Σκελετος.

Tag: ΕΑΜ

Ο αγώνας δε θα είναι εύκολος, μα το έπαθλό του αξίζει κάθε θυσία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

assets_LARGE_t_420_53835799

Πριν από 74 χρόνια, στις 27 Σεπτέμβρη του 1941, ιδρύθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Ήταν η πρώτη συντονισμένη και μαζική προσπάθεια αντίστασης έναντι των ξένων κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους. Η πρωτοβουλία για τη ίδρυσή του ανήκε στο ΚΚΕ, που ήδη από τον Ιούλη του ίδιου χρόνου είχε στραφεί, με απόφαση της 6ης Ολομέλειας, στην οργάνωση της πάλης για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας.

Τον πρώτο καιρό, το ΕΑΜ δρούσε στα μεγάλα αστικά κέντρα, προσπαθώντας να περιορίσει τους θανάτους από λιμό που υπολογίζονταν περί τις 250.000 ζωές. Γρήγορα όμως αποκτά ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτήρα, οργανώνοντας μεγάλη συγκέντρωση για τη νίκη των Ελλήνων στρατιωτών στα βουνά της Αλβανίας. Η κατοχική βαρβαρότητα ενισχύεται με την έλευση των Γερμανών στην Αθήνα. Τότε γίνεται αυτονόητο ότι δεν αρκεί μόνο μία προσπάθεια σίτισης του υποδουλωμένου λαού, αλλά πρέπει να υπάρξει μία οργανωμένη ένοπλη αντίσταση και ανυπακοή. Γεγονός που σηματοδοτεί την ίδρυση του ενόπλου τμήματος του ΕΑΜ, παρά τις αρχικές διαφωνίες της πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ, που επέμενε για αντίσταση στους χώρους δουλειάς.

Τον Φεβρουάριο του 1942, ιδρύεται, με πρωτοβουλία του Άρη Βελουχιώτη και άλλων αγωνιστών, ο ΕΛΑΣ, ο οποίος αναλαμβάνει ένοπλη δράση κατά των δυνάμεων του Άξονα αλλά και των ντόπιων δωσίλογων, απόγονοι των οποίων συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να διαστρεβλώνουν την ιστορία, βαφτίζοντας την προδοσία ως γραμμή άμυνας, είναι οι ίδιοι που χαιρετούν ναζιστικά και λένε ότι υμνούν τα θεία, αυτοί που σκοτώνουν και λασπολογούν σε βάρος αριστερών και μεταναστών, παριστάνοντας τους πατριώτες και που φυσικά όταν φτάνει η ώρα του δικαστηρίου δεν παραδέχονται ότι είναι φασίστες.

Έτσι, λοιπόν, μια μικρή, πληθυσμιακά, χώρα όπως η Ελλάδα, καταφέρνει να χτίσει το πιο μεγάλο και ισχυρό ανάχωμα, στη ναζιστική και φασιστική επέλαση, χάρη στον γνήσιο και αυθεντικό πατριωτισμό και ηρωισμό χιλιάδων Ελλήνων που, παρά τις δυσκολίες και την αβεβαιότητα του εγχειρήματος, πίστεψαν και πάλεψαν για να αποτινάξουν το καρκίνωμα του φασισμού από τη χώρα τους.

Βέβαια, υπήρχαν και εξαιρέσεις, όπως αυτοί που αυτοεξορίστηκαν στην Αίγυπτο και αλλού, προσπαθώντας δήθεν να σώσουν την Ελλάδα. Αυτοί που ήταν απόντες από όλες τις σημαντικές και ασήμαντες μάχες και στιγμές της ιστορίας και ήρθαν μετά στεφανωμένοι ως νικητές και θεμελιωτές της δημοκρατίας. Η ιστορία όμως όσο και να παραγράφεται, δεν ξεγράφεται και γνωρίζει τους απόντες και τους παρόντες αλλά και όσους εκ του ασφαλούς μιλάνε για πατρίδα και ελευθερία.

