Σκελετος.

Κατηγορία: ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο νόμος της αριστεράς

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Τι και αν πέρασε και τέταρτο μνημόνιο, τι και αν κόπηκαν επικουρικές και ΕΚΑΣ, τι και αν ξεπουλήθηκε όλο το δημόσιο, τι και αν οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την τραγική κατάσταση που επικρατεί, πετούν στον δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους και αφήνουν εκατομμύρια χρέη στο δημόσιο. Η δεύτερη κυβέρνηση της αριστεράς, πανηγυρίζει την πρόταση για αναθεώρηση του εκλογικού νόμου προς το αναλογικότερο, καθώς όπως λένε αποτελούσε ένα πάγιο αίτημα της αριστεράς.

Έτσι, λοιπόν, με ένα μπασταρδεμένο νομοσχέδιο η κυβέρνηση προσπαθεί να ανεβάσει το υποτιθέμενα αριστερό της ηθικό, αυτό που από πέρσι έχει για τα καλά θάψει κάτω από την βαρβαρότητα των πολιτικών της ΕΕ. Αυτών που ακυρώσαμε με το ηχηρό όχι του δημοψηφίσματος, αυτών που διώξαμε με την πρώτη φορά αριστερά, αυτών για τις οποίες κλείσαμε τις τράπεζες.

Όμως τώρα τα πράγματα άλλαξαν, η ανάπτυξη έρχεται και ο λαός τώρα θα αρχίσει να πλουτίζει. Μετά και από το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά και του Ελληνικού, καταφέραμε να σηκώσουμε το κεφάλι και να κοιτάξουμε κατάματα την ελπίδα που από πέρσι τον Ιανουάριο έρχεται.

Γιατί αυτό περιμέναμε όλοι από την αριστερά. Να μας ξεπουλήσει, λέγοντας ότι μας σώζει. Νας μας εξευτελίσει, μιλώντας μας για αξιοπρέπεια. Και να τολμά μετά από όλα τα εγκλήματα που διέπραξε να μιλά για αγώνα και μάχες. Μόνο που καμία μάχη και κανένας αγώνας δεν δόθηκε. Ένα επαναλαμβανόμενο πολιτικό παιχνίδι στήθηκε με άλλους πρωταγωνιστές αλλά με το ίδιο μήνυμα που διευκρινίζει ότι για να μείνει μια χώρα σαν την Ελλάδα εντός των τειχών της ΕΕ, θα πρέπει να υφίσταται όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, εκείνα που φαίνονται να πλησιάζουν ήδη από το φθινόπωρο.

Μάχες όμως σε καμία περίπτωση δεν δόθηκαν. Μάχες δίνουν μόνο οι λαοί σε καιρούς που δεν μπορούν να διεκδικήσουν με άλλα μέσα την ζωή και την ελευθερία τους. Σε καιρούς που οι δοτές κυβερνήσεις τους αναγκάζουν να υποταχθούν, να παραδοθούν και να τιθασευτούν σε μια κοινωνία και ένα μέλλον που δεν τους αξίζει. Τότε ο λαός πρέπει να μάχεται. Τότε ο λαός πρέπει να αντιστέκεται.

Advertisements

Αντισταθείτε

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Και έλαβε τέλος η τρυφερή μάζωξη των Ευρωπαίων πατριωτών της Ελλάδας, που με θερμές παλάμες καλούσαν σε παραίτηση την παρούσα κυβέρνηση. Πολλοί από αυτούς ξεβράστηκαν απευθείας από τις παραμονές του δημοψηφίσματος, τότε που στο Καλλιμάρμαρο διεκδικούσαν την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως και τότε έτσι και τώρα, Άδωνις, Χειμωνάς, Κωνσταντινόπουλος και λοιποί πρώην και νυν ευρωλιγούρηδες, ξεχύθηκαν στους δρόμους, άδολα και ακομμάτιστα για να πιέσουν την κυβέρνηση να παραιτηθεί.

