Σκελετος.

Tag: Επίκαιρα

Για το χριστουγεννιάτικο δέντρο των Ιωαννίνων

by Δημήτρης Μπούκας

Αν δεν είχε βγάλει ανακοίνωση το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης για το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Δήμου Ιωαννίνων, ίσως να μην σκεφτόμουν κι εγώ τι πήγε τόσο στραβά μ’ αυτό το δέντρο. Αλλά το Μουσείο είναι ένα σεβαστό ίδρυμα και η υπεράσπιση του δέντρου με ιντρίγκαρε.

Το δέντρο λοιπόν είναι εντελώς αποτυχημένο διότι είναι μια ευτελής και ελάχιστη απομίμηση ενός προταθέντος, τεράστιου και μνημειακού για τον Κομμουνισμό κτηρίου, η οποία επομένως αδυνατεί να προκαλέσει οποιοδήποτε συναίσθημα, γιορτινό, θαλπωρής, καλαισθησίας, απορίας, προόδου, επαναστατικότητας, ή οτιδήποτε άλλο, πέραν της ευτέλειας και της γελοιότητας. Όταν ο πύργος του Τάτλιν προοριζόταν να είναι ένας πύργος ακμαίας τεχνολογίας και ψηλότερος από τον πύργο του Άιφελ, το χριστουγεννιάτικο δέντρο των Ιωαννίνων κατάληξε να είναι χειρότερο από τον πύργο του Άιφελ των Φιλιατρών ή αυτόν έξω από το καζίνο στο Λας Βέγκας.

Γενικά, η θυσία της παραδοσιακής αισθητικής μας χάριν της μόρφωσης αυτών που θα είχαν θελήσει να μάθουν για τον Τάτλιν ίσως να άξιζε. Το συγκεκριμένο όμως δέντρο είναι ευτελέστατο και ελάχιστο, μία κακή απομίμηση. Ο κόσμος αντιλαμβάνεται την ευτέλεια και γελάει μ’ αυτήν για να μην τον πιάσει πλήξη. Το πείραμα επομένως όχι μόνο απέτυχε αλλά θεωρητικά θα μπορούσε να έχει αντίθετα αποτελέσματα.

Τέλος, πρόβλημα πλέον είναι ότι στην πλατεία δεν βρίσκεται και το ευτελές δέντρο-απομίμηση, αλλά μόνο αυτό. Ένα μοντέρνο έργο τέχνης, στο οποίο φορτώθηκε ένας μορφωτικός σκοπός που απέτυχε τελείως και αποτελεί ειρωνεία αν σκεφτούμε από πού είναι εμπνευσμένο, θα όφειλε πλέον να συνυπάρξει με κάτι που θα μπορούσε να πετύχει έναν σκοπό που θα είχε αναλάβει· για παράδειγμα, τον επιμορφωτικό ή πρωτοποριακό βάζοντας ένα πραγματικά μοντέρνο χριστουγεννιάτικο δέντρο-έργο τέχνης, ή αυτόν της γιορτινής θαλπωρής με το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Advertisements

Ο κόκκινος Βύρων

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Θα περίμενε κανείς ότι μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η κυβέρνηση θα μετανοούσε και θα επανερχόταν στην νόμιμη οδό που επιτάσσει το Σύνταγμα και οι νόμοι, πλην του νόμου Παππά. Αυτόν τον περιβόητο νόμο σχετικά με την αναδιανομή, μέσω διαγωνισμού, των τηλεοπτικών αδειών, οι οποίες θα περιορίζονταν στον αριθμό των τεσσάρων. Αυτόν τον νόμο που ως προς το κομμάτι του διαγωνισμού το ψήφισαν και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης που και αυτά αγωνίζονταν και αγωνίζονται για την επάνοδο της νομιμότητας και της διαφάνειας, όπως το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.

Όμως η κυβέρνηση παραμένει αμετανόητη, καθηλωμένη στην ματαιοδοξία των δήθεν ορθών πολιτικών της επιλογών, επιδιδόμενη σε ένα ρεσιτάλ φτηνού λαϊκισμού και αλαζονείας με σκοπό να προστατευτεί από την βέβαιη και οριστική της καταδίκη. Γι’ αυτό και προχώρησε στην πρόταση του γιγαντιαίου πολιτικού τέρατος που ακούει στο όνομα Βύρων Πολύδωρας.