Παρ’ όλα αυτά, αξίζει να σημειωθεί μια επισήμανση ως προς την στάση της αριστεράς απέναντι στην ξένη απειλή. Τότε η αριστερά κατόρθωσε να ξεπεράσει τις μικροκομματικές φιλοδοξίες και να οργανώσει την πάλη του λαού απέναντι στον πραγματικό εχθρό του. Ο ίδιος εχθρός που σήμερα έρχεται μέσω των πολιτικών της λιτότητας και ονομάζεται καπιταλισμός. Τότε η αριστερά μπόρεσε να σταθεί αντάξια των περιστάσεων και των συνθηκών, δείχνοντας στο λαό τον τρόπο για να αποτινάξει τους ζυγούς του, για να σπάσει τις αλυσίδες του και να οραματιστεί μια καλύτερη κοινωνία.

Σήμερα που οι συνθήκες έστω και σχηματικά παραμένουν ίδιες, τα κόμματα και οι άνθρωποι της αριστεράς, που μάχονται ή υποστηρίζουν ότι μάχονται οποιαδήποτε πολιτική θίγει και προσβάλει τα λαϊκά συμφέροντα, καλούνται να επιδείξουν ανάλογη στάση, ξεπερνώντας τις αυταπάτες και γεμίζοντας αγωνιστικές ελπίδες τις καρδιές όλων των Ελλήνων, οργανώνοντας την πάλη και την αντίσταση που απαιτεί η βαρβαρότητα των καιρών μας, στα πρότυπα και στα χνάρια του ΕΑΜ.

«…Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της.»

Advertisements

Συμφωνία της Βάρκιζας ή ανατροπή;

by Δημήτρης Παυλόπουλος

2 Φεβρουαρίου του 1945. Ημέρα μνήμης και λύπης για όλη την αριστερά και τους λαϊκούς αγώνες. Εκείνη την ημέρα ύστερα από 10ήμερη διαβούλευση υπογράφεται η συμβιβαστική συμφωνία της Βάρκιζας, μεταξύ του ΕΑΜ, της κυβέρνησης Πλαστήρα και των Βρετανών. Η συμφωνία αυτή όριζε τον μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ και των λοιπών αντάρτικων ομάδων του ΕΑΜ, με την παράλληλη δημιουργία εθνικού στρατού. Το περίφημο άρθρο 3 της Συμφωνίας όριζε την γενική αμνήστευση των αδικημάτων που τελέστηκαν από τις 3 Δεκέμβρη του ’44 και έπειτα και είχαν αμιγώς πολιτικό χαρακτήρα.

Αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, στο υπουργείο Εξωτερικών. Πρώτη σειρά από αριστερά: Στ. Σαράφης, Γ. Σιάντος, Ηλ. Τσιριμώκος, Ι. Σοφιανόπουλος, Ν. Ασκούτης και Μ. Παρτσαλίδης.

Αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, στο υπουργείο Εξωτερικών. Πρώτη σειρά από αριστερά: Στ. Σαράφης, Γ. Σιάντος, Ηλ. Τσιριμώκος, Ι. Σοφιανόπουλος, Ν. Ασκούτης και Μ. Παρτσαλίδης.

Όμως δεν είναι τόσο η ίδια η Συμφωνία που από μόνη της θέτει τα θεμέλια μιας αστικής δημοκρατίας κατά τα τότε δυτικά πρότυπα, όσο οι συνθήκες μέσα στις οποίες υπογράφεται. Είναι γνωστό ότι οι αρχές του 1945 βρίσκουν την Ελλάδα ελεύθερη και αδούλωτη από τις δυνάμεις του Άξονα και το ΕΑΜ να ελέγχει τις 29 από τις 31 πόλεις της Ελλάδας, με μεγαλύτερη δε επιρροή στην ύπαιθρο. Υπήρχε μάλιστα μια πλήρης εικόνα των ΕΑΜικών δυνάμεων, οι οποίες, σύμφωνα με τον Θ. Μακρίδη (επιτελάρχη του ΕΛΑΣ), επαρκούσαν για διετή αμείωτο πόλεμο, εναντίον των Άγγλων.

