Σκελετος.

Κατηγορία: ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η εκδίκηση της γης

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Κατέφθασαν τα πρώτα αντικυβερνητικά τρακτέρ και οχήματα, εποχούμενα από τους εναπομείναντες δουλευτές αυτής της ματωμένης γης. Αυτούς που χρόνια τώρα υπομονετικά καλλιεργούσαν τη γη τους. Μέχρι που η τελευταία υποτιθέμενα αριστερή κυβέρνηση, έρχεται με σχέδια και μελέτες ξένων να τους αρπάξει τη γη. Να τους αναγκάσει να θαφτούν μέσα σε αυτή και όσοι απομείνουν να παράγουν για να συντηρούν τις ακόρεστες ορέξεις του συστήματος των κλεπτοκρατών. Αυτών που εδώ και αιώνες, άλλοτε ως προστάτες και σύμμαχοι, άλλοτε ως φίλοι και συμπονούντες προσφέρουν απλόχερα την γνώση τους για την καταστροφή του τόπου και του λαού.

Πρώτα, με την εθνική κυριαρχία που πλέον ούτε στα χαρτιά δεν αναγνωρίζεται, με βάση και την τελευταία απόφαση του ΝΑΤΟ, να κάνει περιπολίες στο Αιγαίο για να διαλέγει ποια από τα θύματα του πολέμου που δημιούργησε θα περάσουν στην Ελλάδα και ποια θα επιστρέψουν στην Τουρκία, για να θρέψουν τα ντόπια δουλεμπορικά γραφεία.

Ύστερα, ήρθαν στο προσκήνιο, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, από τους οποίους αφαίρεσαν κάθε κοινωνικό και εργασιακό δικαίωμα αμοιβής, ασφάλισης, περίθαλψης και σύνταξης, ενώ ταυτόχρονα δεκαπλασίασαν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Παράλληλα, θέλοντας να ισοπεδώσουν πλήρως την χαμηλή και μεσαία τάξη, διέλυσαν τα νοσοκομεία, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις λοιπές κρατικές δομές και στα συντρίμμια τους παρακαλούσαν να έρθουν οι πολυπόθητες επενδύσεις.

Και τώρα, έφτασαν και στους αγρότες και από κει που θα είχαν αφορολόγητο μέχρι τα δώδεκα χιλιάδες ευρώ και μια σειρά από άλλες αναγκαίες για την επιβίωση των μικρομεσαίων αγροτών, φοροελαφρύνσεις, τώρα έρχονται με διπλασιασμό των φορολογικών συντελεστών από το πρώτο ευρώ, με αναδρομική απαίτηση πολλών επιδοτήσεων και άλλα ληστρικά μέτρα που στην ουσία καταστρέφουν τον πυρήνα της πρωτογενούς οικονομίας.

Φυσικά, δεν περίμεναν να βρουν τέτοια αντίδραση, ούτε τέτοια εξέγερση. Περίμεναν ότι η ύπαιθρος θα αντιδράσει παρόμοια με την πόλη. Όμως, ξεγελάστηκαν, βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν πανελλαδικό ξεσηκωμό που όσες προσπάθειες είτε κυβερνητικές είτε από ορισμένους ακροδεξιούς μηχανισμούς του παρακράτους και αν έγιναν, δεν κατάφεραν να καπηλευτούν τον ενιαίο, αγωνιστικό και συγκρουσιακό χαρακτήρα των αγροτών, οι οποίοι ξεχύθηκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν το δίκιο τους, την αξιοπρέπεια τους, την δουλειά τους, τα κτήματά τους.

