Σκελετος.

Κατηγορία: ΑΠΟΨΕΙΣ

Άδωνις είσαι και φαίνεσαι

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Με έναν βαθυστόχαστο και γεμάτο νόημα τίτλο, αποφάσισε ο οξυδερκής, αυθόρμητος, έντιμος, εργατικός, ετοιμόλογος και ένα σωρό άλλα κοσμητικά επίθετα υποψήφιος πρόεδρος για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης να επενδύσει την διαφημιστική του καμπάνια. Ενός λεπτού προβολή είναι αρκετή για να καταγράψει και να παρουσιάσει στους ψηφοφόρους τους λόγους που πρέπει να δώσουν την φωνή τους στον Άδωνι, με πρωτεύοντα όλων, το ότι ο Άδωνις είμαστε ο καθένας από εμάς.

Με άλλα λόγια, ο Άδωνις ταυτίζει το ακροδεξιό του ταπεραμέντο, αναμεμειγμένο με ψευδοπατριωτικά συστατικά, ντυμένο με τον φερετζέ της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας του καπιταλισμού, της πολιτικής του οποίου είναι υπέρμαχος υποστηρικτής, με όλους τους τωρινούς και μέλλοντες ψηφοφόρους και οπαδούς της ΝΔ. Άραγε, είναι όντως όλοι οι ψηφοφόροι πρώην φασίστες, θιασώτες της απριλιανής χούντας και λάτρεις των αντισημιτικών βιβλίων του επίσης πατριώτη Κωνσταντίνου Πλεύρη (ο γιος του οποίου συχνάζει και αυτός στο κόμμα της ΝΔ);

Αν ισχύει η διαπίστωση του Άδωνι, ότι όλοι οι νεοδημοκράτες είναι σαν και αυτόν, τότε έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα. Ένα πρόβλημα με ιδεολογικές, κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις που άπτεται και άλλων θεμάτων, ένα από τα οποία είναι και η προχθεσινή επίθεση στον Γιώργο Κουμουτσάκο από νεοναζί τραμπούκους, οι οποίοι, αφού εκτέλεσαν, σαν άλλοι Ρουπακιάδες, το θεάρεστο έργο τους, κρύφτηκαν στα λαγούμια τους για να διαφύγουν την σύλληψη. Διαδικασία γνώριμη στους κόλπους των φασιστοειδών, αφού το ίδιο ακριβώς είχε πράξει και το άλλο πρωτοπαλίκαρο της ναζιστικής συμμορίας, ο Κασιδιάρης, αυτός ο αρχαιοπρεπής πατριώτης που εξάντλησε όλη του την αντισυστημική μανία πάνω στο πρόσωπο της Κανέλλη. Σημειωτέον ότι το κόμμα της Χρυσής Αυγής είναι κατά του συστήματος.

Τώρα βέβαια, τι δουλειά έχουν οι γνήσιοι πατριώτες να αρθρογραφούν ως σπορά των ηττημένων του ’45 ή να βομβαρδίζουν με χιλιάδες ερωτήσεις την ελληνική βουλή, υπέρ εφοπλιστικών συμφερόντων ή να ζητούν να ιδρύσουν δουλεμπορικά σωματεία στα ναυπηγεία, με 10 ευρώ το εργατικό χέρι ή ακόμη να ψηφίζουν αντιλαϊκά σύμφωνα της ΕΕ στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, κανένας δεν ξέρει.

Μάλλον θα μπερδεύτηκαν και θα θεώρησαν ότι αυτοί που πλήττονται από τα μνημόνια της λιτότητας και της ταξικής βαρβαρότητας των καιρών μας είναι αυτοί που τους χρηματοδοτούν, αυτοί που τους ταΐζουν για να δαγκώνουν τα λαϊκά αιτήματα, για να κατασπαράζουν τα εργατικά κινήματα, για να αποπροσανατολίζουν με την γνωστή μέθοδο των προγόνων τους, αυτή της προπαγάνδας, φορτώνοντας τα πάντα στην μετανάστευση.

