Σκελετος.

Κατηγορία: ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο σύντροφος Ολανδρέου

by Δημήτρης Παυλόπουλος

ImageHandler.ashx

Και εστέφθη ως σύμμαχος χώρα η Γαλλία και προσωπικά ο πρόεδρος της, ο Ολάντ, ο οποίος μάλιστα έλαβε και χαριστικά διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήρθε είδε τα χάλια της κοινωνίας και της οικονομίας, όχι ότι δεν τα ήξερε, άλλωστε και η χώρα του δεν πάει πίσω, και έφυγε τονίζοντας για άλλη μια φορά την αναγκαιότητα εφαρμογής των εφαρμοστικών νόμων για την σωτηρία του τόπου και της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Και καθώς περιδιαβάζεις τα παραπάνω συμβάντα, ψάχνεις να βρεις τι από όλα αληθεύει. Με άλλα λόγια αναρωτιέσαι αν όντως η Γαλλία είναι σύμμαχος χώρα, αν όντως ο Ολάντ, από Ολανδρέου, έγινε σύντροφος και αν όντως η Ελλάδα έχει για πρώτη φορά κυβέρνηση της αριστεράς. Γρήγορα όμως καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύουν, βλέποντας μάλιστα τα νέα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ, αυτού που θα καταργούσε η κυβέρνηση της αριστεράς ή ακόμη τις αυξήσεις στο ΦΠΑ, που η πρώτη αριστερή κυβέρνηση θεωρεί δίκαιες και μάλιστα τις χαρακτηρίζει ψίχουλα, δια στόματος του υπουργού Παιδείας, που κατά διαβολική σύμπτωση θυμίζει έναν άλλον υπουργό του κακού ΠΑΣΟΚ, που κατά καιρούς προχωρούσε σε ανάλογες τοποθετήσεις, έφτασε μάλιστα σε σημείο να δηλώσει ότι μαζί τα φάγαμε.

Άρα ούτε η Ευρώπη άλλαξε, ούτε τα κράτη έγιναν λιγότερο καπιταλιστικά, ούτε οι τράπεζες περισσότερο φιλολαϊκές. Ο καπιταλισμός, έτσι όπως έχει εξελιχθεί στον 21ο αιώνα, σαρώνει φιλελεύθερες αξίες και δικαιώματα που είχε παραχωρήσει τους περασμένους αιώνες και σκληραίνει όσο περισσότερο επιτάσσουν τα συμφέροντα την στάση του απέναντι στους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου. Το παγκόσμιο σύστημα και οι εντολοδόχοι αυτού δεν πρόκειται να σταματήσουν να εφαρμόζουν την λιτότητα και να καταδικάζουν κοινωνίες ολόκληρες στην εξαθλίωση.

Το μόνο ανάχωμα στην λαίλαπα των πολιτικών του σήμερα που είναι συνέχεια των πολιτικών του χθες, είναι η ταξική συνείδηση που πρέπει όλοι να αποκαλύψουμε για τους εαυτούς μας, είναι η ανάγκη για την οργανωμένη και σχεδιασμένη αντίσταση ενάντια στις προβλέψεις και στις απαιτήσεις τους. Αυτό φοβούνται. Έναν λαό που θα εξεγερθεί και θα διεκδικήσει το δίκιο του και την ελευθερία του στο ματωμένο χώμα που πατά. Έναν λαό που δε θα φοβηθεί να συγκρουστεί με τους αστούς και μικροαστούς εκπροσώπους του συστήματος. Έναν λαό που θα κυβερνήσει ο ίδιος τον εαυτό του, με γνώμονα το λαϊκό συμφέρον. Εκεί πρέπει να σταθεί η αριστερά και να ξεκινήσει την οργάνωση αυτού του κόσμου που περιμένει το έναυσμα για να ξεχειλίσει η οργή και η αγανάκτησή του, όχι όπως την χρησιμοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προς κάτι το διαφορετικό, προς κάτι το παραγωγικό. Άλλωστε είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο ότι το μέλλον δε θα έρθει από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο αν δεν βάλουμε πλάτη και εμείς.

Advertisements

Ο αγώνας δε θα είναι εύκολος, μα το έπαθλό του αξίζει κάθε θυσία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

assets_LARGE_t_420_53835799

Πριν από 74 χρόνια, στις 27 Σεπτέμβρη του 1941, ιδρύθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Ήταν η πρώτη συντονισμένη και μαζική προσπάθεια αντίστασης έναντι των ξένων κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους. Η πρωτοβουλία για τη ίδρυσή του ανήκε στο ΚΚΕ, που ήδη από τον Ιούλη του ίδιου χρόνου είχε στραφεί, με απόφαση της 6ης Ολομέλειας, στην οργάνωση της πάλης για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας.

