιορισθέντα πρώην δήμαρχο στην νευραλγική θέση του υφυπουργού πολιτικής προστασίας και διαχείρισης κρίσεων και από έναν αξιοσέβαστο και διαπρεπή επιστήμονα, ο οποίος όμως δεν διαθέτει διοικητικές εξουσίες παρά μόνο γνωμοδοτικό ρόλο.

Αντί λοιπόν να μας βομβαρδίζουν καθημερινά με την ανάγκη να μείνουμε σπίτι, που αποτελεί ένα μέτρο ανάσχεσης άλλα όχι το σημαντικότερο, να φροντίσουν άμεσα να ενισχύσουν το ΕΣΥ με προσωπικό και υλικό, να αυξήσουν τον αριθμό ΜΕΘ και να επιτάξουν αντίστοιχες δομές νοσηλείας στον ιδιωτικό τομέα.

Δεν είναι δυνατόν ούτε βέβαια λογικό την ίδια στιγμή που απαιτούν από τους πολίτες να στηρίξουν τον αγώνα έναντι της εξάπλωσης του ιού, μένοντας σπίτι και ζώντας με 433 ευρώ το μήνα, την ίδια στιγμή να διπλασιάζουν την αποζημίωση προς τους ιδιώτες ιδιοκτήτες νοσοκομείων, στα πλαίσια της δήθεν επίταξης των δομών τους. Η προβλεπόμενη από το σύνταγμα επίταξη κινητών και ακίνητων μερών αφορούν σε κρίσιμες και έκτακτες καταστάσεις και δεν προβλέπουν κανενός είδους αύξηση της προβλεπόμενης αποζημίωσης, πόσο μάλλον διπλασιασμού της ήδη μεγάλης ημερήσιας αποζημίωσης. Και από την άλλη να νομοθετούν σε βάρος των εργαζομένων, αντί να λάβουν μέτρα για την προστασία τους, όπως να καταβληθούν στο ακέραιο οι μισθοί τους ή να αντισταθμιστούν με φοροελαφρύνσεις, ή έκτακτες ενισχύσεις σε μορφή επιδομάτων.

Μόνο με αντίστοιχα με τα παραπάνω μέτρα μπορεί να προστατευθεί στο σύνολό της ο ελληνικός λαός από την καθολικές συνέπειες του ιού. Σε κάθε άλλη περίπτωση, αν δεν ληφθούν τέτοια μέτρα, οι συνέπειες του ιού θα γίνουν ολέθριες και μη αντιμετωπίσιμες.

Και δεν θα αφορούν μόνο την υγεία μας που βρίσκεται ήδη σε κίνδυνο αλλά το μέλλον μας συνολικά, σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής. Μήπως ο ιός δημιούργησε γόνιμο έδαφος για την περαιτέρω εξαθλίωση, για την ενίσχυση της βαρβαρότητας του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού; Μήπως ο ιός έδωσε ένα φιλί ζωής στο ρημαγμένο καπιταλιστικό σύστημα και αναδιένειμε το χρήμα στα πρότυπα αναδιανομής που συνέβησαν μετά τις κρίσιμες πολεμικές περιόδους του τελευταίου αιώνα… (Ας πεθάνουν και κάποιοι αν είναι να σωθεί η οικονομία.)

Για το χριστουγεννιάτικο δέντρο των Ιωαννίνων

by Δημήτρης Μπούκας

Αν δεν είχε βγάλει ανακοίνωση το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης για το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Δήμου Ιωαννίνων, ίσως να μην σκεφτόμουν κι εγώ τι πήγε τόσο στραβά μ’ αυτό το δέντρο. Αλλά το Μουσείο είναι ένα σεβαστό ίδρυμα και η υπεράσπιση του δέντρου με ιντρίγκαρε.

Το δέντρο λοιπόν είναι εντελώς αποτυχημένο διότι είναι μια ευτελής και ελάχιστη απομίμηση ενός προταθέντος, τεράστιου και μνημειακού για τον Κομμουνισμό κτηρίου, η οποία επομένως αδυνατεί να προκαλέσει οποιοδήποτε συναίσθημα, γιορτινό, θαλπωρής, καλαισθησίας, απορίας, προόδου, επαναστατικότητας, ή οτιδήποτε άλλο, πέραν της ευτέλειας και της γελοιότητας. Όταν ο πύργος του Τάτλιν προοριζόταν να είναι ένας πύργος ακμαίας τεχνολογίας και ψηλότερος από τον πύργο του Άιφελ, το χριστουγεννιάτικο δέντρο των Ιωαννίνων κατάληξε να είναι χειρότερο από τον πύργο του Άιφελ των Φιλιατρών ή αυτόν έξω από το καζίνο στο Λας Βέγκας.