Ωστόσο παρά το θετικό κλίμα αποδοχής της νίκης του ΕΑΜ, που δεν ήταν άλλη από την νίκη της πλειονότητας του ελληνικού λαού που συμμετείχε στις τάξεις του, η ηγεσία του ΚΚΕ, σπεύδει να αμαυρώσει τις συνθήκες αυτές και να παραδώσει και κυριολεκτικά και μεταφορικά, εδάφη και όπλα, στους αντιπάλους της. Η μοναδική, με άλλα λόγια, ευκαιρία της Ελλάδας και του λαού της να απεξαρτηθεί από τα ξένα και ντόπια, δοσίλογα και αντιλαϊκά δεσμά της, ήταν τότε και χάθηκε με ευθύνη μιας ανεύθυνης και μονολιθικής κομματικής ηγεσίας που πίστευε ότι καμία σημασία δεν έχει το λαϊκό κίνημα και οι διεκδικήσεις του και όλα αυτά τα συνθηκολόγησε με μία αναξιοπρεπή προς την ιστορία και τους αγωνιστές της, συνθήκη.

Μετά την συνθήκη γνωρίζουμε πολύ καλά τι ακολούθησε. Οι Άγγλοι, με την υπογραφή της κορυφής και όχι της βάσης του ΚΚΕ, κατάφεραν να διαλύσουν κάθε πυρήνα αντίστασης και διεκδίκησης. Η κυβέρνηση Πλαστήρα και η επόμενη, του Παπάγου, έφεραν σε πέρας το δύσκολο έργο της εφαρμογής της τάξης. Ήταν η περίοδος της λευκής τρομοκρατίας, των εξοριών, των συλλήψεων, των δολοφονιών, των εκτοπίσεων (μιας και δεν ίσχυε καθολικά η γενική αμνηστία) και όλα αυτά δεν γινόντουσαν, πλέον, από τις κατοχικές δυνάμεις αλλά από τους συνεργάτες αυτών, από εκείνους που απουσίαζαν από κάθε κρίσιμη ιστορική στιγμή και στέφθηκαν κατόπιν ελευθερωτές.

Η απάντηση του ΚΚΕ, δεν μπόρεσε να αντιστρέψει την κατάσταση, ο Δημοκρατικός Στρατός, δεν καταφέρνει, παρά τις όποιες νίκες του, να αντιστρέψει το κλίμα του αντικομμουνισμού και του εμφυλίου μίσους, το οποίο ενίσχυαν και οι Βρετανοί. Ακόμη και σήμερα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το κλίμα αυτό, έστω και αν έχει τονίσει, συνεχίζει να αναπνέει και να βρωμίζει τις σκέψεις μας, είτε μέσα από πολιτικούς σχηματισμούς που χαιρετάνε ναζιστικά, είτε μέσα και από στελέχη κυβερνήσεων, όπως ο Μπαλτάκος που δήλωνε φύσει και θέσει αντικομουνιστής και άλλοι.

Πέραν λοιπόν, του ιστορικού ερωτήματος που προκύπτει για το πώς θα συνέβαιναν τα πράγματα, αν δεν είχε υπογραφεί αυτή η Συμφωνία, αν δηλαδή ο αγώνας στα βουνά συνεχιζόταν, αν οι εκκλήσεις του Βελουχιώτη και άλλων για μη παράδοση των όπλων ακούγονταν και υπερνικούσαν την ευτελή συνθηκολόγηση, προκύπτει και η σύγκριση της στάσης της κομματικής ηγεσίας του τότε, με την στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ, σήμερα.