Ο Βύρωνας είναι αλήστου μνήμης πολιτικός ανήρ. Δεν είναι μόνο τα έργα και ημέρες του ανά τις υπουργικές του θητείες, με πιο διάσημη την περίοδο του 2007 που επόπτευε τις πυρκαγιές και ανέλυε την θεωρεία του σχετικά με τον στρατηγό άνεμο και την αδυναμία των αεροσκαφών να ρίχνουν από αέρος νερό λόγω της ύπαρξης των ξύλινων πυλώνων της ΔΕΗ. Είναι και τα πιο πρόσφατα, επί κυβέρνησης Σαμαρά που υποστήριζε από το βήμα της Βουλής την άδολη ιδεολογική του αγάπη και σύμπνοια προς τους αδέσποτους της Νέας Δημοκρατίας, που είχαν βρει καταφύγιο στην ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

Δεν ήταν μόνο ανίκανος και φασίστας, ο Βύρωνας, ήταν και λάτρης, πέραν της αυτοσχέδιας ποίησης, και της αξιοκρατίας. Ίσως αυτό να ήταν και το ηθικό πλεονέκτημα της ξεφτιλισμένης κυβέρνησης της δεξιάς που μας κυβερνά και επέλεξε αυτό το πρόσωπο να ηγηθεί της προσπάθειας εξυγίανσης του τηλεοπτικού τοπίου. Ποιος θα ξεχάσει άλλωστε την αξιοκρατική του μέριμνα, βάσει της οποίας έδρασε και προσέλαβε την μία μέρα που υπήρξε πρόεδρος της βουλής, την κόρη του στην βουλή.

Ωστόσο επειδή η Νέα Δημοκρατία τού την φύλαγε του Τσίπρα, από πέρσι με την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας, ήταν βέβαιο ότι ακόμη και τον Μητσοτάκη να προτείνανε, η απάντηση από μέρους της θα ήταν αρνητική. Γι’ αυτό και τώρα που έστω και αργά το καταλάβανε, άρχισαν να ανασκευάζουν τις δηλώσεις τους και να αναζητούν πιο σοβαρά πρόσωπα για την θέση του επικεφαλής του ΕΣΡ.

Ό,τι όμως και να κάνουν, ό,τι και να πουν, ένα είναι το βέβαιο, ότι όπως και σε κανέναν άλλο τομέα έτσι και σε αυτόν δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Τα ίδια φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, μεταξύ παρόμοιων φιλοκυβερνητικών (βλ. Καλογρίτσα) διαπλεκόμενων προσώπων που θα λειτουργούν κρατικοδίαιτους τηλεοπτικούς σταθμούς και κάποια στιγμή θα τους πτωχεύουν φορτώνοντας τα χρέη τους στους συνήθεις υπόπτους.

Κανένας νόμος και καμία ρύθμιση δεν πρόκειται και δεν μπορεί να διώξει αυτό το φοβερό σκουπιδαριό από την χώρα (όπως έλεγε και ο Νίκος Γκάτσος). Αν δεν φύγουν αυτοί, οι προηγούμενοι και οι επόμενοι που θα είναι όμοιοι με αυτούς, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Και επειδή μόνοι τους δεν πρόκειται να φύγουν, κάποιος πρέπει να τους διώξει , κάποιος που δεν θα φέρει χειρότερους (βλ. Χούντα), αλλά κάποιος που θα μπορεί να εξασφαλίσει τα συμφέροντα ολόκληρου του λαού, όλων αυτών που χάνουν τα σπίτια τους, που πεθαίνουν στους δρόμους, που απολύονται, που κλείνουν τα μαγαζιά τους, που δεν αντέχουν άλλους φόρους, που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όλων αυτών που διεκδικούν και επιθυμούν μια πιο δίκαιη ζωή στο μπόι των ανθρώπων και στο μπόι των ονείρων τους. Και αν αυτό το χιλιογραμμένο στις ένδοξες σελίδες της ιστορίας αυτού του τόπου δεν μπορεί να το κάνει ο λαός, τότε κανένας άλλος δεν μπορεί…

Πράξη πολιτικού περιεχομένου

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πράξη βαρύτατου πολιτικού περιεχομένου ήταν η πρόσφατη κίνηση της κυβέρνησης που απεμπόλησε μέσα σε δευτερόλεπτα την όποια κοινωνική της ρητορεία και απαίτησε ανήθικα και αντισυνταγματικά τα ταμειακά διαθέσιμα των ΟΤΑ. Και εξηγώ το βαρύτατο της πράξης με το ότι επισφραγίστηκε με την παράτυπη διαδικασία της πράξης νομοθετικού περιεχομένου, διαδικασία που στηλίτευε έντονα ο ΣΥΡΙΖΑ το διάστημα πριν τις εκλογές.