Αυτό το γεγονός, πρέπει να γίνει σημαία των αγώνων που μέλλονται για να έρθουν. Ο αγώνας αυτός πρέπει να γιγαντώσει, να πλημμυρίσουν πόλεις και χωριά από εξεγερμένους ανθρώπους που θα διεκδικούν το αυτονόητο, να ζήσουν με αξιοπρέπεια στη χώρα τους. Ο αγώνας αυτός δεν πρέπει να σβήσει, πρέπει να πλατυάσει, να αγκαλιάσει όλους τους καταπιεσμένους και αδικημένους αυτού του τόπου. Τότε και μόνο τότε θα ξεριζωθεί το κακό και σάπιο καθεστώς που άλλοτε ντύνεται με αριστερό και άλλοτε με δεξιό μανδύα, άλλοτε γοητεύει με σκοπό να κατευνάσει και άλλοτε απειλεί με σκοπό να καταπιέσει. Το δίκιο είναι με το μέρος των πολλών που σήμερα απέδειξαν ότι είναι και ισχυροί. Εκεί, πρέπει να βρεθούμε όλοι, γι’ αυτό το σκοπό πρέπει να αγωνιστούμε όλοι…

Μακρύ ζεϊμπέκικο για την Όλγα

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Υπάρχουν τόσες ευχάριστες στιγμές στην πορεία της πολιτικής μας ιστορίας που αδυνατείς να διακρίνεις την καλύτερη. Μία από αυτές και το ζεϊμπέκικο της Όλγας, σε μία βραδιά ανείπωτου διονυσιασμού και εορτασμού. Η Όλγα Γεροβασίλη, κρίνοντας ότι όλα οδεύουν ομαλώς σε αυτόν τον τόπο, αποφάσισε να το ρίξει λίγο έξω και να διασκεδάσει χορεύοντας με τις μελωδίες του Γιώργου Μαργαρίτη. Άλλωστε, θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι τέτοιες εικόνες είναι γνώριμες από το όχι και τόσο μακρινό μας παρελθόν. Παρόμοια ζεϊμπέκικα πανηγυρισμού είχε χορέψει και ο Γιώργος Παπανδρέου (αυτός που μας βούλιαξε τελικά με το πρώτο μνημόνιο της αλλαγής) και ο Άκης Τσοχατζόπουλος, αυτός βέβαια για άλλους λόγους, σε άλλη εποχή, την εποχή που η ανομία και η ανηθικότητα είχαν γίνει απαραίτητες προϋποθέσεις για να γίνεις πολιτικός και μάλιστα για να κατέχεις υπουργικό θώκο.

Ωστόσο, όλα αυτά τέλειωσαν, η διαφθορά και η διαπλοκή πατάσσονται συθέμελα και φτάνει επιτέλους η δικαίωση των πολλών και αδικημένων που βάλλονται τόσα χρόνια από τα μέτρα και τις πολιτικές της λιτότητας. Τώρα ήρθε η ώρα του λαού. Από ‘δώ κι εμπρός η νέα αριστερή κυβέρνηση θα κυβερνά κατά 80% φιλολαϊκά και κατά 20% αντιλαϊκά. Πρώτη αποτυχημένη απόδειξη αυτής της μπακάλικης κυβερνητικής πολιτικής είναι η απόσυρση του παράλληλου προγράμματος, αυτού που περιείχε την στάχτη για τα μάτια όλων όσων θα δουν τα νέα επώδυνα μέτρα που θα φέρει ο καινούργιος χρόνος. Μέσα σε αυτήν τη στάχτη ήταν μια πενιχρή αύξηση για μια πολύ μικρή μερίδα δημοσίων υπαλλήλων και κάποιες ευνοϊκές διατάξεις για τους αυλοκόλακες των κυβερνώντων, συγκεκριμένα προβλεπόταν η αύξηση των προσλήψεων συμβούλων σε διάφορα υπουργεία.

