Σκελετος.

Κατηγορία: ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Έργα και ημέρες των επιτελών

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Διανύουμε αισίως τον δεύτερο χρόνο της πεφωτισμένης διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος επιτελικού κράτους και είμαστε έτοιμοι για απολογισμό. Τι έκανε και τι δεν έκανε αυτή η κυβέρνηση.

Έδωσε 30 εκατομμύρια όχι για την ενίσχυση του δημοσίου συστήματος υγείας, ούτε για τις ευπαθείς οικονομικά ομάδες, για όσους ήταν ή έμειναν άνεργοι εξαιτίας του κορωνοϊού. Τα έδωσε όμως για την ψυχαγωγία και αντικειμενική μας ενημέρωση. Πήγαν σε καλά χέρια, τόσο καλά που αδυνατούσαν για μέρες να τα κατονομάσουν. Πήγαν στην Τετάρτη Εξουσία, στα ΜΜΕ. Όχι όμως ισότιμα αλλά με μόνο κριτήριο το πόσο άξια μπορούν να υπερασπιστούν την τιμή και την υπόληψη των επιτελών.

Τι άλλο έκανε αυτή η κυβέρνηση; Έδωσε άλλα 20 εκατομμύρια, όχι φυσικά για κάποιον πονηρό σκοπό αλλά για το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί ο ιδιωτικός τομέας της υγείας. Ενδεχόμενο που πληρώθηκε μεν, έμεινε ενδεχόμενο δε. Τι άλλο έκανε, μετά το πρώτο κύμα του ιού και ενώ μας επιβράβευσε για την ατομική μας υπευθυνότητα (μόνο αυτό μας έσωσε τελικά); Άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του τουρισμού. Γιατί κάπως πρέπει να γεμίσουν τα ταμεία.

Τα μόνα όμως που γέμισαν ήταν τα κρεβάτια των νοσοκομείων (όχι των ιδιωτικών, ούτε λόγος για επίταξη). Ο λόγος σύμφωνα με την κυβέρνηση των επιτελών και των καναλιών ήταν ο ανεύθυνος Έλληνας και Ελληνίδα που έφυγε από το σπίτι του και πήγε στο χωριό του ή στο νησί του και μαζί κουβάλησε και τον ιό.

Αποδεδειγμένο αυτό, το είπε και ο νέος στρατηγός της πολιτικής προστασίας, αυτός ο πρώην δήμαρχος που τώρα εκτελεί χρέη γραμματέα πολιτικής προστασίας. Αυτός που έπνιξε προ μηνός μερικούς στην Εύβοια για να σώσει τους υπόλοιπους. Αυτός ήταν και ο λόγος άλλωστε που δεν χρησιμοποίησε το 112.

Την ίδια στιγμή όμως το χρησιμοποίησε για να ενημερώνει καθημερινά με αυστηρά και ακραία μηνύματα τους κατοίκους και παραθεριστές πολλών νησιών. Στα νησιά που πρώτα γέμισε τουρίστες και μετά έκλεισε τα πάντα γιατί υπήρχαν πολλά κρούσματα. Ποτέ όμως δεν μας είπαν πόσα ήταν αυτά τα κρούσματα. Γιατί προφανώς ούτε και αυτοί ήξεραν. Και φυσικά δεν ήξεραν αφού δεν έκαναν παρά ελάχιστα τεστ. (Μόνο το 10% αυτών που ήρθαν από το εξωτερικό εξετάστηκαν.) Θα έλεγε κάποιος καλοπροαίρετος ότι είχαν μια ατυχία αξίζει να τους δοθεί άλλη μη ευκαιρία.

Τα πήγαν θα έλεγε κάποιος καλά στην οικονομία. Φυσικά και όχι, η ελληνική οικονομία στα δικά τους μέτρα και σταθμά κλείνει με σχεδόν 8% ύφεση. Οι θέσεις εργασίας μειώνονται, οι επιχειρήσεις κλείνουν και οι λίστες ανεργίας μεγαλώνουν.