Γενικά, η θυσία της παραδοσιακής αισθητικής μας χάριν της μόρφωσης αυτών που θα είχαν θελήσει να μάθουν για τον Τάτλιν ίσως να άξιζε. Το συγκεκριμένο όμως δέντρο είναι ευτελέστατο και ελάχιστο, μία κακή απομίμηση. Ο κόσμος αντιλαμβάνεται την ευτέλεια και γελάει μ’ αυτήν για να μην τον πιάσει πλήξη. Το πείραμα επομένως όχι μόνο απέτυχε αλλά θεωρητικά θα μπορούσε να έχει αντίθετα αποτελέσματα.

Τέλος, πρόβλημα πλέον είναι ότι στην πλατεία δεν βρίσκεται και το ευτελές δέντρο-απομίμηση, αλλά μόνο αυτό. Ένα μοντέρνο έργο τέχνης, στο οποίο φορτώθηκε ένας μορφωτικός σκοπός που απέτυχε τελείως και αποτελεί ειρωνεία αν σκεφτούμε από πού είναι εμπνευσμένο, θα όφειλε πλέον να συνυπάρξει με κάτι που θα μπορούσε να πετύχει έναν σκοπό που θα είχε αναλάβει· για παράδειγμα, τον επιμορφωτικό ή πρωτοποριακό βάζοντας ένα πραγματικά μοντέρνο χριστουγεννιάτικο δέντρο-έργο τέχνης, ή αυτόν της γιορτινής θαλπωρής με το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Ο κόκκινος Βύρων

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Θα περίμενε κανείς ότι μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η κυβέρνηση θα μετανοούσε και θα επανερχόταν στην νόμιμη οδό που επιτάσσει το Σύνταγμα και οι νόμοι, πλην του νόμου Παππά. Αυτόν τον περιβόητο νόμο σχετικά με την αναδιανομή, μέσω διαγωνισμού, των τηλεοπτικών αδειών, οι οποίες θα περιορίζονταν στον αριθμό των τεσσάρων. Αυτόν τον νόμο που ως προς το κομμάτι του διαγωνισμού το ψήφισαν και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης που και αυτά αγωνίζονταν και αγωνίζονται για την επάνοδο της νομιμότητας και της διαφάνειας, όπως το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.

Όμως η κυβέρνηση παραμένει αμετανόητη, καθηλωμένη στην ματαιοδοξία των δήθεν ορθών πολιτικών της επιλογών, επιδιδόμενη σε ένα ρεσιτάλ φτηνού λαϊκισμού και αλαζονείας με σκοπό να προστατευτεί από την βέβαιη και οριστική της καταδίκη. Γι’ αυτό και προχώρησε στην πρόταση του γιγαντιαίου πολιτικού τέρατος που ακούει στο όνομα Βύρων Πολύδωρας.

Ο Βύρωνας είναι αλήστου μνήμης πολιτικός ανήρ. Δεν είναι μόνο τα έργα και ημέρες του ανά τις υπουργικές του θητείες, με πιο διάσημη την περίοδο του 2007 που επόπτευε τις πυρκαγιές και ανέλυε την θεωρεία του σχετικά με τον στρατηγό άνεμο και την αδυναμία των αεροσκαφών να ρίχνουν από αέρος νερό λόγω της ύπαρξης των ξύλινων πυλώνων της ΔΕΗ. Είναι και τα πιο πρόσφατα, επί κυβέρνησης Σαμαρά που υποστήριζε από το βήμα της Βουλής την άδολη ιδεολογική του αγάπη και σύμπνοια προς τους αδέσποτους της Νέας Δημοκρατίας, που είχαν βρει καταφύγιο στην ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

Δεν ήταν μόνο ανίκανος και φασίστας, ο Βύρωνας, ήταν και λάτρης, πέραν της αυτοσχέδιας ποίησης, και της αξιοκρατίας. Ίσως αυτό να ήταν και το ηθικό πλεονέκτημα της ξεφτιλισμένης κυβέρνησης της δεξιάς που μας κυβερνά και επέλεξε αυτό το πρόσωπο να ηγηθεί της προσπάθειας εξυγίανσης του τηλεοπτικού τοπίου. Ποιος θα ξεχάσει άλλωστε την αξιοκρατική του μέριμνα, βάσει της οποίας έδρασε και προσέλαβε την μία μέρα που υπήρξε πρόεδρος της βουλής, την κόρη του στην βουλή.