Ακόμη όμως και αυτά δεν μπόρεσε να σώσει η κυβέρνηση από την βαρβαρότητα των εταίρων μας. Τίποτε πλέον (και αυτό είναι ολοφάνερο) δεν θα περνά από το ελληνικό κοινοβούλιο μη έχοντας προηγουμένως εγκριθεί από τους ξένους δυνάστες μας. Αυτό για τους κύριους της κυβέρνησης αποτελεί δημοκρατία, ισονομία και δικαιοσύνη. Αυτό μαζί με την νέα επιθυμία της ΕΕ για τον παραγκωνισμό των εθνικών συνόρων και της ελάχιστης πλέον εναπομένουσας εθνικής κυριαρχίας , με την δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού που θα εποπτεύει τα σύνορα μας. Μια απόφαση που αποτελούσε πόθο πολλών ετών και πολλών Ευρωπαίων αξιωματούχων που θα μπορούσε να πει κανείς ότι περίμεναν μια καλή ευκαιρία για να την υλοποιήσουν και, αν επεκτείνουμε αυτόν το συλλογισμό, θα μπορούσαμε να πούμε πως μια καλή ευκαιρία ενδεχομένως να ήταν ένα τρομοκρατικό χτύπημα συνδεδεμένο με έναν χρόνιο πόλεμο εκτός Ευρώπης.

Βέβαια, όλα αυτά συμβαίνουν στα πλαίσια της συνολικότερης προσπάθειας των απανταχού κυβερνώντων για να γίνει ο κόσμος δημοκρατικότερος, δικαιότερος και πιο ανθρώπινος. Στην κατεύθυνση αυτή κινούνται τα έκτακτα μέτρα ασφαλείας που έχει λάβει ο Ολάντ για τουλάχιστον έξι μήνες, μέτρα που περιλαμβάνουν αιφνιδιαστικές εφόδους της αστυνομίας, απαγόρευση των διαδηλώσεων και άλλα τέτοια δημοκρατικά. Στο ίδιο μοτίβο και η απαγόρευση του κομμουνιστικού κόμματος της Ουκρανίας, ως κόμμα που μάχεται την ειρήνη. Διότι η Ευρώπη και η Αμερική, ειδικότερα η τελευταία, μάχονται οτιδήποτε στρέφεται κατά της ειρήνης. Ας δούμε για παράδειγμα την Συρία, όπου πέντε ολόκληρα χρόνια Αμερικανοί και άλλοι φιλειρηνιστές στήριζαν και στηρίζουν, με κάθε τρόπο και μέσο, τον δίκαιο αγώνα των αντιφρονούντων στο καθεστώς του Άσαντ, αυτών που μετεξελίχθηκαν όλως τυχαίως σε πάμπλουτους και πάνοπλους τρομοκράτες.

Και όλα αυτά συμβαδίζουν με το πνεύμα και τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτές που ονειρευόταν ότι θα περιέσωζε ο Τσίπρας προεκλογικά. Όμως όπως και ο ίδιος και εμείς είδαμε οι αξίες και τα ιδεώδη αυτά δεν υπάρχουν, δεν υπήρξαν ποτέ, ήταν ένα ευγενές κάλυμμα στην αγενή προσπάθεια ορισμένων οικονομικών συμφερόντων να καθυποτάξουν λαούς και συνειδήσεις, προσπάθεια που ώρα με την ώρα ολοκληρώνεται. Γι’ αυτό και πρέπει επιτέλους να υπάρξει αντίδραση. Πρέπει επιτέλους να διεκδικήσουμε την κυριότητα και την ακεραιότητα της ζωής μας.

Άδωνις είσαι και φαίνεσαι

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Με έναν βαθυστόχαστο και γεμάτο νόημα τίτλο, αποφάσισε ο οξυδερκής, αυθόρμητος, έντιμος, εργατικός, ετοιμόλογος και ένα σωρό άλλα κοσμητικά επίθετα υποψήφιος πρόεδρος για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης να επενδύσει την διαφημιστική του καμπάνια. Ενός λεπτού προβολή είναι αρκετή για να καταγράψει και να παρουσιάσει στους ψηφοφόρους τους λόγους που πρέπει να δώσουν την φωνή τους στον Άδωνι, με πρωτεύοντα όλων, το ότι ο Άδωνις είμαστε ο καθένας από εμάς.