Και το πολιτικό, αντιστοιχεί στο μήνυμα που εκλαμβάνεται από την κίνηση αυτή της κυβέρνησης που βρίσκεται ηθελημένα αγκυλωμένη στις απαιτήσεις των πρώην τροϊκανών, νυν θεσμών που δεν είναι άλλες από τις απαιτήσεις της παγκόσμιας κεφαλαιουχικής αγοράς για κατάργηση όλο και περισσότερων δικαιωμάτων και ελευθεριών των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων, ήτοι μισθών, επιδομάτων, συντάξεων, αποζημιώσεων. Σκοπός φυσικά όλων των παραπάνω αιτημάτων είναι η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου στα χέρια λίγων ως αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης των πολλών.

Ένα σύστημα που με τις ευλογίες της κυβέρνησης έχει βάλει στον πάγο την κοινωνία, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει ελπίδα να γίνει φιλολαϊκό. Και αν κοιτάξει κανένας από τις εκλογές και μετά τι έχει συμβεί, θα καταλάβει και τι πρόκειται να συμβεί. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όταν δεν δημιουργεί επεισόδια εντυπωσιασμού στη Βουλή με σκοπό να δείξει τον αξιοκρατικό του χαρακτήρα έναντι των σάπιων προηγούμενων κυβερνήσεων, δίνει βάση και λόγο, ανεξήγητα πολύ, σε ζητήματα που δεν αφορούν την δραματική καθημερινότητα των πολλών (όπως οι φυλακές τύπου Γ) ή ακόμη χειρότερα διοργανώνει χουντικής εμπνεύσεως παρελάσεις, ξεφεύγοντας κατά πολύ από την παραδοσιακή αρχή του για κατάργηση όλων των παρελάσεων.

Όμως για τα φλέγοντα ζητήματα ούτε λόγος. Για τα νοσοκομεία που δεν λειτουργούν μετά και τις τελευταίες επεμβάσεις των μνημονιακών υπουργών (Γεωργιάδη και Βορίδη) που άφησαν, όσα νοσοκομεία δεν έκλεισαν, να στερούνται από προσωπικό και αναλώσιμα είδη και να στοιβάζουν αναγκαστικά τους ασθενείς σε ράντζα στους διαδρόμους. Για τα πανεπιστήμια που επί ένα χρόνο υπολειτουργούν διοικητικά, μη έχοντας επαρκές προσωπικό, ενώ οι σχολές έχουν πνιγεί κυριολεκτικά από τα σκουπίδια. Για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που προχωρά με γοργούς ρυθμούς, με πρώτο και κύριο το ξεπούλημα όλου του λιμανιού του Πειραιά στην Cosco, σε αυτόν τον εργασιακό παράδεισο, στον οποίο έχουν σταυροκοπηθεί όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις, αγνοώντας επιδεικτικά τις καταγγελίες των σωματείων για απάνθρωπες συνθήκες εργασίας (χωρίς διαλείμματα, απλήρωτες υπερωρίες κ.ά.)

Και για άλλα πολλά ζητήματα, όπως οι κατάπτυστες συμβάσεις του δημοσίου που χαρίζουν δρόμους σε ιδιώτες για δεκαετίες χωρίς κανέναν όρο προστασίας αυτών που πραγματικά τους πληρώνουν. Αντ’ αυτού, διαγράφει τα χρέη του Μπόμπολα με μια μικρή προκαταβολή, έχοντας προηγουμένως λάβει ο όμιλος του δάνειο ύψους 50 εκατομμυρίων ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες. Ποιος όμως έχει ανακεφαλαιοποιήσει τις ελληνικές τράπεζες; Ο Έλληνας φορολογούμενος που του έχουν μειώσει το εισόδημα κατά 40%, με σκοπό να μπορούν οι ελληνικές τράπεζες να στηρίζουν όχι την μέση ελληνική επιχείρηση που βάζει λουκέτο η μία μετά την άλλη, αλλά τον εκάστοτε μεγαλοκατασκευαστή που λαμβάνει γιγάντια ποσά, τα οποία ουδέποτε επενδύει στην ελληνική αγορά, αλλά αντίθετα δεν καταβάλει ούτε τους στοιχειώδεις φόρους που του αναλογούν.

