Σκελετος.

Κατηγορία: ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Μίκη δυστυχώς άλλαξες την ιστορία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Οι καμπάνες που σήμαναν στο συλλαλητήριο της ντροπής της προηγούμενης Κυριακής δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτές του Ρίτσου, οι βαμμένες με αίμα, οι τραγουδημένες από στόματα λαϊκών αγωνιστών γνωστών και άγνωστων που πέθαναν για να ζήσουν ελεύθεροι, που θυσίασαν τα σώματά τους για να μην θυσιάσουν τις ιδέες τους. Ιδέες ζωντανές, πληρωμένες με το αίμα τους, χτισμένες στα κακοτράχαλα βουνά της Ελλάδας, καθάριες , πελώριες στο μπόι των ανθρώπων και στο μπόι των ονείρων τους.

Φυσικά οι ιδέες αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τα συνθήματα και τους ανθρώπους που βρέθηκαν σε μία παράδοξη συγκέντρωση με αποκορύφωμα το πιο παράδοξο όλων, την παρουσία και ομιλία του Μίκη. Ενός παγκοσμίου φήμης συνθέτη που στα 93 του χρόνια, αποφάσισε να ενορχηστρώσει και να διευθύνει την πιο περίεργη, παράξενη και συνάμα επικίνδυνη ορχήστρα σε ένα κρεσέντο φασιστικών και ακροδεξιών, σε κάθε περίπτωση άκρως συστημικών ορατορίων. Προεξέχουσες μορφές του φασιστικού πενταγράμμου, ο Κασιδιάρης, ο Σαμαράς, ο Γεωργιάδης, παπάδες, γιοι αρχιβασανιστών της Μακρονήσου και άλλοι επιφανείς παραχαράκτες της ιστορίας του λαού και της χώρας. Όλοι αυτοί δηλαδή που έχουν κατορθώσει να ξεπουλήσουν τα πάντα και τους πάντες με σκοπό να διασώσουν το πιο απάνθρωπο και βάρβαρο σύστημα αυτού του κόσμου που ακούει στο όνομα καπιταλισμός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Ο Στάλιν της Εσθονίας

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά από τον θάνατό του και ακόμη τον φοβούνται. Ακόμη τον εχθρεύονται και τον συκοφαντούν. Δεν ξέρουν όμως ποιος πραγματικά ήταν. Ξέρουν αυτά που επιτρέπονται σε μία Ευρώπη, σε έναν κόσμο και σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που βαφτίζει την κρίση ανάπτυξη, την φτώχεια πρόοδο, την συσσώρευση του πλούτου από τους πολλούς στα χέρια λίγων ως φυσικό φαινόμενο.

Σε μία  Ευρώπη που στήνει φασιστικές φιέστες με σκοπό να κρύψει τα σύγχρονα εγκλήματά της, προσβάλλοντας όχι μόνο την μνήμη όσων θυμούνται, αλλά και το αίμα των 60 εκατομμυρίων που χάθηκαν όχι τυχαία, αλλά πέσανε θύματα της ναζιστικής κτηνωδίας. Ανάμεσά τους ήταν και εφτακόσιες χιλιάδες Έλληνες αλλά και περίπου ένδεκα εκατομμύρια Ρώσοι, πολλοί εξ αυτών στρατιώτες του Κόκκινου στρατού. Ενός ένδοξου στρατού αποτελούμενου από απλούς στην πλειονότητά τους Ρώσους πατριώτες, που κατάφερε στις 9 Μαΐου του 1945, μετά από πολύμηνες και σκληρές μάχες, να καρφώσει το σφυροδρέπανο, στην καρδία του ναζιστικού κτήνους, στο γερμανικό κοινοβούλιο, έχοντας λυτρώσει παράλληλα από τον θάνατο εκατομμύρια μελλοθάνατους. Όλα αυτά συνέβησαν διότι υπήρχε ένας άξιος ηγέτης και εμπνευστής μια γιγάντιας αντίστασης έναντι του ναζισμού. Αυτός ήταν Ο Ιωσήφ «Στάλιν». Ένας ηγέτης που αγωνίστηκε για την ελευθερία του τόπου του και του λαού του. Ένας ηγέτης που, όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του, ένας από τους βασικούς αντιπάλους του Στάλιν, πήρε την Σοβιετική Ένωση από το αμόνι και την έκανε πυρηνική δύναμη.