Αν, πιο απλά, αυτή η προσκόλληση στην ιδεολογική καθαρότητα και τιμιότητα, δεν οδηγεί σε αντίστοιχους συμβιβασμούς το κίνημα και τους αγώνες των λαών για ανατροπή της βαρβαρότητας του καπιταλισμού. Ίσως αυτή η δυσκολία και η αποστασιοποίηση από την σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, να ανακόπτει οποιαδήποτε συλλογική και συντονισμένη αντίδραση, ακόμη και αυτές των τελευταίων ημερών, που ούτε σαφή ταξικό προσανατολισμό έχουν, ούτε βέβαια φέρουν αιτήματα για ανατροπή και σύγκρουση. Το μόνο που ζητούν είναι πιο δίκαιη διαπραγμάτευση με την ΕΕ και τους μηχανισμούς της που τέσσερα χρόνια τώρα μας έχει πετάξει στη δίνη των μνημονίων.

Ανεξάρτητα, λοιπόν, με το αν η διεκδίκηση αυτή, στερείται ιδεολογικού και ταξικού πρόσημου ή ακόμη και ρεαλισμού, η αριστερά των αγώνων και των εξεγέρσεων, της ανατροπής και της ρήξης, οφείλει να εκμεταλλεύεται κάθε κίνηση και ευκαιρία για συσπείρωση και ενδυνάμωση του λαϊκού κινήματος. Η αριστερά έχει ιστορική ευθύνη, όχι απλώς να ασκεί μια άγονη αντιπολίτευση στην όποια αστική κυβέρνηση, αλλά να ερμηνεύει την δεδομένη πολιτική και οικονομική κατάσταση, με τρόπο κατανοητό, βρισκόμενη παράλληλα μπροστά από τις εξελίξεις και όχι έρμαιο ή χειρότερα μακριά από αυτές. Η αριστερά, εν ολίγοις, οφείλει να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος που μας ταλαιπωρούν και την ταλαιπωρούν ακόμη και σήμερα.

ΧΑΙΡΕ Ω ΧΑΙΡΕ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!

by Δημήτρης Παυλόπουλος

apeleutherwtis

Σαν σήμερα, πριν από 70 χρόνια, οι δυνάμεις του ΕΑΜ απελευθέρωσαν την Αθήνα  από τα γερμανικά κατοχικά στρατεύματα και έδωσαν στον ελληνικό λαό το πνεύμα και την ουσία της δημοκρατίας. Ήταν εκείνη η Πέμπτη που πλήθος κόσμου ξεχύθηκε από κάθε γωνιά της Αθήνας, στο Σύνταγμα, για να γιορτάσει τη σωτηρία του, την πραγματική και ανόθευτη ελευθερία, που είχε αποκτηθεί μέσα από άνισους και ματωμένους αγώνες στα βουνά και στις πόλεις της Ελλάδας. «Ζήτω η λεύτερη Αθήνα μας» ήταν το σύνθημα, μετά από χίλιες εξακόσιες δεκαπέντε μέρες σκλαβιάς. Το ίδιο σύνθημα που υπήρχε στο πρώτο φύλλο του Ριζοσπάστη που κυκλοφόρησε μέσα σε μία μέρα, δύο φορές, λόγω του ότι την πρώτη φορά είχε γίνει ανάρπαστος.

Ήταν η ίδια μέρα που η σβάστικα ξεριζώθηκε από τα τιμημένα χώματα της χώρας και από το βράχο της Ακρόπολης, που επί μία τετραετία ανέμιζε, και στη θέση της καρφώθηκε η κερδισμένη με αίμα και θυσίες ελληνική σημαία. Το ίδιο συμβαίνει και με τα βλάσφημα στεφάνια των ναζί στο μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη που κυριολεκτικά ποδοπατούνται και στη θέση τους μπαίνουν στεφάνια του ΕΑΜ. Χιλιάδες ήρωες του ΕΛΑΣ μπλέκονται αρμονικά με τον κόσμο που τους τιμά με λυτρωτικά συνθήματα.