Λες και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα των ανέργων, των συνταξιούχων, των νέων, των φοιτητών, των επαγγελματιών, αυτών δηλαδή που κάθε φορά που συγκεντρώνονται στο ίδιο σημείο με τους χτεσινούς αλλά με άλλα συνθήματα, πιο δυναμικά και πιο ουσιαστικά και χωρίς σαμπάνιες και πούρα, έβγαιναν οι χτεσινοί αγωνιστές και τους κατηγορούσαν γιατί λέγανε ότι διώχνουν τον τουρισμό, κλείνουν τα μαγαζιά του κέντρου και μάλιστα διεκδικούσαν με νόμο να απαγορεύσουν τέτοιες διαδηλώσεις.

Ωστόσο τώρα η συγκέντρωση ήταν ειρηνική, εκτός από κάτι μούντζες, σαν και αυτές των αυθόρμητων αγανακτισμένων, όλη η βραδιά κύλησε ομαλά. Δεν υπήρχαν ματ ούτε βίαιες επιθέσεις εναντίον πολιτών. Αυτό θα πει δημοκρατία. Νομίζω το ίδιο αίσθημα θα ένιωσε και εκείνος ο οικοδόμος που, πριν από 2 χρόνια, ξεψύχησε στο ασθενοφόρο από την καρδιά του μη αντέχοντας τα δακρυγόνα της εκδημοκρατισμένης μας αστυνομίας.

Όμως, όλα αυτά είναι κακοήθεις λεπτομέρειες μπροστά στο μεγαλείο της χθεσινής συγκέντρωσης. Εκεί όπου συναντήθηκε το λαμπρό κοινωνικό και πολιτικό μας πνεύμα. Εκεί που δώσανε όλοι τα χέρια για ένα καλύτερο, δημοκρατικότερο μέλλον, κάτι σαν το σημερινό παρόν με άλλη βέβαια κυβέρνηση. Και από ότι κατάλαβα δεν εννοούσαν λαϊκή κυβέρνηση, μάλλον αστική και μάλλον ζητούσαν σιωπηλά την σωτηρία τους από τον νεοεκλεγέντα αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας.

Το πρόβλημά τους λοιπόν δεν ήταν και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ίδιο με της πλειονότητας των πολιτών. Δεν τους απασχόλησε στην μετριοπαθή και στερούμενη όχι μόνο κομμάτων αλλά και στόχων, συγκέντρωσή τους, ούτε οι χιλιάδες νέοι που είναι άνεργοι, ούτε οι επιχειρήσεις που κλείνουν, ούτε τα νοσοκομεία που υπολειτουργούν, ούτε τα σχολεία που επίσης αδυνατούν να προσφέρουν τα στοιχειώδη, ούτε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ούτε τα νέα μέτρα που στο κάτω κάτω αποτελούν συνέχεια των προηγούμενων μέτρων, αυτών που είχαν με περηφάνεια ψηφίσει ή στηρίξει όλοι όσοι ακομμάτιστα βρέθηκαν χτες εκεί.

Με άλλα λόγια, δεν τους ενδιαφέρει να αλλάξουν αυτήν τη βάρβαρη και αντιλαϊκή πολιτική που πνίγει την αξιοπρέπεια και την ελπίδα της κοινωνίας για ένα καλύτερο και πιο φιλάνθρωπο μέλλον στην χώρα τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αναδείξουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα τον κομματικό τους αρχηγό, για να μπορέσουν και αυτοί να εξυπηρετήσουν το ρόλο τους, ως υποταχτικοί ενός σάπιου συστήματος που όσο και αν κάνουν πως δεν το βλέπουν στρέφεται και εναντίον τους.