Μα έδωσαν δάνεια. Φυσικά και έδωσαν σ’ αυτούς που τους στηρίζουν. Σ αυτούς των οποίων τα σκάφη τους παραθερίζουν και μετά επιστρέφουν μαυρισμένοι και κατάκοποι κόπτονται για το καλό και το δίκιο του εργαζομένου λαού. Μόνο 140.000 επιχειρήσεις από τις 780.000 που λειτουργούν στο χώρο της εστίασης έλαβαν χρηματοδότηση ελαχίστων ποσών. Οι υπόλοιποι, μάλλον δεν χρειάζονται.

Άνοιξαν επιτέλους τις επενδύσεις, με μια υπέρλαμπρη φιέστα στην Κέρκυρα, στις αρχές του Ιουλίου. Εκεί μέσα από το πυκνό δάσος της Κασσιόπης, ανακοίνωναν μεταξύ άλλων την επανέναρξη της οικονομίας με την υλοποίηση βαρέων επενδυτικών σχεδίων και στην περιοχή. Το μόνο άσχημο ήταν ότι αυτή η περιοχή μετά από μερικές μέρες κάηκε ολοσχερώς. Θα ήταν τυχαίο.

Και μετά από όλα αυτά και άλλα πολλά που δυστυχώς δεν μαθαίνουμε υπάρχει ακόμα κάποιοι που πιστεύουν ότι οι επιτελείς μας σώζουν.

Έργα και ημέρες

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Το απόλυτο τίποτα, η απόλυτη ισοπέδωση των πάντων, η πλήρης επιτυχία της ανικανότητας, φράσεις που θα μπορούσαν να περιγράψουν την παρούσα κυβέρνηση. Σχεδόν οκτώ μήνες και για το μόνο που επαίρονται είναι για την κατάργηση του ασύλου, την επίσπευση του ξεπουλήματος του δημοσίου πλούτου και την επαναφορά της χωροφυλακής στους δρόμους της Αθήνας. Κατά τα άλλα, οι Τούρκοι συνεχίζουν όχι μόνο να κάνουν παράνομες γεωτρήσεις και να καταστρατηγούν τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου με τις ευλογίες Ευρωπαϊκής Ένωσης και Αμερικής (των πάλαι ποτέ συμμάχων μας) αλλά συνεχίζουν να τροφοδοτούν τις ελληνικές ακτές με χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, πολλοί εκ των οποίων στέκονται άτυχοι να πατήσουν το πόδι τους σε ελληνικό έδαφος και ξεψυχούν μεσοπέλαγα. Παράλληλα, στέλνουν όπλα και στρατό στην δυτική Λιβύη και υπογράφουν συμφωνίες που θίγουν κάθε κυριαρχικό μας δικαίωμα στον περιβάλλοντα θαλάσσιο μας χώρο. Φυσικά, όλα αυτά σκιάζουν τους ιθύνοντες οι οποίοι τρέχουν γονατιστοί στην Ουάσιγκτον και παρακαλούν για λίγα ψίχουλα ελεημοσύνης. Μάταια όμως γιατί ούτε καν επίσημη προτροπή υπέρ μας στο ζήτημα της Τουρκίας δεν υπήρξε από μεριάς των συμμάχων μας, στους οποίους (όπως περήφανα δήλωσε ο πρωθυπουργός μας) δίνουμε πάνω από το 2% του ΑΕΠ μας για να μπορεί το ΝΑΤΟ να κάνει πολέμους και να προφυλάσσει τα αμερικανικά συμφέροντα εις βάρος όλων των άλλων συμπεριλαμβανομένων και ημών. Αντ’ αυτού δώσαμε και  δύο εκατομμύρια στην χρεοκοπημένη θεολογική σχολή της Βοστώνης. Στο εσωτερικό η κατάσταση παραμένει ίδια και χειρότερη, τα νοσοκομεία δεν έχουν προσωπικό και υλικό, τα σχολεία βιβλία και δασκάλους, η ανεργία δεν μειώνεται, η ανασφάλεια παραμένει, η δυσβάσταχτη φορολογία παραμένει, η αναξιοκρατία καλά κρατεί, αφού όλο το διαλυμένο δημόσιο σύστημα στελεχώνεται από κομματικά σκυλιά που κατασπαράζουν ότι έχει απομείνει από το ματωμένο σαρκίο αυτού του τόπου. Και αφού η επίσκεψη στην Αμερική ήταν όπως αποδείχθηκε ένα γιγαντιαίο φιάσκο, ρίχνουμε στον ηλίθιο και πεινασμένο λαό όχι άρτο αλλά θέαμα, όχι με άρματα και σχοινοβάτες όπως στην ένδοξη εποχή της χούντας, αλλά με ΜΑΤ που πάνε να καταλάβουν την πόλη που αλώθηκε ξανά. Και κάπως έτσι λύνονται τα προβλήματά μας και, αν δεν λυθούν έτσι, δίνουμε τέλος στην αγωνία για το ποιος θα ηγηθεί του αποδεκατισμένου και διακοσμητικού πλέον θεσμού του προέδρου της δημοκρατίας. Και όλοι πανηγυρίζουμε για το μεγαλείο ψυχής του πρωθυπουργού μας, γιατί όπως και ο ίδιος είπε η Ελλάδα είναι γυναίκα και έτσι επέλεξε την πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας για την θέση αυτή. Φυσικά αν το ίδιο πρόσωπο ήταν επιλογή της προηγούμενης κυβέρνησης, θα ξανακούγαμε σχόλια περί αμπεχόνων και άλλων τέτοιων βαθύτατα πολιτικών κρίσεων. Και όλα αυτά μέσα σε οκτώ μήνες. Σκεφτείτε τι έχουμε να δούμε ακόμα.