Αν λοιπόν, όλοι αυτοί, κρυφοί και φανεροί υποστηρικτές και ψηφοφόροι του κάθε Άδωνι, πρώην και νυν τραμπούκοι με τους αδύναμους και εθελόδουλοι με τους ισχυρούς, νιώθουν ότι ταυτίζονται ακόμη με αυτό το πρότυπο, ας συνεχίσουν να ζουν το μεγαλείο της κατάντιας τους, μέσα στην βρωμιά της σήψης και της παρακμής του καπιταλισμού του 21ου αιώνα.

Όλοι άλλοι ας αρχίσουν να αναρωτούνται, για τα χιλιάδες τυχερά πτώματα στο Αιγαίο, για τα άτυχα πτώματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Συρία, για τους Έλληνες μετανάστες που αποχωρούν κατά χιλιάδες από την νεκρή τους χώρα, για τους καρκινοπαθείς που δεν λαμβάνουν τα φάρμακά τους, για τα παιδιά που λιποθυμάν από ασιτία μέσα στα σχολεία, για τους ανέργους που αναζητούν ένα κομμάτι ψωμί, για τους αστέγους που κοιμούνται, όταν τους το επιτρέπει η καλοσύνη του δημάρχου της πόλης, στα παγκάκια.

Ας αναρωτηθούν επίσης για το πώς το 1% των Ελλήνων κατέχει το 49% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. Και τέλος, ας αναρωτηθούν αν όλα αυτά είναι δίκαια και σωστά και κυρίως αντάξια των ανθρώπων…

Το ιστορικό Όχι του ’40

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Χρόνια πολλά γι αυτούς που πολέμησαν, γι’ αυτούς που μάτωσαν, γι’ αυτούς που χάρισαν νιάτα και ζωές σε αυτά τα χώματα για να παραμείνουν ελληνικά, για να μην ντυθούν με την φορεσιά του ναζισμού και του φασισμού. Χρόνια πολλά σε αυτούς που αντιστάθηκαν, σε αυτούς που δεν μπόρεσαν να καθυποτάξουν την συνείδησή τους στις ψεύτικες κορώνες των δωσίλογων και των συνεργατών των Γερμανών, σε αυτούς που συνειδητά βασανίστηκαν σε υπόγεια και ταράτσες. Χρόνια πολλά σε αυτούς που σήκωσαν στον ώμο τους το δίκιο της λευτεριάς, σε αυτούς που έγραψαν με το αίμα τους την λέξη απελευθέρωση.

Σε όλους τους άλλους που σβήστηκαν από τις σελίδες της ιστορίας ή θάφτηκαν κάτω από την μαύρη σβάστικα, το 1945, όταν ο σοβιετικός στρατός κάρφωσε την κόκκινη σημαία μέσα στην καρδιά του τέρατος, δεν αξίζει λέξη, δεν αξίζει σκέψη, ούτε καν απεύθυνση. Όμως για του λόγου του αληθές υπήρξε χρήσιμη η συμβολή τους, όσο οι πατριώτες έβλεπαν τους δωσίλογους και τους προδότες να συνεργάζονται, να προδίδουν, να φορούν κουκούλες και να κατονομάζουν τίμιους αγωνιστές, τόσο πιο πολύ πείσμωναν, τόσο πιο πολύ επιβεβαίωναν την απόφασή τους για αντίσταση, για ανυπακοή, για αγώνα μέχρι την νίκη.

Όσο αυτοί οι λίγοι και εθελόδουλοι, μικρόψυχοι, προδότες ασκούσαν το “εκλεκτό” τους έργο, τόσο οι άλλοι, οι πολλοί, οι αγνοί, οι καθαροί αγωνιστές ύψωναν το κεφάλι και φώναζαν για ελευθερία, δικαιοσύνη και λαοκρατία. Αυτό αξίζει σήμερα, να σκέφτεσαι πώς μπόρεσε ο άνθρωπος να εξασφαλίσει την ελευθερία του, πώς μπόρεσε η μικρή μας χώρα να βγει μπροστά να σηκώσει την σημαία της αντίστασης και να κατορθώσει να τους στείλει, ξένους και ντόπιους κατακτητές, στον αγύριστο.