Όλα όσα γράφονται και λέγονται σήμερα είναι για να θρέψουν τα νύχια των νεοφασιστών, κρατικών και παρακρατικών, επισήμων και ανεπισήμων. Γι’ αυτούς, πάντα ο Στάλιν θα είναι φασίστας και πάντα  η 9η Μαΐου θα είναι ημέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως η πραγματικότητα και η ιστορία μαρτυρούν άλλα…

Έσβησε το αμερικανικό όνειρο

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Δύο εικοσιτετράωρα μετρά η πολυπληθής κοινωνία της Αμερικής, μετά την εκλογή του νέου τους προέδρου, Ντόναλτ Τραμπ. Ενός προσώπου που δέχθηκε την μήνη πολλών αλλά κατάφερε τελικά να εκλεγεί στην προεδρεία των ΗΠΑ. Οι λόγοι που συνέτειναν στην θριαμβευτική του νίκη φυσικά και δεν αφορούν μόνο τις προεκλογικές εξαγγελίες του, σχετικά με την αύξηση των δημοσίων δαπανών και την δημιουργία θέσεων εργασίας ή την αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 8,5 δολάρια στα 10 δολάρια την ώρα. Αυτό που κυρίως έστρεψε τους ψηφοφόρους στην λύση Τράμπ, ήταν η εναλλακτική λύση, αυτή της Χίλαρι Κλίντον. Λύση που διαφημίστηκε και υποστηρίχτηκε τουλάχιστον φαινομενικά από πολλά ευρωπαϊκά και όχι μόνο κράτη.

Ωστόσο, η επιλογή του κόμματος των Δημοκρατικών να τοποθετήσει ως υποψήφια την Χίλαρι Κλίντον ήταν μάλλον ατυχής. Η Κλίντον κουβαλούσε την αιματηρή για τους Ιρακινούς και πολυδάπανη για τους Αμερικανούς υπουργική της θητεία, ως υπουργός εξωτερικών. Κουβαλούσε επίσης τα φορολογικά σκάνδαλα επί της διαχείρισης των οικονομικών του ιδρύματος Κλίντον. Με άλλα λόγια ήταν μία στιγματισμένη πολιτική φιγούρα που αν συνυπολογίσουμε σε αυτήν και την κακή κατάσταση της υγείας της, δεν ενέπνεε καμία σιγουριά στα μάτια των εκλογέων.

Από την άλλη ο Τράμπ, ο κλασσικός Αμερικανός επιχειρηματίας που ξεγλιστρά για δεκαετίες μέσα από το ευνοϊκό νομικό και φορολογικό καθεστώς της χώρας του, που χρηματοδοτεί κόμματα και πρόσωπα, που πετυχαίνει να κάνει πράξη το αμερικανικό όνειρο, που προκαλεί με τον τρόπο ζωής του και με τα λόγια του, μπόρεσε παρά τον επιφανειακό πόλεμο που δέχθηκε να βγει πρώτος στην κούρσα της προεδρίας. Τον κατηγόρησαν για σεξιστικά σχόλια κατά των γυναικών, για ρατσιστικές εκδηλώσεις, για ανήθικες πράξεις, για σκάνδαλα φοροδιαφυγής και παρ’ όλα αυτά τον ψήφισαν. Μήπως λοιπόν, η Αμερική ήρθε πιο κοντά σε αυτό που αναζητούσε; Μήπως ο Τραμπ είναι το πρότυπο του μέσου Αμερικανού, όχι τόσο αυτού που κατοικεί στην Νέα Υόρκη, όσο αυτού που κατοικεί στο Τέξας και στην Νεμπράσκα; Μήπως η Αμερική εξέλεξε έναν πρόεδρο που πραγματικά της ταιριάζει; Για να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά αρκεί μόνο να περιμένουμε μία πενταετία για να δούμε τι θα επιλέξουν οι Αμερικανοί στις επόμενες εκλογές.

Είναι, λοιπόν, πολύ δύσκολο να αξιολογήσει κανείς το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, διότι πέραν του διαφορετικού πολιτικού συστήματος, οι υποψήφιοι παρά την φιλότιμη προσπάθεια τους να διαφοροποιηθούν, τελικά δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι δεν είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Αιωνία του η λήθη

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πέθανε και ο τελευταίος των χουντικών και όλοι οι χουντολάγνοι, πρώην δωσίλογοι νυν εθνικοφασίστες, έσπευσαν να τιμήσουν την μνήμη του και το  γεγονός ότι πέθανε φτωχός. Το γεγονός όμως ότι όλα αυτά τα χρόνια έπαιρνε σύνταξη για το βαθμό του στρατηγού ενώ είχε αποταχθεί από το σώμα με το βαθμό του στρατιώτη, το αγνοούν. Τα συνεχή γεγονότα των βασανιστηρίων, των κακοποιήσεων ακόμη και των δολοφονιών, τα αγνοούν. Λένε ότι ήταν πατριώτης, για αυτό πούλησε την Κύπρο. Λένε επίσης ότι έβαλε τάξη στο κράτος, γι αυτό το χρέος της Ελλάδας, την περίοδο της επταετίας εκτοξεύθηκε από τα 32 δισεκατομμύρια δραχμές σε 114 δισεκατομμύρια δραχμές. Γι αυτό προσέλαβαν σε θέσεις του δημοσίου κοντινούς και μακρινούς τους συγγενείς και μάλιστα αύξησαν και τον μισθό τους με α.ν. 5/1967, από 22.000 δραχμές σε 35.000 δραχμές. Ήταν ακόμη τόσο θρησκευόμενοι που ενέκριναν κονδύλι για την ανέγερση ναού της Σωτήρος, της τάξης των 450 εκατομμυρίων δραχμών και έφαγαν μεταξύ τους τα 400.