Έτσι λειτουργεί το σύστημά τους. Έτσι θέλουν να λειτουργεί ο τόπος μας. Το ερώτημα είναι αν θα τους αφήσουμε να τον λειτουργούν έτσι. Και επεκτείνοντας το ερώτημα, σχετικά με τον τρόπο που μπορεί να σταματήσει αυτή η ανεξέλεγκτη τραγωδία, ένας είναι ο τρόπος και ο δρόμος προς την διέξοδο. Και αυτός ο δρόμος είναι ο δρόμος της σύγκρουσης και της ρήξης, διαφορετική πορεία είναι αδύνατον να χαραχτεί. Ας το καταλάβει επιτέλους και η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της ότι δεν υπάρχει άλλη λύση.

Ποιος ενοχλεί τη δημοκρατία του Σαμαρά;

by Δημήτρης Παυλόπουλος

samaras-onned1

Για κάτι θρασίμια μίλησε ο Σαμαράς, στην «περίλαμπρη» γιορτή που με κόπο είχαν στήσει οι ΟΝΝΕΔίτες και ΟΝΝΕΔίτισσες. Μήπως μπερδεύτηκε μέσα στο παραλήρημά του και εννοούσε τα μιάσματα των πανεπιστημίων που δε συμμετέχουν ποτέ σε τίποτε το συλλογικό και υγιές που αφορά το μέλλον των φοιτητών. Αυτά τα θρασίμια που σε κάθε φοιτητική εκλογική διαδικασία κουβαλάνε μπράβους για να διασφαλίσουν τις ψήφους τους. Τα ίδια θρασίμια που προεκλογικά μοιράζουν λεφτά για να μαζεύουνε ψήφους και πληρώνουν τα έξοδα μεταφοράς σε όσους καταδεχτούν να τους ψηφίσουν.

Αυτά τα θρασίμια που υπερψηφίζουν και υποστηρίζουν σε όλες τις γενικές συνελεύσεις (όποτε και όταν συμμετέχουν) και σε όλα τα διοικητικά συμβούλια, τις πολιτικές της κυβέρνησης. Σε κάθε τους λέξη και πράξη, υπάρχουν ίχνη κυβερνητικής προπαγάνδας. Ακόμη και όταν τα ίδια τα μέλη τους, τους ρωτούν για τα διάφορα πολυνομοσχέδια, νόμους-πλαίσια που κυριολεκτικά διαλύουν τον εναπομείναντα δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου, αυτοί απαντούν ότι δεν μπορούμε εμείς να φτιάξουμε το πανεπιστήμιο και καλύτερα να μην ασχολούμαστε.

Τα ίδια θρασίμια που προσκυνούν τις αντιλαϊκές και ταξικές πολιτικές των κυβερνώντων, τώρα βαφτίζονται από τον πρωθυπουργό ως θεμελιωτές και αναθεωρητές του δημοκρατικού πνεύματος των ιδρυμάτων. Αυτοί, των οποίων παλαιότεροι συνάδελφοι είχαν φτάσει μέχρι και στο σημείο να διαπράξουν φόνο, σε αντίστοιχες με τις σημερινές, σχολικές καταλήψεις (υπόθεση Τεμπονέρα) για να υπερασπιστούν τις σάπιες φασιστικές ιδέες τους.

Όμως να θυμίσω στον Σαμαρά και σε όποιον άλλον τον πιστεύει, ότι η αγωγή των πραγματικών θρασιμιών και όχι αυτών που αγωνίζονται για να μη διαβρωθεί ακόμη περισσότερο η εικόνα των πανεπιστημίων, είναι η αγωγή του δοσιλογισμού, του μαυραγοριτισμού, της εθνικής προδοσίας, των ταγμάτων ασφαλείας, της χούντας και όλων των άλλων μελανών στιγμών της ιστορίας μας, στις οποίες πρωταγωνίστησαν οι πρόγονοι όλων αυτών που σήμερα απαρτίζουν τις νεανικές παρατάξεις της κυβερνώσας δεξιάς και που εγκωμιάζονται σήμερα για τον ηρωικό τους χαρακτήρα από τον ομοϊδεάτη τους, ακραιφνή δεξιό Σαμαρά. Οι επιλογές του οποίου έχουν ολοκληρώσει, πέραν όλων των άλλων, την παραποίηση της αλήθειας και της ιστορίας, βαφτίζοντας τους φασίστες πατριώτες και ξεπλένοντάς τους με υπουργικούς και βουλευτικούς θώκους της διαλυμένης αστικής δημοκρατίας. (Μόλις προχτές ορκίστηκε βουλευτής ο ιός ή υιός Πλεύρης, το φασιστικό δηλητήριο του οποίου ξεκινά από τις απόψεις και  τα βιβλία του πατέρα του.)