Τον πρώτο καιρό, το ΕΑΜ δρούσε στα μεγάλα αστικά κέντρα, προσπαθώντας να περιορίσει τους θανάτους από λιμό που υπολογίζονταν περί τις 250.000 ζωές. Γρήγορα όμως αποκτά ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτήρα, οργανώνοντας μεγάλη συγκέντρωση για τη νίκη των Ελλήνων στρατιωτών στα βουνά της Αλβανίας. Η κατοχική βαρβαρότητα ενισχύεται με την έλευση των Γερμανών στην Αθήνα. Τότε γίνεται αυτονόητο ότι δεν αρκεί μόνο μία προσπάθεια σίτισης του υποδουλωμένου λαού, αλλά πρέπει να υπάρξει μία οργανωμένη ένοπλη αντίσταση και ανυπακοή. Γεγονός που σηματοδοτεί την ίδρυση του ενόπλου τμήματος του ΕΑΜ, παρά τις αρχικές διαφωνίες της πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ, που επέμενε για αντίσταση στους χώρους δουλειάς.

Τον Φεβρουάριο του 1942, ιδρύεται, με πρωτοβουλία του Άρη Βελουχιώτη και άλλων αγωνιστών, ο ΕΛΑΣ, ο οποίος αναλαμβάνει ένοπλη δράση κατά των δυνάμεων του Άξονα αλλά και των ντόπιων δωσίλογων, απόγονοι των οποίων συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να διαστρεβλώνουν την ιστορία, βαφτίζοντας την προδοσία ως γραμμή άμυνας, είναι οι ίδιοι που χαιρετούν ναζιστικά και λένε ότι υμνούν τα θεία, αυτοί που σκοτώνουν και λασπολογούν σε βάρος αριστερών και μεταναστών, παριστάνοντας τους πατριώτες και που φυσικά όταν φτάνει η ώρα του δικαστηρίου δεν παραδέχονται ότι είναι φασίστες.

Έτσι, λοιπόν, μια μικρή, πληθυσμιακά, χώρα όπως η Ελλάδα, καταφέρνει να χτίσει το πιο μεγάλο και ισχυρό ανάχωμα, στη ναζιστική και φασιστική επέλαση, χάρη στον γνήσιο και αυθεντικό πατριωτισμό και ηρωισμό χιλιάδων Ελλήνων που, παρά τις δυσκολίες και την αβεβαιότητα του εγχειρήματος, πίστεψαν και πάλεψαν για να αποτινάξουν το καρκίνωμα του φασισμού από τη χώρα τους.

Βέβαια, υπήρχαν και εξαιρέσεις, όπως αυτοί που αυτοεξορίστηκαν στην Αίγυπτο και αλλού, προσπαθώντας δήθεν να σώσουν την Ελλάδα. Αυτοί που ήταν απόντες από όλες τις σημαντικές και ασήμαντες μάχες και στιγμές της ιστορίας και ήρθαν μετά στεφανωμένοι ως νικητές και θεμελιωτές της δημοκρατίας. Η ιστορία όμως όσο και να παραγράφεται, δεν ξεγράφεται και γνωρίζει τους απόντες και τους παρόντες αλλά και όσους εκ του ασφαλούς μιλάνε για πατρίδα και ελευθερία.

Παρ’ όλα αυτά, αξίζει να σημειωθεί μια επισήμανση ως προς την στάση της αριστεράς απέναντι στην ξένη απειλή. Τότε η αριστερά κατόρθωσε να ξεπεράσει τις μικροκομματικές φιλοδοξίες και να οργανώσει την πάλη του λαού απέναντι στον πραγματικό εχθρό του. Ο ίδιος εχθρός που σήμερα έρχεται μέσω των πολιτικών της λιτότητας και ονομάζεται καπιταλισμός. Τότε η αριστερά μπόρεσε να σταθεί αντάξια των περιστάσεων και των συνθηκών, δείχνοντας στο λαό τον τρόπο για να αποτινάξει τους ζυγούς του, για να σπάσει τις αλυσίδες του και να οραματιστεί μια καλύτερη κοινωνία.

Σήμερα που οι συνθήκες έστω και σχηματικά παραμένουν ίδιες, τα κόμματα και οι άνθρωποι της αριστεράς, που μάχονται ή υποστηρίζουν ότι μάχονται οποιαδήποτε πολιτική θίγει και προσβάλει τα λαϊκά συμφέροντα, καλούνται να επιδείξουν ανάλογη στάση, ξεπερνώντας τις αυταπάτες και γεμίζοντας αγωνιστικές ελπίδες τις καρδιές όλων των Ελλήνων, οργανώνοντας την πάλη και την αντίσταση που απαιτεί η βαρβαρότητα των καιρών μας, στα πρότυπα και στα χνάρια του ΕΑΜ.

«…Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της.»

Δεύτερη φορά αριστερά, τρίτη φορά μνημόνια

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πάνε περίπου πέντε χρόνια από την θριαμβευτική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 2010, όταν τα λεφτά που υπήρχαν, κλάπηκαν από τον ελληνικό λαό μέσα από το πρώτο μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς νόμους αυτού. Ακολούθησε το δεύτερο μνημόνιο της δοτής κυβέρνησης Παπαδήμου, με την στήριξη και του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ και φτάνουμε στο σήμερα, με απώλεια της τάξης του 25% του ΑΕΠ και ένα χρέος που εκτινάχθηκε από το 121% του ΑΕΠ, στο 181%, με μία κυβέρνηση που ήρθε ως σωτήρια και απελευθερώτρια, να φέρνει με τον πιο χυδαίο και ανήθικο τρόπο, το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, που όχι μόνο συνεχίζει την προϋφιστάμενη πολιτική εξαθλίωσης και άγριας λιτότητας, αλλά την επιδεινώνει, την βαθαίνει και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, την βαφτίζει αριστερή, νέα, καινοτόμα και μεταρρυθμιστική.