Τις επόμενες δύο μέρες, μετά την απελευθέρωση της Αθήνας, οι μάχες συνεχίζονται. Είχαν τοποθετήσει κατά την κατοχή, εκρηκτικές ύλες σε σύνολο κτηρίων του Πειραιά, τα οποία και θα ανατίναζαν, όπως έκαναν και με τις εγκαταστάσεις της Shell, αν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ, δεν έκοβαν τα καλώδια που συνδέονταν με τις εκρηκτικές ύλες και το κυριότερο, αν δεν τους αναχαίτιζαν τα ξημερώματα της 13ης Οκτωβρίου, μέσα στις εγκαταστάσεις του ηλεκτρικού εργοστασίου στον Πειραιά, όπου οι γερμανικές στρατιές ήταν έτοιμες να το ανατινάξουν και να βυθίσουν για μήνες, ολόκληρη την Αθήνα στο σκοτάδι.

Από τότε και μέχρι τις αρχές του Νοεμβρίου, ο ΕΛΑΣ καταφέρνει να απελευθερώσει το σύνολο της χώρας, δεκάδες χωριά και πόλεις που ασφυκτιούσαν επί χρόνια κάτω από τη ναζιστική μπότα.

Αυτό ήταν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και όλες οι λοιπές δυνάμεις που ακολουθούσαν. Από τις μάχες στο Γοργοπόταμο και στην Αλαμάνα, στα βουνά της Πελοποννήσου, τις απεργίες, τα συλλαλητήρια, τα συνθήματα στους τοίχους, τα συσσίτια, μέχρι τις τελευταίες μάχες του ‘44. Βήμα-βήμα προς την ελευθερία, ανηφόρα την ανηφόρα με λιγοστά μέσα, μα με γεμάτες ανδρεία ψυχές και με μόνο έναν οδηγό, το δίκιο της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Αυτός ήταν ο λόγος που ενέπνευσε τα περίπου δύο εκατομμύρια μέλη που συμμετείχαν σε όλες τις τάξεις του ΕΑΜ. Και ο λόγος ήταν απλός. Ήταν η ελευθερία, η κατάργηση της δουλείας, η αποτίναξη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Έχουμε, λοιπόν, ύψιστη υποχρέωση και ευθύνη, ως κληρονόμοι αυτού του ιστορικού μεγαλείου, να το λάβουμε σοβαρά υπόψη μας και να παραδειγματιστούμε για τον τρόπο με τον οποίο οι πρόγονοί μας αντιμετώπισαν τους εχθρούς τους και ανταπάντησαν στα πυρά τους. Aυτοί που πραγματικά αγαπούσαν την πατρίδα τους, όχι με τα λόγια τους, αλλά με τις πράξεις τους. Ας μη γίνουμε μια θλιβερή παρένθεση, αλλά μια λαμπρή συνέχεια της ιστορίας μας. Άλλωστε είναι αποδεδειγμένο, ότι ο Έλληνας, όταν φτάσει η κρίσιμη ώρα γίνεται ή προδότης ή πατριώτης.

…Ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος, μα το έπαθλό του αξίζει κάθε θυσία…

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πριν από 73 χρόνια, στις 27 Σεπτέμβρη του 1941, ιδρύθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Ήταν η πρώτη συντονισμένη και μαζική προσπάθεια αντίστασης έναντι των ξένων κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους. Η πρωτοβουλία για τη ίδρυσή του ανήκε στο ΚΚΕ, που ήδη από τον Ιούλη του ίδιου χρόνου είχε στραφεί, με απόφαση της 6ης Ολομέλειας, στην οργάνωση της πάλης για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας.

Τον πρώτο καιρό το ΕΑΜ, δρούσε στα μεγάλα αστικά κέντρα, προσπαθώντας να περιορίσει τους θανάτους από λιμό που υπολογίζονταν περί τις 250.000 ζωές. Γρήγορα όμως αποκτά ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτήρα, οργανώνοντας μεγάλη συγκέντρωση για τη νίκη των Ελλήνων στρατιωτών στα βουνά της Αλβανίας. Η κατοχική βαρβαρότητα ενισχύεται με την έλευση των Γερμανών στην Αθήνα. Τότε γίνεται αυτονόητο ότι δεν αρκεί μόνο μία προσπάθεια σίτισης του υποδουλωμένου λαού, αλλά πρέπει να υπάρξει μία οργανωμένη ένοπλη αντίσταση και ανυπακοή. Γεγονός που σηματοδοτεί την ίδρυση του ενόπλου τμήματος του ΕΑΜ, παρά τις αρχικές διαφωνίες της πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ, που επέμενε για αντίσταση στους χώρους δουλειάς.