Δυστυχώς, ακόμη και μετά από 75 χρόνια, δεν μπορέσαμε να την ξεπεράσουμε αυτή την επέτειο, αν και οι συνθήκες υφίστανται, κατά τι τροποποιημένες, με την υποταγή και τον ξένο κατακτητή να παραμένει, η αντίσταση αργεί, η ανυπακοή ολιγωρεί και αυτοί που τώρα δεν έρχονται με όπλα και τανκς αλλά με μέτρα λιτότητας, με μέτρα υπέρ του κεφαλαίου και της ολιγαρχίας των καπιταλιστών, με μέτρα φτωχοποίησης του λαού, συνεχίζουν ανενόχλητοι μαζί με τους ντόπιους υποτακτικούς τους που άλλοτε βαφτίζονται αριστεροί για να κατευνάσουν συνειδήσεις και σκέψεις και άλλοτε βαφτίζουν αναγκαστικές πολιτικές και μονόδρομους, τα μνημόνια. Το ερώτημα, σήμερα εν όψει και της επετείου, είναι για πόσο ακόμη;

Ο σύντροφος Ολανδρέου

by Δημήτρης Παυλόπουλος

ImageHandler.ashx

Και εστέφθη ως σύμμαχος χώρα η Γαλλία και προσωπικά ο πρόεδρος της, ο Ολάντ, ο οποίος μάλιστα έλαβε και χαριστικά διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήρθε είδε τα χάλια της κοινωνίας και της οικονομίας, όχι ότι δεν τα ήξερε, άλλωστε και η χώρα του δεν πάει πίσω, και έφυγε τονίζοντας για άλλη μια φορά την αναγκαιότητα εφαρμογής των εφαρμοστικών νόμων για την σωτηρία του τόπου και της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Και καθώς περιδιαβάζεις τα παραπάνω συμβάντα, ψάχνεις να βρεις τι από όλα αληθεύει. Με άλλα λόγια αναρωτιέσαι αν όντως η Γαλλία είναι σύμμαχος χώρα, αν όντως ο Ολάντ, από Ολανδρέου, έγινε σύντροφος και αν όντως η Ελλάδα έχει για πρώτη φορά κυβέρνηση της αριστεράς. Γρήγορα όμως καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύουν, βλέποντας μάλιστα τα νέα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ, αυτού που θα καταργούσε η κυβέρνηση της αριστεράς ή ακόμη τις αυξήσεις στο ΦΠΑ, που η πρώτη αριστερή κυβέρνηση θεωρεί δίκαιες και μάλιστα τις χαρακτηρίζει ψίχουλα, δια στόματος του υπουργού Παιδείας, που κατά διαβολική σύμπτωση θυμίζει έναν άλλον υπουργό του κακού ΠΑΣΟΚ, που κατά καιρούς προχωρούσε σε ανάλογες τοποθετήσεις, έφτασε μάλιστα σε σημείο να δηλώσει ότι μαζί τα φάγαμε.

Άρα ούτε η Ευρώπη άλλαξε, ούτε τα κράτη έγιναν λιγότερο καπιταλιστικά, ούτε οι τράπεζες περισσότερο φιλολαϊκές. Ο καπιταλισμός, έτσι όπως έχει εξελιχθεί στον 21ο αιώνα, σαρώνει φιλελεύθερες αξίες και δικαιώματα που είχε παραχωρήσει τους περασμένους αιώνες και σκληραίνει όσο περισσότερο επιτάσσουν τα συμφέροντα την στάση του απέναντι στους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου. Το παγκόσμιο σύστημα και οι εντολοδόχοι αυτού δεν πρόκειται να σταματήσουν να εφαρμόζουν την λιτότητα και να καταδικάζουν κοινωνίες ολόκληρες στην εξαθλίωση.