Η εκδίκηση της γης

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Κατέφθασαν τα πρώτα αντικυβερνητικά τρακτέρ και οχήματα, εποχούμενα από τους εναπομείναντες δουλευτές αυτής της ματωμένης γης. Αυτούς που χρόνια τώρα υπομονετικά καλλιεργούσαν τη γη τους. Μέχρι που η τελευταία υποτιθέμενα αριστερή κυβέρνηση, έρχεται με σχέδια και μελέτες ξένων να τους αρπάξει τη γη. Να τους αναγκάσει να θαφτούν μέσα σε αυτή και όσοι απομείνουν να παράγουν για να συντηρούν τις ακόρεστες ορέξεις του συστήματος των κλεπτοκρατών. Αυτών που εδώ και αιώνες, άλλοτε ως προστάτες και σύμμαχοι, άλλοτε ως φίλοι και συμπονούντες προσφέρουν απλόχερα την γνώση τους για την καταστροφή του τόπου και του λαού.

Πρώτα, με την εθνική κυριαρχία που πλέον ούτε στα χαρτιά δεν αναγνωρίζεται, με βάση και την τελευταία απόφαση του ΝΑΤΟ, να κάνει περιπολίες στο Αιγαίο για να διαλέγει ποια από τα θύματα του πολέμου που δημιούργησε θα περάσουν στην Ελλάδα και ποια θα επιστρέψουν στην Τουρκία, για να θρέψουν τα ντόπια δουλεμπορικά γραφεία.

Ύστερα, ήρθαν στο προσκήνιο, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, από τους οποίους αφαίρεσαν κάθε κοινωνικό και εργασιακό δικαίωμα αμοιβής, ασφάλισης, περίθαλψης και σύνταξης, ενώ ταυτόχρονα δεκαπλασίασαν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Παράλληλα, θέλοντας να ισοπεδώσουν πλήρως την χαμηλή και μεσαία τάξη, διέλυσαν τα νοσοκομεία, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις λοιπές κρατικές δομές και στα συντρίμμια τους παρακαλούσαν να έρθουν οι πολυπόθητες επενδύσεις.

Και τώρα, έφτασαν και στους αγρότες και από κει που θα είχαν αφορολόγητο μέχρι τα δώδεκα χιλιάδες ευρώ και μια σειρά από άλλες αναγκαίες για την επιβίωση των μικρομεσαίων αγροτών, φοροελαφρύνσεις, τώρα έρχονται με διπλασιασμό των φορολογικών συντελεστών από το πρώτο ευρώ, με αναδρομική απαίτηση πολλών επιδοτήσεων και άλλα ληστρικά μέτρα που στην ουσία καταστρέφουν τον πυρήνα της πρωτογενούς οικονομίας.

Φυσικά, δεν περίμεναν να βρουν τέτοια αντίδραση, ούτε τέτοια εξέγερση. Περίμεναν ότι η ύπαιθρος θα αντιδράσει παρόμοια με την πόλη. Όμως, ξεγελάστηκαν, βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν πανελλαδικό ξεσηκωμό που όσες προσπάθειες είτε κυβερνητικές είτε από ορισμένους ακροδεξιούς μηχανισμούς του παρακράτους και αν έγιναν, δεν κατάφεραν να καπηλευτούν τον ενιαίο, αγωνιστικό και συγκρουσιακό χαρακτήρα των αγροτών, οι οποίοι ξεχύθηκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν το δίκιο τους, την αξιοπρέπεια τους, την δουλειά τους, τα κτήματά τους.

Αυτό το γεγονός, πρέπει να γίνει σημαία των αγώνων που μέλλονται για να έρθουν. Ο αγώνας αυτός πρέπει να γιγαντώσει, να πλημμυρίσουν πόλεις και χωριά από εξεγερμένους ανθρώπους που θα διεκδικούν το αυτονόητο, να ζήσουν με αξιοπρέπεια στη χώρα τους. Ο αγώνας αυτός δεν πρέπει να σβήσει, πρέπει να πλατυάσει, να αγκαλιάσει όλους τους καταπιεσμένους και αδικημένους αυτού του τόπου. Τότε και μόνο τότε θα ξεριζωθεί το κακό και σάπιο καθεστώς που άλλοτε ντύνεται με αριστερό και άλλοτε με δεξιό μανδύα, άλλοτε γοητεύει με σκοπό να κατευνάσει και άλλοτε απειλεί με σκοπό να καταπιέσει. Το δίκιο είναι με το μέρος των πολλών που σήμερα απέδειξαν ότι είναι και ισχυροί. Εκεί, πρέπει να βρεθούμε όλοι, γι’ αυτό το σκοπό πρέπει να αγωνιστούμε όλοι…