Ωστόσο επειδή η Νέα Δημοκρατία τού την φύλαγε του Τσίπρα, από πέρσι με την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας, ήταν βέβαιο ότι ακόμη και τον Μητσοτάκη να προτείνανε, η απάντηση από μέρους της θα ήταν αρνητική. Γι’ αυτό και τώρα που έστω και αργά το καταλάβανε, άρχισαν να ανασκευάζουν τις δηλώσεις τους και να αναζητούν πιο σοβαρά πρόσωπα για την θέση του επικεφαλής του ΕΣΡ.

Ό,τι όμως και να κάνουν, ό,τι και να πουν, ένα είναι το βέβαιο, ότι όπως και σε κανέναν άλλο τομέα έτσι και σε αυτόν δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Τα ίδια φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, μεταξύ παρόμοιων φιλοκυβερνητικών (βλ. Καλογρίτσα) διαπλεκόμενων προσώπων που θα λειτουργούν κρατικοδίαιτους τηλεοπτικούς σταθμούς και κάποια στιγμή θα τους πτωχεύουν φορτώνοντας τα χρέη τους στους συνήθεις υπόπτους.

Κανένας νόμος και καμία ρύθμιση δεν πρόκειται και δεν μπορεί να διώξει αυτό το φοβερό σκουπιδαριό από την χώρα (όπως έλεγε και ο Νίκος Γκάτσος). Αν δεν φύγουν αυτοί, οι προηγούμενοι και οι επόμενοι που θα είναι όμοιοι με αυτούς, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Και επειδή μόνοι τους δεν πρόκειται να φύγουν, κάποιος πρέπει να τους διώξει , κάποιος που δεν θα φέρει χειρότερους (βλ. Χούντα), αλλά κάποιος που θα μπορεί να εξασφαλίσει τα συμφέροντα ολόκληρου του λαού, όλων αυτών που χάνουν τα σπίτια τους, που πεθαίνουν στους δρόμους, που απολύονται, που κλείνουν τα μαγαζιά τους, που δεν αντέχουν άλλους φόρους, που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όλων αυτών που διεκδικούν και επιθυμούν μια πιο δίκαιη ζωή στο μπόι των ανθρώπων και στο μπόι των ονείρων τους. Και αν αυτό το χιλιογραμμένο στις ένδοξες σελίδες της ιστορίας αυτού του τόπου δεν μπορεί να το κάνει ο λαός, τότε κανένας άλλος δεν μπορεί…

Πράξη πολιτικού περιεχομένου

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πράξη βαρύτατου πολιτικού περιεχομένου ήταν η πρόσφατη κίνηση της κυβέρνησης που απεμπόλησε μέσα σε δευτερόλεπτα την όποια κοινωνική της ρητορεία και απαίτησε ανήθικα και αντισυνταγματικά τα ταμειακά διαθέσιμα των ΟΤΑ. Και εξηγώ το βαρύτατο της πράξης με το ότι επισφραγίστηκε με την παράτυπη διαδικασία της πράξης νομοθετικού περιεχομένου, διαδικασία που στηλίτευε έντονα ο ΣΥΡΙΖΑ το διάστημα πριν τις εκλογές.

Και το πολιτικό, αντιστοιχεί στο μήνυμα που εκλαμβάνεται από την κίνηση αυτή της κυβέρνησης που βρίσκεται ηθελημένα αγκυλωμένη στις απαιτήσεις των πρώην τροϊκανών, νυν θεσμών που δεν είναι άλλες από τις απαιτήσεις της παγκόσμιας κεφαλαιουχικής αγοράς για κατάργηση όλο και περισσότερων δικαιωμάτων και ελευθεριών των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων, ήτοι μισθών, επιδομάτων, συντάξεων, αποζημιώσεων. Σκοπός φυσικά όλων των παραπάνω αιτημάτων είναι η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου στα χέρια λίγων ως αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης των πολλών.