Ήταν τόσο κοντά στον απλό και εργαζόμενο λαό που διπλασίασαν τις τιμές βασικών προϊόντων που του πούλησαν το παραμύθι με τα δάνεια των αγροτών, τα οποία φυσικά και δεν χάρισαν αλλά φόρτωσαν στις πλάτες του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή του ελληνικού λαού. Ήταν τόσο μεταρρυθμιστές, όσο τα σκάνδαλα που κατά καιρούς προκάλεσαν, την μία με τα κρέατα του Μπαλόπουλου, την άλλη με τις κατάπτυστες συμβάσεις που υπέγραφαν με ξένες εταιρίες, ανάμεσά τους και η Siemens.

Αν λοιπόν, μαζί με τις δεκάδες δολοφονίες, χιλιάδες εκτοπίσεις και βασανισμούς, υπολογίσουμε και τα παραπάνω, θα καταλήγαμε ευλόγως σε αυτό που πολλοί λένε: «Ένας σκατάνθρωπος λιγότερος».

 

Ο νόμος της αριστεράς

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Τι και αν πέρασε και τέταρτο μνημόνιο, τι και αν κόπηκαν επικουρικές και ΕΚΑΣ, τι και αν ξεπουλήθηκε όλο το δημόσιο, τι και αν οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την τραγική κατάσταση που επικρατεί, πετούν στον δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους και αφήνουν εκατομμύρια χρέη στο δημόσιο. Η δεύτερη κυβέρνηση της αριστεράς, πανηγυρίζει την πρόταση για αναθεώρηση του εκλογικού νόμου προς το αναλογικότερο, καθώς όπως λένε αποτελούσε ένα πάγιο αίτημα της αριστεράς.

Έτσι, λοιπόν, με ένα μπασταρδεμένο νομοσχέδιο η κυβέρνηση προσπαθεί να ανεβάσει το υποτιθέμενα αριστερό της ηθικό, αυτό που από πέρσι έχει για τα καλά θάψει κάτω από την βαρβαρότητα των πολιτικών της ΕΕ. Αυτών που ακυρώσαμε με το ηχηρό όχι του δημοψηφίσματος, αυτών που διώξαμε με την πρώτη φορά αριστερά, αυτών για τις οποίες κλείσαμε τις τράπεζες.

Όμως τώρα τα πράγματα άλλαξαν, η ανάπτυξη έρχεται και ο λαός τώρα θα αρχίσει να πλουτίζει. Μετά και από το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά και του Ελληνικού, καταφέραμε να σηκώσουμε το κεφάλι και να κοιτάξουμε κατάματα την ελπίδα που από πέρσι τον Ιανουάριο έρχεται.

Γιατί αυτό περιμέναμε όλοι από την αριστερά. Να μας ξεπουλήσει, λέγοντας ότι μας σώζει. Νας μας εξευτελίσει, μιλώντας μας για αξιοπρέπεια. Και να τολμά μετά από όλα τα εγκλήματα που διέπραξε να μιλά για αγώνα και μάχες. Μόνο που καμία μάχη και κανένας αγώνας δεν δόθηκε. Ένα επαναλαμβανόμενο πολιτικό παιχνίδι στήθηκε με άλλους πρωταγωνιστές αλλά με το ίδιο μήνυμα που διευκρινίζει ότι για να μείνει μια χώρα σαν την Ελλάδα εντός των τειχών της ΕΕ, θα πρέπει να υφίσταται όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, εκείνα που φαίνονται να πλησιάζουν ήδη από το φθινόπωρο.

Μάχες όμως σε καμία περίπτωση δεν δόθηκαν. Μάχες δίνουν μόνο οι λαοί σε καιρούς που δεν μπορούν να διεκδικήσουν με άλλα μέσα την ζωή και την ελευθερία τους. Σε καιρούς που οι δοτές κυβερνήσεις τους αναγκάζουν να υποταχθούν, να παραδοθούν και να τιθασευτούν σε μια κοινωνία και ένα μέλλον που δεν τους αξίζει. Τότε ο λαός πρέπει να μάχεται. Τότε ο λαός πρέπει να αντιστέκεται.