Με άλλα λόγια, ο Άδωνις ταυτίζει το ακροδεξιό του ταπεραμέντο, αναμεμειγμένο με ψευδοπατριωτικά συστατικά, ντυμένο με τον φερετζέ της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας του καπιταλισμού, της πολιτικής του οποίου είναι υπέρμαχος υποστηρικτής, με όλους τους τωρινούς και μέλλοντες ψηφοφόρους και οπαδούς της ΝΔ. Άραγε, είναι όντως όλοι οι ψηφοφόροι πρώην φασίστες, θιασώτες της απριλιανής χούντας και λάτρεις των αντισημιτικών βιβλίων του επίσης πατριώτη Κωνσταντίνου Πλεύρη (ο γιος του οποίου συχνάζει και αυτός στο κόμμα της ΝΔ);

Αν ισχύει η διαπίστωση του Άδωνι, ότι όλοι οι νεοδημοκράτες είναι σαν και αυτόν, τότε έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα. Ένα πρόβλημα με ιδεολογικές, κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις που άπτεται και άλλων θεμάτων, ένα από τα οποία είναι και η προχθεσινή επίθεση στον Γιώργο Κουμουτσάκο από νεοναζί τραμπούκους, οι οποίοι, αφού εκτέλεσαν, σαν άλλοι Ρουπακιάδες, το θεάρεστο έργο τους, κρύφτηκαν στα λαγούμια τους για να διαφύγουν την σύλληψη. Διαδικασία γνώριμη στους κόλπους των φασιστοειδών, αφού το ίδιο ακριβώς είχε πράξει και το άλλο πρωτοπαλίκαρο της ναζιστικής συμμορίας, ο Κασιδιάρης, αυτός ο αρχαιοπρεπής πατριώτης που εξάντλησε όλη του την αντισυστημική μανία πάνω στο πρόσωπο της Κανέλλη. Σημειωτέον ότι το κόμμα της Χρυσής Αυγής είναι κατά του συστήματος.

Τώρα βέβαια, τι δουλειά έχουν οι γνήσιοι πατριώτες να αρθρογραφούν ως σπορά των ηττημένων του ’45 ή να βομβαρδίζουν με χιλιάδες ερωτήσεις την ελληνική βουλή, υπέρ εφοπλιστικών συμφερόντων ή να ζητούν να ιδρύσουν δουλεμπορικά σωματεία στα ναυπηγεία, με 10 ευρώ το εργατικό χέρι ή ακόμη να ψηφίζουν αντιλαϊκά σύμφωνα της ΕΕ στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, κανένας δεν ξέρει.

Μάλλον θα μπερδεύτηκαν και θα θεώρησαν ότι αυτοί που πλήττονται από τα μνημόνια της λιτότητας και της ταξικής βαρβαρότητας των καιρών μας είναι αυτοί που τους χρηματοδοτούν, αυτοί που τους ταΐζουν για να δαγκώνουν τα λαϊκά αιτήματα, για να κατασπαράζουν τα εργατικά κινήματα, για να αποπροσανατολίζουν με την γνωστή μέθοδο των προγόνων τους, αυτή της προπαγάνδας, φορτώνοντας τα πάντα στην μετανάστευση.

Αν λοιπόν, όλοι αυτοί, κρυφοί και φανεροί υποστηρικτές και ψηφοφόροι του κάθε Άδωνι, πρώην και νυν τραμπούκοι με τους αδύναμους και εθελόδουλοι με τους ισχυρούς, νιώθουν ότι ταυτίζονται ακόμη με αυτό το πρότυπο, ας συνεχίσουν να ζουν το μεγαλείο της κατάντιας τους, μέσα στην βρωμιά της σήψης και της παρακμής του καπιταλισμού του 21ου αιώνα.

Όλοι άλλοι ας αρχίσουν να αναρωτούνται, για τα χιλιάδες τυχερά πτώματα στο Αιγαίο, για τα άτυχα πτώματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Συρία, για τους Έλληνες μετανάστες που αποχωρούν κατά χιλιάδες από την νεκρή τους χώρα, για τους καρκινοπαθείς που δεν λαμβάνουν τα φάρμακά τους, για τα παιδιά που λιποθυμάν από ασιτία μέσα στα σχολεία, για τους ανέργους που αναζητούν ένα κομμάτι ψωμί, για τους αστέγους που κοιμούνται, όταν τους το επιτρέπει η καλοσύνη του δημάρχου της πόλης, στα παγκάκια.