Μακρύ ζεϊμπέκικο για την Όλγα

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Υπάρχουν τόσες ευχάριστες στιγμές στην πορεία της πολιτικής μας ιστορίας που αδυνατείς να διακρίνεις την καλύτερη. Μία από αυτές και το ζεϊμπέκικο της Όλγας, σε μία βραδιά ανείπωτου διονυσιασμού και εορτασμού. Η Όλγα Γεροβασίλη, κρίνοντας ότι όλα οδεύουν ομαλώς σε αυτόν τον τόπο, αποφάσισε να το ρίξει λίγο έξω και να διασκεδάσει χορεύοντας με τις μελωδίες του Γιώργου Μαργαρίτη. Άλλωστε, θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι τέτοιες εικόνες είναι γνώριμες από το όχι και τόσο μακρινό μας παρελθόν. Παρόμοια ζεϊμπέκικα πανηγυρισμού είχε χορέψει και ο Γιώργος Παπανδρέου (αυτός που μας βούλιαξε τελικά με το πρώτο μνημόνιο της αλλαγής) και ο Άκης Τσοχατζόπουλος, αυτός βέβαια για άλλους λόγους, σε άλλη εποχή, την εποχή που η ανομία και η ανηθικότητα είχαν γίνει απαραίτητες προϋποθέσεις για να γίνεις πολιτικός και μάλιστα για να κατέχεις υπουργικό θώκο.

Ωστόσο, όλα αυτά τέλειωσαν, η διαφθορά και η διαπλοκή πατάσσονται συθέμελα και φτάνει επιτέλους η δικαίωση των πολλών και αδικημένων που βάλλονται τόσα χρόνια από τα μέτρα και τις πολιτικές της λιτότητας. Τώρα ήρθε η ώρα του λαού. Από ‘δώ κι εμπρός η νέα αριστερή κυβέρνηση θα κυβερνά κατά 80% φιλολαϊκά και κατά 20% αντιλαϊκά. Πρώτη αποτυχημένη απόδειξη αυτής της μπακάλικης κυβερνητικής πολιτικής είναι η απόσυρση του παράλληλου προγράμματος, αυτού που περιείχε την στάχτη για τα μάτια όλων όσων θα δουν τα νέα επώδυνα μέτρα που θα φέρει ο καινούργιος χρόνος. Μέσα σε αυτήν τη στάχτη ήταν μια πενιχρή αύξηση για μια πολύ μικρή μερίδα δημοσίων υπαλλήλων και κάποιες ευνοϊκές διατάξεις για τους αυλοκόλακες των κυβερνώντων, συγκεκριμένα προβλεπόταν η αύξηση των προσλήψεων συμβούλων σε διάφορα υπουργεία.

Ακόμη όμως και αυτά δεν μπόρεσε να σώσει η κυβέρνηση από την βαρβαρότητα των εταίρων μας. Τίποτε πλέον (και αυτό είναι ολοφάνερο) δεν θα περνά από το ελληνικό κοινοβούλιο μη έχοντας προηγουμένως εγκριθεί από τους ξένους δυνάστες μας. Αυτό για τους κύριους της κυβέρνησης αποτελεί δημοκρατία, ισονομία και δικαιοσύνη. Αυτό μαζί με την νέα επιθυμία της ΕΕ για τον παραγκωνισμό των εθνικών συνόρων και της ελάχιστης πλέον εναπομένουσας εθνικής κυριαρχίας , με την δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού που θα εποπτεύει τα σύνορα μας. Μια απόφαση που αποτελούσε πόθο πολλών ετών και πολλών Ευρωπαίων αξιωματούχων που θα μπορούσε να πει κανείς ότι περίμεναν μια καλή ευκαιρία για να την υλοποιήσουν και, αν επεκτείνουμε αυτόν το συλλογισμό, θα μπορούσαμε να πούμε πως μια καλή ευκαιρία ενδεχομένως να ήταν ένα τρομοκρατικό χτύπημα συνδεδεμένο με έναν χρόνιο πόλεμο εκτός Ευρώπης.