Το μόνο ανάχωμα στην λαίλαπα των πολιτικών του σήμερα που είναι συνέχεια των πολιτικών του χθες, είναι η ταξική συνείδηση που πρέπει όλοι να αποκαλύψουμε για τους εαυτούς μας, είναι η ανάγκη για την οργανωμένη και σχεδιασμένη αντίσταση ενάντια στις προβλέψεις και στις απαιτήσεις τους. Αυτό φοβούνται. Έναν λαό που θα εξεγερθεί και θα διεκδικήσει το δίκιο του και την ελευθερία του στο ματωμένο χώμα που πατά. Έναν λαό που δε θα φοβηθεί να συγκρουστεί με τους αστούς και μικροαστούς εκπροσώπους του συστήματος. Έναν λαό που θα κυβερνήσει ο ίδιος τον εαυτό του, με γνώμονα το λαϊκό συμφέρον. Εκεί πρέπει να σταθεί η αριστερά και να ξεκινήσει την οργάνωση αυτού του κόσμου που περιμένει το έναυσμα για να ξεχειλίσει η οργή και η αγανάκτησή του, όχι όπως την χρησιμοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προς κάτι το διαφορετικό, προς κάτι το παραγωγικό. Άλλωστε είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο ότι το μέλλον δε θα έρθει από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο αν δεν βάλουμε πλάτη και εμείς.

Ο αγώνας δε θα είναι εύκολος, μα το έπαθλό του αξίζει κάθε θυσία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

assets_LARGE_t_420_53835799

Πριν από 74 χρόνια, στις 27 Σεπτέμβρη του 1941, ιδρύθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Ήταν η πρώτη συντονισμένη και μαζική προσπάθεια αντίστασης έναντι των ξένων κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους. Η πρωτοβουλία για τη ίδρυσή του ανήκε στο ΚΚΕ, που ήδη από τον Ιούλη του ίδιου χρόνου είχε στραφεί, με απόφαση της 6ης Ολομέλειας, στην οργάνωση της πάλης για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας.

Τον πρώτο καιρό, το ΕΑΜ δρούσε στα μεγάλα αστικά κέντρα, προσπαθώντας να περιορίσει τους θανάτους από λιμό που υπολογίζονταν περί τις 250.000 ζωές. Γρήγορα όμως αποκτά ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτήρα, οργανώνοντας μεγάλη συγκέντρωση για τη νίκη των Ελλήνων στρατιωτών στα βουνά της Αλβανίας. Η κατοχική βαρβαρότητα ενισχύεται με την έλευση των Γερμανών στην Αθήνα. Τότε γίνεται αυτονόητο ότι δεν αρκεί μόνο μία προσπάθεια σίτισης του υποδουλωμένου λαού, αλλά πρέπει να υπάρξει μία οργανωμένη ένοπλη αντίσταση και ανυπακοή. Γεγονός που σηματοδοτεί την ίδρυση του ενόπλου τμήματος του ΕΑΜ, παρά τις αρχικές διαφωνίες της πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ, που επέμενε για αντίσταση στους χώρους δουλειάς.

Τον Φεβρουάριο του 1942, ιδρύεται, με πρωτοβουλία του Άρη Βελουχιώτη και άλλων αγωνιστών, ο ΕΛΑΣ, ο οποίος αναλαμβάνει ένοπλη δράση κατά των δυνάμεων του Άξονα αλλά και των ντόπιων δωσίλογων, απόγονοι των οποίων συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να διαστρεβλώνουν την ιστορία, βαφτίζοντας την προδοσία ως γραμμή άμυνας, είναι οι ίδιοι που χαιρετούν ναζιστικά και λένε ότι υμνούν τα θεία, αυτοί που σκοτώνουν και λασπολογούν σε βάρος αριστερών και μεταναστών, παριστάνοντας τους πατριώτες και που φυσικά όταν φτάνει η ώρα του δικαστηρίου δεν παραδέχονται ότι είναι φασίστες.