Ας αναρωτηθούν επίσης για το πώς το 1% των Ελλήνων κατέχει το 49% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. Και τέλος, ας αναρωτηθούν αν όλα αυτά είναι δίκαια και σωστά και κυρίως αντάξια των ανθρώπων…

Το ιστορικό Όχι του ’40

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Χρόνια πολλά γι αυτούς που πολέμησαν, γι’ αυτούς που μάτωσαν, γι’ αυτούς που χάρισαν νιάτα και ζωές σε αυτά τα χώματα για να παραμείνουν ελληνικά, για να μην ντυθούν με την φορεσιά του ναζισμού και του φασισμού. Χρόνια πολλά σε αυτούς που αντιστάθηκαν, σε αυτούς που δεν μπόρεσαν να καθυποτάξουν την συνείδησή τους στις ψεύτικες κορώνες των δωσίλογων και των συνεργατών των Γερμανών, σε αυτούς που συνειδητά βασανίστηκαν σε υπόγεια και ταράτσες. Χρόνια πολλά σε αυτούς που σήκωσαν στον ώμο τους το δίκιο της λευτεριάς, σε αυτούς που έγραψαν με το αίμα τους την λέξη απελευθέρωση.

Σε όλους τους άλλους που σβήστηκαν από τις σελίδες της ιστορίας ή θάφτηκαν κάτω από την μαύρη σβάστικα, το 1945, όταν ο σοβιετικός στρατός κάρφωσε την κόκκινη σημαία μέσα στην καρδιά του τέρατος, δεν αξίζει λέξη, δεν αξίζει σκέψη, ούτε καν απεύθυνση. Όμως για του λόγου του αληθές υπήρξε χρήσιμη η συμβολή τους, όσο οι πατριώτες έβλεπαν τους δωσίλογους και τους προδότες να συνεργάζονται, να προδίδουν, να φορούν κουκούλες και να κατονομάζουν τίμιους αγωνιστές, τόσο πιο πολύ πείσμωναν, τόσο πιο πολύ επιβεβαίωναν την απόφασή τους για αντίσταση, για ανυπακοή, για αγώνα μέχρι την νίκη.

Όσο αυτοί οι λίγοι και εθελόδουλοι, μικρόψυχοι, προδότες ασκούσαν το “εκλεκτό” τους έργο, τόσο οι άλλοι, οι πολλοί, οι αγνοί, οι καθαροί αγωνιστές ύψωναν το κεφάλι και φώναζαν για ελευθερία, δικαιοσύνη και λαοκρατία. Αυτό αξίζει σήμερα, να σκέφτεσαι πώς μπόρεσε ο άνθρωπος να εξασφαλίσει την ελευθερία του, πώς μπόρεσε η μικρή μας χώρα να βγει μπροστά να σηκώσει την σημαία της αντίστασης και να κατορθώσει να τους στείλει, ξένους και ντόπιους κατακτητές, στον αγύριστο.

Δυστυχώς, ακόμη και μετά από 75 χρόνια, δεν μπορέσαμε να την ξεπεράσουμε αυτή την επέτειο, αν και οι συνθήκες υφίστανται, κατά τι τροποποιημένες, με την υποταγή και τον ξένο κατακτητή να παραμένει, η αντίσταση αργεί, η ανυπακοή ολιγωρεί και αυτοί που τώρα δεν έρχονται με όπλα και τανκς αλλά με μέτρα λιτότητας, με μέτρα υπέρ του κεφαλαίου και της ολιγαρχίας των καπιταλιστών, με μέτρα φτωχοποίησης του λαού, συνεχίζουν ανενόχλητοι μαζί με τους ντόπιους υποτακτικούς τους που άλλοτε βαφτίζονται αριστεροί για να κατευνάσουν συνειδήσεις και σκέψεις και άλλοτε βαφτίζουν αναγκαστικές πολιτικές και μονόδρομους, τα μνημόνια. Το ερώτημα, σήμερα εν όψει και της επετείου, είναι για πόσο ακόμη;