Βέβαια, όλα αυτά συμβαίνουν στα πλαίσια της συνολικότερης προσπάθειας των απανταχού κυβερνώντων για να γίνει ο κόσμος δημοκρατικότερος, δικαιότερος και πιο ανθρώπινος. Στην κατεύθυνση αυτή κινούνται τα έκτακτα μέτρα ασφαλείας που έχει λάβει ο Ολάντ για τουλάχιστον έξι μήνες, μέτρα που περιλαμβάνουν αιφνιδιαστικές εφόδους της αστυνομίας, απαγόρευση των διαδηλώσεων και άλλα τέτοια δημοκρατικά. Στο ίδιο μοτίβο και η απαγόρευση του κομμουνιστικού κόμματος της Ουκρανίας, ως κόμμα που μάχεται την ειρήνη. Διότι η Ευρώπη και η Αμερική, ειδικότερα η τελευταία, μάχονται οτιδήποτε στρέφεται κατά της ειρήνης. Ας δούμε για παράδειγμα την Συρία, όπου πέντε ολόκληρα χρόνια Αμερικανοί και άλλοι φιλειρηνιστές στήριζαν και στηρίζουν, με κάθε τρόπο και μέσο, τον δίκαιο αγώνα των αντιφρονούντων στο καθεστώς του Άσαντ, αυτών που μετεξελίχθηκαν όλως τυχαίως σε πάμπλουτους και πάνοπλους τρομοκράτες.

Και όλα αυτά συμβαδίζουν με το πνεύμα και τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτές που ονειρευόταν ότι θα περιέσωζε ο Τσίπρας προεκλογικά. Όμως όπως και ο ίδιος και εμείς είδαμε οι αξίες και τα ιδεώδη αυτά δεν υπάρχουν, δεν υπήρξαν ποτέ, ήταν ένα ευγενές κάλυμμα στην αγενή προσπάθεια ορισμένων οικονομικών συμφερόντων να καθυποτάξουν λαούς και συνειδήσεις, προσπάθεια που ώρα με την ώρα ολοκληρώνεται. Γι’ αυτό και πρέπει επιτέλους να υπάρξει αντίδραση. Πρέπει επιτέλους να διεκδικήσουμε την κυριότητα και την ακεραιότητα της ζωής μας.

Άδωνις είσαι και φαίνεσαι

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Με έναν βαθυστόχαστο και γεμάτο νόημα τίτλο, αποφάσισε ο οξυδερκής, αυθόρμητος, έντιμος, εργατικός, ετοιμόλογος και ένα σωρό άλλα κοσμητικά επίθετα υποψήφιος πρόεδρος για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης να επενδύσει την διαφημιστική του καμπάνια. Ενός λεπτού προβολή είναι αρκετή για να καταγράψει και να παρουσιάσει στους ψηφοφόρους τους λόγους που πρέπει να δώσουν την φωνή τους στον Άδωνι, με πρωτεύοντα όλων, το ότι ο Άδωνις είμαστε ο καθένας από εμάς.

Με άλλα λόγια, ο Άδωνις ταυτίζει το ακροδεξιό του ταπεραμέντο, αναμεμειγμένο με ψευδοπατριωτικά συστατικά, ντυμένο με τον φερετζέ της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας του καπιταλισμού, της πολιτικής του οποίου είναι υπέρμαχος υποστηρικτής, με όλους τους τωρινούς και μέλλοντες ψηφοφόρους και οπαδούς της ΝΔ. Άραγε, είναι όντως όλοι οι ψηφοφόροι πρώην φασίστες, θιασώτες της απριλιανής χούντας και λάτρεις των αντισημιτικών βιβλίων του επίσης πατριώτη Κωνσταντίνου Πλεύρη (ο γιος του οποίου συχνάζει και αυτός στο κόμμα της ΝΔ);