Εγώ λοιπόν, ως φοιτητής που νοιάζεται για το πανεπιστήμιό του, επιστρέφω το χαρακτηρισμό και στον πρωθυπουργό και στον νέο μας πρύτανη, ο οποίος δεν άργησε να δώσει τα διαπιστευτήριά του στις πολιτικές της κυβέρνησης, που εξαθλιώνουν τα πανεπιστήμια και ταπεινώνουν τις ζωές μας. Άλλωστε δεν επιλέχθηκε τυχαία ο Φορτσάκης για τη θέση αυτή. Μετά το φιάσκο της διαθεσιμότητας και την άρνηση του πρώην πρύτανη να εφαρμόσει το μέτρο, έπρεπε να αναλάβει ένας υποτακτικός της κυβέρνησης, ο οποίος να έχει προηγούμενα ελεγχθεί για τις θέσεις του.

Ο Φορτσάκης ήταν ένας από αυτούς, παλιός γνώριμος της κυβέρνησης, κυρίως μέσα από το ξεπούλημα του Ελληνικού, διαδικασία την οποία είχε αναλάβει, μεταξύ άλλων, η νομική εταιρεία του, καθώς επίσης και μέσα από τη συμμετοχή του στο εποπτικό συμβούλιο της φιμωμένης και δεσμευμένης κυβερνητικής τηλεόρασης, ΝΕΡΙΤ. Ο νέος πρύτανης δεν άργησε να δείξει το δημοκρατικό του πρόσωπο, λαμβάνοντας ένα ρόλο χωροφύλακα παρά δασκάλου, ζητώντας να παρέμβουν τα ΜΑΤ για να απομακρύνουν τους φοιτητές-εισβολείς που διέκοψαν, όχι με σκοπό να ματαιώσουν αλλά να παρακολουθήσουν, τη συνεδρίαση της συγκλήτου. Φυσικά ο ίδιος απάντησε λέγοντας ότι είχε ζητήσει από τους φοιτητές να ορίσουν 2 αντιπροσώπους τους, θεωρώντας ότι 2 σε σύνολο 65.700 φοιτητών, είναι αντιπροσωπευτικός αριθμός. Θυμίζω δε, ότι είναι βασική πολιτική της κυβέρνησης να χρησιμοποίει τα ΜΑΤ, σε οτιδήποτε δεν μπορεί να χειριστεί με άλλο τρόπο (βλ. ΕΡΤ).

Αν ο Σαμαράς ψάχνει για θρασίμια και για σκοτεινούς κύκλους που υποκινούν και διαταράσσουν την ομαλή λειτουργία της παιδείας, να κοιτάξει στους υπουργούς και τους υφυπουργούς του που, όταν δεν φτωχοποιούν το λαό με τα μέτρα που ψηφίζουν, παραληρούν φασιστικά από το βήμα της βουλής, δείχνοντας με το ποιο χυδαίο τρόπο το τι πρεσβεύουν και το τι πιστεύουν, και απαντώντας—άθελά τους—παράλληλα στο ερώτημα για το ποιος γαλούχησε την Χρυσή Αυγή. Ας κοιτάξει στο κόμμα του και στους εταίρους του για να βρει τα πραγματικά θρασίμια που λυμαίνονται εδώ και δεκαετίες τον πλούτο και τις τύχες του λαού. Και ας αφήσει τους υπόλοιπους να παλεύουν για ένα όνειρο, που για ορισμένους γίνεται σιγά σιγά εφιάλτης.

Η φορολογία είναι δημοκρατία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Η φορολογία είναι δημοκρατία, δήλωσε η εκλαμπρότατη κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη, έχοντας αναλύσει επί πολλές ώρες τις δύο αυτές έννοιες με τη βοήθεια των στενών της συνεργατών που δεν είναι άλλοι από τον άνδρα της και λοιπούς συγγενείς α’ βαθμού, τους οποίους έχει επιλέξει και διορίσει η ίδια μαζί με τον πρωθυπουργό. Είναι το ίδιο πρόσωπο που έχει αναλάβει (με επιτυχία) να συνεχίσει την υπονόμευση της κρατικής τηλεόρασης στα πλαίσια του δόγματος: ό,τι δημόσιο και κακό, ό,τι ιδιωτικό και καλό.