Ο σύντροφος Ολανδρέου

by Δημήτρης Παυλόπουλος

ImageHandler.ashx

Και εστέφθη ως σύμμαχος χώρα η Γαλλία και προσωπικά ο πρόεδρος της, ο Ολάντ, ο οποίος μάλιστα έλαβε και χαριστικά διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήρθε είδε τα χάλια της κοινωνίας και της οικονομίας, όχι ότι δεν τα ήξερε, άλλωστε και η χώρα του δεν πάει πίσω, και έφυγε τονίζοντας για άλλη μια φορά την αναγκαιότητα εφαρμογής των εφαρμοστικών νόμων για την σωτηρία του τόπου και της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Και καθώς περιδιαβάζεις τα παραπάνω συμβάντα, ψάχνεις να βρεις τι από όλα αληθεύει. Με άλλα λόγια αναρωτιέσαι αν όντως η Γαλλία είναι σύμμαχος χώρα, αν όντως ο Ολάντ, από Ολανδρέου, έγινε σύντροφος και αν όντως η Ελλάδα έχει για πρώτη φορά κυβέρνηση της αριστεράς. Γρήγορα όμως καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύουν, βλέποντας μάλιστα τα νέα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ, αυτού που θα καταργούσε η κυβέρνηση της αριστεράς ή ακόμη τις αυξήσεις στο ΦΠΑ, που η πρώτη αριστερή κυβέρνηση θεωρεί δίκαιες και μάλιστα τις χαρακτηρίζει ψίχουλα, δια στόματος του υπουργού Παιδείας, που κατά διαβολική σύμπτωση θυμίζει έναν άλλον υπουργό του κακού ΠΑΣΟΚ, που κατά καιρούς προχωρούσε σε ανάλογες τοποθετήσεις, έφτασε μάλιστα σε σημείο να δηλώσει ότι μαζί τα φάγαμε.

Άρα ούτε η Ευρώπη άλλαξε, ούτε τα κράτη έγιναν λιγότερο καπιταλιστικά, ούτε οι τράπεζες περισσότερο φιλολαϊκές. Ο καπιταλισμός, έτσι όπως έχει εξελιχθεί στον 21ο αιώνα, σαρώνει φιλελεύθερες αξίες και δικαιώματα που είχε παραχωρήσει τους περασμένους αιώνες και σκληραίνει όσο περισσότερο επιτάσσουν τα συμφέροντα την στάση του απέναντι στους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου. Το παγκόσμιο σύστημα και οι εντολοδόχοι αυτού δεν πρόκειται να σταματήσουν να εφαρμόζουν την λιτότητα και να καταδικάζουν κοινωνίες ολόκληρες στην εξαθλίωση.

Το μόνο ανάχωμα στην λαίλαπα των πολιτικών του σήμερα που είναι συνέχεια των πολιτικών του χθες, είναι η ταξική συνείδηση που πρέπει όλοι να αποκαλύψουμε για τους εαυτούς μας, είναι η ανάγκη για την οργανωμένη και σχεδιασμένη αντίσταση ενάντια στις προβλέψεις και στις απαιτήσεις τους. Αυτό φοβούνται. Έναν λαό που θα εξεγερθεί και θα διεκδικήσει το δίκιο του και την ελευθερία του στο ματωμένο χώμα που πατά. Έναν λαό που δε θα φοβηθεί να συγκρουστεί με τους αστούς και μικροαστούς εκπροσώπους του συστήματος. Έναν λαό που θα κυβερνήσει ο ίδιος τον εαυτό του, με γνώμονα το λαϊκό συμφέρον. Εκεί πρέπει να σταθεί η αριστερά και να ξεκινήσει την οργάνωση αυτού του κόσμου που περιμένει το έναυσμα για να ξεχειλίσει η οργή και η αγανάκτησή του, όχι όπως την χρησιμοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προς κάτι το διαφορετικό, προς κάτι το παραγωγικό. Άλλωστε είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο ότι το μέλλον δε θα έρθει από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο αν δεν βάλουμε πλάτη και εμείς.