Μα είναι κάτι πιο βαθύ…

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πως η ιστορία γίνεται σιωπή, αφού σβήσει η πιρόγα που οδηγεί το S/S Cyrenia πάνω στο φτερό του καρχαρία. Ο πιλότος Νάγκελ μαζί με τον Άμλετ της βροχής διαβάζουν τα προσπέκτους όση ώρα ο Ντικ προσπαθεί να στερεώσει στο ζέρβι του δόντι μια μικρή πινακίδα που ο Γαρμπής την σπρώχνει κοντά στο φουσκωμένο ποτάμι της Φουέντε Οβεχούνα. Εκεί που κάθονται οι γερόντοι της Μακρονήσου ψάχνοντας να μάθουν γιατί το να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο. Και τώρα που τα φώτα της σκηνής έσβησαν ο Θάνος κατέβηκε από το πιάνο πατώντας την τελευταία νότα. Κρατήστε την νότα αυτή και προσπαθήστε να δημιουργήσετε το δικό σας τραγούδι. Και κλείστε μέσα του όλα τα λόγια, αυτά που θέλετε να πείτε και ό,τι πιο όμορφο από όλα. Χαιρετούμε με υπερηφάνεια και σεβασμό έναν από τους πιο σπουδαίους σύγχρονους Έλληνες. Έναν συνθέτη που κυνήγησε μέχρι τέλους τα όνειρα του και μας μύησε και μας να κυνηγάμε το αδύνατο μέχρι να καταστεί απόλυτα δυνατό.  Καλό ταξίδι…

Μίκη δυστυχώς άλλαξες την ιστορία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Οι καμπάνες που σήμαναν στο συλλαλητήριο της ντροπής της προηγούμενης Κυριακής δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτές του Ρίτσου, οι βαμμένες με αίμα, οι τραγουδημένες από στόματα λαϊκών αγωνιστών γνωστών και άγνωστων που πέθαναν για να ζήσουν ελεύθεροι, που θυσίασαν τα σώματά τους για να μην θυσιάσουν τις ιδέες τους. Ιδέες ζωντανές, πληρωμένες με το αίμα τους, χτισμένες στα κακοτράχαλα βουνά της Ελλάδας, καθάριες , πελώριες στο μπόι των ανθρώπων και στο μπόι των ονείρων τους.