Έτσι, λοιπόν, μια μικρή, πληθυσμιακά, χώρα όπως η Ελλάδα, καταφέρνει να χτίσει το πιο μεγάλο και ισχυρό ανάχωμα, στη ναζιστική και φασιστική επέλαση, χάρη στον γνήσιο και αυθεντικό πατριωτισμό και ηρωισμό χιλιάδων Ελλήνων που, παρά τις δυσκολίες και την αβεβαιότητα του εγχειρήματος, πίστεψαν και πάλεψαν για να αποτινάξουν το καρκίνωμα του φασισμού από τη χώρα τους.

Βέβαια, υπήρχαν και εξαιρέσεις, όπως αυτοί που αυτοεξορίστηκαν στην Αίγυπτο και αλλού, προσπαθώντας δήθεν να σώσουν την Ελλάδα. Αυτοί που ήταν απόντες από όλες τις σημαντικές και ασήμαντες μάχες και στιγμές της ιστορίας και ήρθαν μετά στεφανωμένοι ως νικητές και θεμελιωτές της δημοκρατίας. Η ιστορία όμως όσο και να παραγράφεται, δεν ξεγράφεται και γνωρίζει τους απόντες και τους παρόντες αλλά και όσους εκ του ασφαλούς μιλάνε για πατρίδα και ελευθερία.

Παρ’ όλα αυτά, αξίζει να σημειωθεί μια επισήμανση ως προς την στάση της αριστεράς απέναντι στην ξένη απειλή. Τότε η αριστερά κατόρθωσε να ξεπεράσει τις μικροκομματικές φιλοδοξίες και να οργανώσει την πάλη του λαού απέναντι στον πραγματικό εχθρό του. Ο ίδιος εχθρός που σήμερα έρχεται μέσω των πολιτικών της λιτότητας και ονομάζεται καπιταλισμός. Τότε η αριστερά μπόρεσε να σταθεί αντάξια των περιστάσεων και των συνθηκών, δείχνοντας στο λαό τον τρόπο για να αποτινάξει τους ζυγούς του, για να σπάσει τις αλυσίδες του και να οραματιστεί μια καλύτερη κοινωνία.

Σήμερα που οι συνθήκες έστω και σχηματικά παραμένουν ίδιες, τα κόμματα και οι άνθρωποι της αριστεράς, που μάχονται ή υποστηρίζουν ότι μάχονται οποιαδήποτε πολιτική θίγει και προσβάλει τα λαϊκά συμφέροντα, καλούνται να επιδείξουν ανάλογη στάση, ξεπερνώντας τις αυταπάτες και γεμίζοντας αγωνιστικές ελπίδες τις καρδιές όλων των Ελλήνων, οργανώνοντας την πάλη και την αντίσταση που απαιτεί η βαρβαρότητα των καιρών μας, στα πρότυπα και στα χνάρια του ΕΑΜ.

«…Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της.»

Δεύτερη φορά αριστερά, τρίτη φορά μνημόνια

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πάνε περίπου πέντε χρόνια από την θριαμβευτική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 2010, όταν τα λεφτά που υπήρχαν, κλάπηκαν από τον ελληνικό λαό μέσα από το πρώτο μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς νόμους αυτού. Ακολούθησε το δεύτερο μνημόνιο της δοτής κυβέρνησης Παπαδήμου, με την στήριξη και του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ και φτάνουμε στο σήμερα, με απώλεια της τάξης του 25% του ΑΕΠ και ένα χρέος που εκτινάχθηκε από το 121% του ΑΕΠ, στο 181%, με μία κυβέρνηση που ήρθε ως σωτήρια και απελευθερώτρια, να φέρνει με τον πιο χυδαίο και ανήθικο τρόπο, το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, που όχι μόνο συνεχίζει την προϋφιστάμενη πολιτική εξαθλίωσης και άγριας λιτότητας, αλλά την επιδεινώνει, την βαθαίνει και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, την βαφτίζει αριστερή, νέα, καινοτόμα και μεταρρυθμιστική.