Τον Φεβρουάριο του 1942, ιδρύεται με πρωτοβουλία του Άρη Βελουχιώτη και άλλων αγωνιστών, ο ΕΛΑΣ, ο οποίος αναλαμβάνει ένοπλη δράση κατά των δυνάμεων του Άξονα αλλά και των ντόπιων δωσίλογων, απόγονοι των οποίων συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να διαστρεβλώνουν την ιστορία, βαφτίζοντας την προδοσία ως γραμμή άμυνας, είναι οι ίδιοι που χαιρετούν ναζιστικά και λένε ότι υμνούν τα θεία, αυτοί που σκοτώνουν και λασπολογούν σε βάρος αριστερών και μεταναστών, παριστάνοντας τους πατριώτες και που φυσικά όταν φτάνει η ώρα του δικαστηρίου δεν παραδέχονται ότι είναι φασίστες.

Έτσι, λοιπόν, μια μικρή, πληθυσμιακά, χώρα όπως η Ελλάδα, καταφέρνει να χτίσει το πιο μεγάλο και ισχυρό ανάχωμα, στη ναζιστική και φασιστική επέλαση, χάρη στον γνήσιο και αυθεντικό πατριωτισμό και ηρωισμό, χιλιάδων Ελλήνων που παρά τις δυσκολίες και την αβεβαιότητα του εγχειρήματος, πίστεψαν και πάλεψαν για να αποτινάξουν το καρκίνωμα του φασισμού από τη χώρα τους.

Βέβαια, υπήρχαν και εξαιρέσεις, όπως αυτοί που αυτοεξορίστηκαν στην Αίγυπτο και αλλού, προσπαθώντας δήθεν να σώσουν την Ελλάδα. Αυτοί που ήταν απόντες από όλες τις σημαντικές και ασήμαντες μάχες και στιγμές της ιστορίας και ήρθαν μετά στεφανωμένοι ως νικητές και θεμελιωτές της δημοκρατίας. Η ιστορία όμως όσο και να παραγράφεται, δεν ξεγράφεται και γνωρίζει τους απόντες και τους παρόντες αλλά και όσους εκ του ασφαλούς μιλάνε για πατρίδα και ελευθερία.

Παρόλα ταύτα, αξίζει να σημειωθεί μια επισήμανση ως προς την στάση της αριστεράς απέναντι στην ξένη απειλή. Τότε η αριστερά κατόρθωσε να ξεπεράσει τις μικροκομματικές φιλοδοξίες και να οργανώσει την πάλη του λαού απέναντι στον πραγματικό εχθρό του. Ο ίδιος εχθρός που σήμερα έρχεται μέσω των πολιτικών της λιτότητας και ονομάζεται καπιταλισμός. Τότε η αριστερά μπόρεσε να σταθεί αντάξια των περιστάσεων και των συνθηκών, δείχνοντας στο λαό τον τρόπο για να αποτινάξει τους ζυγούς του, για να σπάσει τις αλυσίδες του και να οραματιστεί μια καλύτερη κοινωνία.

Σήμερα που οι συνθήκες έστω και σχηματικά παραμένουν ίδιες, τα κόμματα και οι άνθρωποι της αριστεράς που μάχονται ή υποστηρίζουν ότι μάχονται οποιαδήποτε πολιτική θίγει και προσβάλει τα λαϊκά συμφέροντα, καλούνται να επιδείξουν ανάλογη στάση, ξεπερνώντας τις αυταπάτες και γεμίζοντας αγωνιστικές ελπίδες τις καρδιές όλων των Ελλήνων, οργανώνοντας την πάλη και την αντίσταση που απαιτεί η βαρβαρότητα των καιρών μας, στα πρότυπα και στα χνάρια του ΕΑΜ.

«…Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της»