Φυσικά οι ιδέες αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τα συνθήματα και τους ανθρώπους που βρέθηκαν σε μία παράδοξη συγκέντρωση με αποκορύφωμα το πιο παράδοξο όλων, την παρουσία και ομιλία του Μίκη. Ενός παγκοσμίου φήμης συνθέτη που στα 93 του χρόνια, αποφάσισε να ενορχηστρώσει και να διευθύνει την πιο περίεργη, παράξενη και συνάμα επικίνδυνη ορχήστρα σε ένα κρεσέντο φασιστικών και ακροδεξιών, σε κάθε περίπτωση άκρως συστημικών ορατορίων. Προεξέχουσες μορφές του φασιστικού πενταγράμμου, ο Κασιδιάρης, ο Σαμαράς, ο Γεωργιάδης, παπάδες, γιοι αρχιβασανιστών της Μακρονήσου και άλλοι επιφανείς παραχαράκτες της ιστορίας του λαού και της χώρας. Όλοι αυτοί δηλαδή που έχουν κατορθώσει να ξεπουλήσουν τα πάντα και τους πάντες με σκοπό να διασώσουν το πιο απάνθρωπο και βάρβαρο σύστημα αυτού του κόσμου που ακούει στο όνομα καπιταλισμός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Στάλιν της Εσθονίας

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά από τον θάνατό του και ακόμη τον φοβούνται. Ακόμη τον εχθρεύονται και τον συκοφαντούν. Δεν ξέρουν όμως ποιος πραγματικά ήταν. Ξέρουν αυτά που επιτρέπονται σε μία Ευρώπη, σε έναν κόσμο και σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που βαφτίζει την κρίση ανάπτυξη, την φτώχεια πρόοδο, την συσσώρευση του πλούτου από τους πολλούς στα χέρια λίγων ως φυσικό φαινόμενο.

Σε μία  Ευρώπη που στήνει φασιστικές φιέστες με σκοπό να κρύψει τα σύγχρονα εγκλήματά της, προσβάλλοντας όχι μόνο την μνήμη όσων θυμούνται, αλλά και το αίμα των 60 εκατομμυρίων που χάθηκαν όχι τυχαία, αλλά πέσανε θύματα της ναζιστικής κτηνωδίας. Ανάμεσά τους ήταν και εφτακόσιες χιλιάδες Έλληνες αλλά και περίπου ένδεκα εκατομμύρια Ρώσοι, πολλοί εξ αυτών στρατιώτες του Κόκκινου στρατού. Ενός ένδοξου στρατού αποτελούμενου από απλούς στην πλειονότητά τους Ρώσους πατριώτες, που κατάφερε στις 9 Μαΐου του 1945, μετά από πολύμηνες και σκληρές μάχες, να καρφώσει το σφυροδρέπανο, στην καρδία του ναζιστικού κτήνους, στο γερμανικό κοινοβούλιο, έχοντας λυτρώσει παράλληλα από τον θάνατο εκατομμύρια μελλοθάνατους. Όλα αυτά συνέβησαν διότι υπήρχε ένας άξιος ηγέτης και εμπνευστής μια γιγάντιας αντίστασης έναντι του ναζισμού. Αυτός ήταν Ο Ιωσήφ «Στάλιν». Ένας ηγέτης που αγωνίστηκε για την ελευθερία του τόπου του και του λαού του. Ένας ηγέτης που, όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του, ένας από τους βασικούς αντιπάλους του Στάλιν, πήρε την Σοβιετική Ένωση από το αμόνι και την έκανε πυρηνική δύναμη.

Όλα όσα γράφονται και λέγονται σήμερα είναι για να θρέψουν τα νύχια των νεοφασιστών, κρατικών και παρακρατικών, επισήμων και ανεπισήμων. Γι’ αυτούς, πάντα ο Στάλιν θα είναι φασίστας και πάντα  η 9η Μαΐου θα είναι ημέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως η πραγματικότητα και η ιστορία μαρτυρούν άλλα…