Μόνο που για να μπαίνουν οι λέξεις στην σωστή σειρά , η έννοια της αριστεράς, του ριζοσπαστισμού, της καινοτομίας, ουδεμία σχέση είχε ποτέ της με τα μνημόνια, την ταξική βαρβαρότητα του κεφαλαίου, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την λεηλασία της κοινωνίας, την συντήρηση και διαιώνιση της κρατικοδίαιτης τάξης των ολιγαρχών, την συνέχιση των σκανδάλων διαφθοράς και άλλα πολλά σαν αυτά που γνωρίσαμε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας, δεν αγωνίστηκε έχοντας όπλο και σύμμαχο τον ελληνικό λαό και τις αξίες της αριστεράς, αλλά σκηνοθέτησε μία διαπραγματευτική μάχη, εμπαίζοντας χυδαία και ταπεινώνοντας για μια ακόμη φορά τον ελληνικό λαό, ρωτώντας τον το βράδυ της Κυριακής της 5 Ιουλίου αν θέλει τα μνημόνια, εκείνος να απαντά ευθαρσώς όχι με 62% και μια εβδομάδα μετά να επιστρέφει την κατηγορηματική άρνηση του εκλογικού σώματος για νέο μνημόνιο, με την χειρότερη δυνατή συμφωνία ή καλύτερα με ένα ακόμη αντιλαϊκό μνημόνιο.

Όλη αυτή η καλοστημένη τραγωδία, κατασκευάστηκε για να μπορέσει η κυβέρνηση Τσίπρα να σερβίρει στην ελληνική κοινωνία, το νέο μνημόνιο με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις. Πράγματι, ως ένα μεγάλο βαθμό η κυβέρνηση το κατάφερε. Ο κόσμος δεν εξεγέρθηκε, δεν αντιστάθηκε, δεν αντέδρασε. Συν τοις άλλοις, τώρα ο Τσίπρας σε πλήρη συνεννόηση με τους ξένους δυνάστες μας, οδηγεί την χώρα σε εκλογές για να εκκαθαρίσει το κόμμα του από τους αντιφρονούντες και για να μπορέσει να σχηματίσει μια κυβέρνηση που θα έχει ως πυξίδα της την πιστή εφαρμογή των εφαρμοστικών νόμων του νέου μνημονίου.

Άραγε όμως γιατί ο Τσίπρας δεν μπόρεσε να διαπραγματευτεί έναν έντιμο συμβιβασμό, γιατί άραγε δεν κατόρθωσε να σκίσει τα μνημόνια, να πατάξει την φοροδιαφυγή, να κατάσχει το μαύρο χρήμα, να ελαφρύνει τις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων από τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη και να εφαρμόσει το ελάχιστο των δεσμεύσεων του; Γιατί στην ΕΕ αυτών των συσχετισμών δεν μπορείς να αναζητάς, πόσο μάλλον να επιβάλλεις φιλολαϊκές πολιτικές. Πιο απλά, δεν μπορείς να μιλάς για φοροδιαφυγή του μεγάλου πλούτου, στην Λαγκάρντ που ως υπουργός οικονομικών της Γαλλίας, παρέγραψε όλες τις φορολογικές παραβάσεις των βιομηχάνων, στον Σόιμπλε που είναι υπουργός κυβέρνησης που χρηματοδοτείται από τις μεγάλες βιομηχανίες της Γερμανίας, στον Ντάισεμπλουμ που κατηγορείται για οικονομικά σκάνδαλα, κατά την πρωθυπουργική του θητεία.

Το σύστημά τους είναι τέτοιο που δεν εξανθρωπίζεται, μόνο ανατρέπεται. Δεν καλλωπίζεται ο καπιταλισμός, παρά μόνο διαλύεται από τα διδάγματα και τις αξίες των ανθρώπων που διεκδικούν να βρουν το δίκιο τους, να ζήσουν σε μια δίκαιη κοινωνία. Μόνο ένα τέτοιο σχέδιο συνολικής ρήξης και αποδέσμευσης μπορεί να έχει και να πετύχει να έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι το κεφάλαιο και τις ορέξεις του.