Ένα σύστημα που με τις ευλογίες της κυβέρνησης έχει βάλει στον πάγο την κοινωνία, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει ελπίδα να γίνει φιλολαϊκό. Και αν κοιτάξει κανένας από τις εκλογές και μετά τι έχει συμβεί, θα καταλάβει και τι πρόκειται να συμβεί. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όταν δεν δημιουργεί επεισόδια εντυπωσιασμού στη Βουλή με σκοπό να δείξει τον αξιοκρατικό του χαρακτήρα έναντι των σάπιων προηγούμενων κυβερνήσεων, δίνει βάση και λόγο, ανεξήγητα πολύ, σε ζητήματα που δεν αφορούν την δραματική καθημερινότητα των πολλών (όπως οι φυλακές τύπου Γ) ή ακόμη χειρότερα διοργανώνει χουντικής εμπνεύσεως παρελάσεις, ξεφεύγοντας κατά πολύ από την παραδοσιακή αρχή του για κατάργηση όλων των παρελάσεων.

Όμως για τα φλέγοντα ζητήματα ούτε λόγος. Για τα νοσοκομεία που δεν λειτουργούν μετά και τις τελευταίες επεμβάσεις των μνημονιακών υπουργών (Γεωργιάδη και Βορίδη) που άφησαν, όσα νοσοκομεία δεν έκλεισαν, να στερούνται από προσωπικό και αναλώσιμα είδη και να στοιβάζουν αναγκαστικά τους ασθενείς σε ράντζα στους διαδρόμους. Για τα πανεπιστήμια που επί ένα χρόνο υπολειτουργούν διοικητικά, μη έχοντας επαρκές προσωπικό, ενώ οι σχολές έχουν πνιγεί κυριολεκτικά από τα σκουπίδια. Για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που προχωρά με γοργούς ρυθμούς, με πρώτο και κύριο το ξεπούλημα όλου του λιμανιού του Πειραιά στην Cosco, σε αυτόν τον εργασιακό παράδεισο, στον οποίο έχουν σταυροκοπηθεί όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις, αγνοώντας επιδεικτικά τις καταγγελίες των σωματείων για απάνθρωπες συνθήκες εργασίας (χωρίς διαλείμματα, απλήρωτες υπερωρίες κ.ά.)

Και για άλλα πολλά ζητήματα, όπως οι κατάπτυστες συμβάσεις του δημοσίου που χαρίζουν δρόμους σε ιδιώτες για δεκαετίες χωρίς κανέναν όρο προστασίας αυτών που πραγματικά τους πληρώνουν. Αντ’ αυτού, διαγράφει τα χρέη του Μπόμπολα με μια μικρή προκαταβολή, έχοντας προηγουμένως λάβει ο όμιλος του δάνειο ύψους 50 εκατομμυρίων ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες. Ποιος όμως έχει ανακεφαλαιοποιήσει τις ελληνικές τράπεζες; Ο Έλληνας φορολογούμενος που του έχουν μειώσει το εισόδημα κατά 40%, με σκοπό να μπορούν οι ελληνικές τράπεζες να στηρίζουν όχι την μέση ελληνική επιχείρηση που βάζει λουκέτο η μία μετά την άλλη, αλλά τον εκάστοτε μεγαλοκατασκευαστή που λαμβάνει γιγάντια ποσά, τα οποία ουδέποτε επενδύει στην ελληνική αγορά, αλλά αντίθετα δεν καταβάλει ούτε τους στοιχειώδεις φόρους που του αναλογούν.

Έτσι λειτουργεί το σύστημά τους. Έτσι θέλουν να λειτουργεί ο τόπος μας. Το ερώτημα είναι αν θα τους αφήσουμε να τον λειτουργούν έτσι. Και επεκτείνοντας το ερώτημα, σχετικά με τον τρόπο που μπορεί να σταματήσει αυτή η ανεξέλεγκτη τραγωδία, ένας είναι ο τρόπος και ο δρόμος προς την διέξοδο. Και αυτός ο δρόμος είναι ο δρόμος της σύγκρουσης και της ρήξης, διαφορετική πορεία είναι αδύνατον να χαραχτεί. Ας το καταλάβει επιτέλους και η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της ότι δεν υπάρχει άλλη λύση.