Συνεχίζοντας την πολιτική της λιτότητας και της υποτέλειας, το τρίτο θερινό τμήμα της Βουλής (αφού ο Σαμαράς έχει κλείσει από τον Ιούνιο την ολομέλεια της Βουλής) έκανε δεκτό κατά κυβερνητική πλειοψηφία τον διορθωμένο ΕΝΦΙΑ παρά τις οχτώ αντικαταστάσεις και μετά από τις αντιδράσεις που προκάλεσε η πρόχειρη και ανοργάνωτη έκδοση των εκκαθαριστικών, με σκοπό να καλυφθούν εκπρόθεσμα οι μνημονιακές υποχρεώσεις.

Ο Σαμαράς όμως όχι μόνο «ξέχασε» να μιλήσει στους δημοσιογράφους στη ΔΕΘ, ίσως επειδή δεν είχε τίποτα να πει στον ελληνικό λαό, αλλά «ξέχασε» και τη συζήτηση για το χρέος. Αυτή τη συζήτηση που θα ξεκινούσε ένα χρόνο πριν (μετά τις γερμανικές εκλογές), που ύστερα μετατέθηκε το καλοκαίρι και τώρα το ίδιο το ΔΝΤ διαψεύδει οποιαδήποτε επικείμενη συζήτηση για το χρέος, εφόσον και η ίδια η κυβέρνηση επιμένει ότι το χρέος είναι βιώσιμο.

Μια αναμενόμενη έκβαση της αδιέξοδης πολιτικής του ευρωραγιαδισμού, της ίδιας πολιτικής που από τη μια ακυρώνει οποιαδήποτε αξίωση για τις γερμανικές αποζημιώσεις και από την άλλη συνθέτει κοινά χρηματοδοτικά ταμεία στήριξης μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, με χρήματα που προσπαθούν να σβήσουν τη θηριωδία του φασισμού στην Ελλάδα, την οποία έχουν το θράσος ορισμένοι να εξυμνούν.

Και ο λαός ετοιμάζεται να ξαναβάλει πλάτη, να ξαναδειάσει τις τρύπιες τσέπες του για να θρέψει τις ακόρεστες ορέξεις των ξένων και ντόπιων συμφερόντων. Ας αναλογιστούμε ότι τα τοκοχρεολύσια και μόνο στοιχίζουν 30 δις ετησίως. Αυτός ο λαός που κάποτε τον έλεγαν τεμπέλη, αυτόν το λαό του «όλοι μαζί τα φάγαμε», τον καλούν τώρα να καλύψει ένα χρέος που δεν του ανήκει, δεν το δημιούργησε και δεν ξέρει ακόμη μετά από τέσσερα χρόνια το πώς προέκυψε. Αυτόν το λαό που όσα του κόβουν, τόσα και άλλα τόσα του ζητάνε. Μάλιστα, αποφασίστηκε από το ιδεολογικό αδερφάκι του Γεωργιάδη που έχει τα ηνία του πολύπαθου υπουργείου Υγείας, τον Βορίδη, περικοπή στις πάγιες προληπτικές εξετάσεις για τους ασφαλισμένους του ΠΕΔΥ, βαφτίζοντάς την ως συμμόρφωση με τις ευρωπαϊκές οδηγίες.

Και ενώ η κρίση βαθαίνει και ο λαός πτωχεύει ακόμη περισσότερο, δυστυχώς δεν αντιδρά, δεν αντιστέκεται, δεν αγανακτεί συλλογικά και οργανωμένα. Η αιτία είναι απλή και φανερή, είναι η έλλειψη συγκροτημένης εναλλακτικής λύσης. Περιμένοντας και την ομιλία του Τσίπρα στη ΔΕΘ, προσμένουμε κάτι το διαφορετικό που φαίνεται ακόμη να μην έρχεται ή να μην έρχεται ολοκληρωμένο.

Φυσικά και βασική ουσία σε μία νέα πολιτική πράξη πρέπει να είναι η κατάργηση της λιτότητας και των μνημονιακών μέτρων. Όμως δεν αρκεί μόνο αυτό, χρειάζεται μια συνολικότερη και μαζικότερη σύγκρουση και αναδιαμόρφωση των σχέσεων και των θέσεων της χώρας, με κοινωνικά και αναπτυξιακά κριτήρια.