Αν ισχύει η διαπίστωση του Άδωνι, ότι όλοι οι νεοδημοκράτες είναι σαν και αυτόν, τότε έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα. Ένα πρόβλημα με ιδεολογικές, κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις που άπτεται και άλλων θεμάτων, ένα από τα οποία είναι και η προχθεσινή επίθεση στον Γιώργο Κουμουτσάκο από νεοναζί τραμπούκους, οι οποίοι, αφού εκτέλεσαν, σαν άλλοι Ρουπακιάδες, το θεάρεστο έργο τους, κρύφτηκαν στα λαγούμια τους για να διαφύγουν την σύλληψη. Διαδικασία γνώριμη στους κόλπους των φασιστοειδών, αφού το ίδιο ακριβώς είχε πράξει και το άλλο πρωτοπαλίκαρο της ναζιστικής συμμορίας, ο Κασιδιάρης, αυτός ο αρχαιοπρεπής πατριώτης που εξάντλησε όλη του την αντισυστημική μανία πάνω στο πρόσωπο της Κανέλλη. Σημειωτέον ότι το κόμμα της Χρυσής Αυγής είναι κατά του συστήματος.

Τώρα βέβαια, τι δουλειά έχουν οι γνήσιοι πατριώτες να αρθρογραφούν ως σπορά των ηττημένων του ’45 ή να βομβαρδίζουν με χιλιάδες ερωτήσεις την ελληνική βουλή, υπέρ εφοπλιστικών συμφερόντων ή να ζητούν να ιδρύσουν δουλεμπορικά σωματεία στα ναυπηγεία, με 10 ευρώ το εργατικό χέρι ή ακόμη να ψηφίζουν αντιλαϊκά σύμφωνα της ΕΕ στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, κανένας δεν ξέρει.

Μάλλον θα μπερδεύτηκαν και θα θεώρησαν ότι αυτοί που πλήττονται από τα μνημόνια της λιτότητας και της ταξικής βαρβαρότητας των καιρών μας είναι αυτοί που τους χρηματοδοτούν, αυτοί που τους ταΐζουν για να δαγκώνουν τα λαϊκά αιτήματα, για να κατασπαράζουν τα εργατικά κινήματα, για να αποπροσανατολίζουν με την γνωστή μέθοδο των προγόνων τους, αυτή της προπαγάνδας, φορτώνοντας τα πάντα στην μετανάστευση.

Αν λοιπόν, όλοι αυτοί, κρυφοί και φανεροί υποστηρικτές και ψηφοφόροι του κάθε Άδωνι, πρώην και νυν τραμπούκοι με τους αδύναμους και εθελόδουλοι με τους ισχυρούς, νιώθουν ότι ταυτίζονται ακόμη με αυτό το πρότυπο, ας συνεχίσουν να ζουν το μεγαλείο της κατάντιας τους, μέσα στην βρωμιά της σήψης και της παρακμής του καπιταλισμού του 21ου αιώνα.

Όλοι άλλοι ας αρχίσουν να αναρωτούνται, για τα χιλιάδες τυχερά πτώματα στο Αιγαίο, για τα άτυχα πτώματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Συρία, για τους Έλληνες μετανάστες που αποχωρούν κατά χιλιάδες από την νεκρή τους χώρα, για τους καρκινοπαθείς που δεν λαμβάνουν τα φάρμακά τους, για τα παιδιά που λιποθυμάν από ασιτία μέσα στα σχολεία, για τους ανέργους που αναζητούν ένα κομμάτι ψωμί, για τους αστέγους που κοιμούνται, όταν τους το επιτρέπει η καλοσύνη του δημάρχου της πόλης, στα παγκάκια.

Ας αναρωτηθούν επίσης για το πώς το 1% των Ελλήνων κατέχει το 49% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. Και τέλος, ας αναρωτηθούν αν όλα αυτά είναι δίκαια και σωστά και κυρίως αντάξια των ανθρώπων…