Μόνο που για να μπαίνουν οι λέξεις στην σωστή σειρά , η έννοια της αριστεράς, του ριζοσπαστισμού, της καινοτομίας, ουδεμία σχέση είχε ποτέ της με τα μνημόνια, την ταξική βαρβαρότητα του κεφαλαίου, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την λεηλασία της κοινωνίας, την συντήρηση και διαιώνιση της κρατικοδίαιτης τάξης των ολιγαρχών, την συνέχιση των σκανδάλων διαφθοράς και άλλα πολλά σαν αυτά που γνωρίσαμε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας, δεν αγωνίστηκε έχοντας όπλο και σύμμαχο τον ελληνικό λαό και τις αξίες της αριστεράς, αλλά σκηνοθέτησε μία διαπραγματευτική μάχη, εμπαίζοντας χυδαία και ταπεινώνοντας για μια ακόμη φορά τον ελληνικό λαό, ρωτώντας τον το βράδυ της Κυριακής της 5 Ιουλίου αν θέλει τα μνημόνια, εκείνος να απαντά ευθαρσώς όχι με 62% και μια εβδομάδα μετά να επιστρέφει την κατηγορηματική άρνηση του εκλογικού σώματος για νέο μνημόνιο, με την χειρότερη δυνατή συμφωνία ή καλύτερα με ένα ακόμη αντιλαϊκό μνημόνιο.

Όλη αυτή η καλοστημένη τραγωδία, κατασκευάστηκε για να μπορέσει η κυβέρνηση Τσίπρα να σερβίρει στην ελληνική κοινωνία, το νέο μνημόνιο με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις. Πράγματι, ως ένα μεγάλο βαθμό η κυβέρνηση το κατάφερε. Ο κόσμος δεν εξεγέρθηκε, δεν αντιστάθηκε, δεν αντέδρασε. Συν τοις άλλοις, τώρα ο Τσίπρας σε πλήρη συνεννόηση με τους ξένους δυνάστες μας, οδηγεί την χώρα σε εκλογές για να εκκαθαρίσει το κόμμα του από τους αντιφρονούντες και για να μπορέσει να σχηματίσει μια κυβέρνηση που θα έχει ως πυξίδα της την πιστή εφαρμογή των εφαρμοστικών νόμων του νέου μνημονίου.

Άραγε όμως γιατί ο Τσίπρας δεν μπόρεσε να διαπραγματευτεί έναν έντιμο συμβιβασμό, γιατί άραγε δεν κατόρθωσε να σκίσει τα μνημόνια, να πατάξει την φοροδιαφυγή, να κατάσχει το μαύρο χρήμα, να ελαφρύνει τις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων από τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη και να εφαρμόσει το ελάχιστο των δεσμεύσεων του; Γιατί στην ΕΕ αυτών των συσχετισμών δεν μπορείς να αναζητάς, πόσο μάλλον να επιβάλλεις φιλολαϊκές πολιτικές. Πιο απλά, δεν μπορείς να μιλάς για φοροδιαφυγή του μεγάλου πλούτου, στην Λαγκάρντ που ως υπουργός οικονομικών της Γαλλίας, παρέγραψε όλες τις φορολογικές παραβάσεις των βιομηχάνων, στον Σόιμπλε που είναι υπουργός κυβέρνησης που χρηματοδοτείται από τις μεγάλες βιομηχανίες της Γερμανίας, στον Ντάισεμπλουμ που κατηγορείται για οικονομικά σκάνδαλα, κατά την πρωθυπουργική του θητεία.

Το σύστημά τους είναι τέτοιο που δεν εξανθρωπίζεται, μόνο ανατρέπεται. Δεν καλλωπίζεται ο καπιταλισμός, παρά μόνο διαλύεται από τα διδάγματα και τις αξίες των ανθρώπων που διεκδικούν να βρουν το δίκιο τους, να ζήσουν σε μια δίκαιη κοινωνία. Μόνο ένα τέτοιο σχέδιο συνολικής ρήξης και αποδέσμευσης μπορεί να έχει και να πετύχει να έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι το κεφάλαιο και τις ορέξεις του.

Τελικά μόνο γραβάτα δεν του φόρεσαν

by Δημήτρης Παυλόπουλος

25d30409b702f1e520f3152f05d32620

Ο Τσίπρας κι ο Γιούνκερ πριν την σύνοδο κορυφής στην Ρίγα της Λετονίας τον Μάιο του 2015.

Μετά, λοιπόν, από τα καταπληκτικά επικοινωνιακά παιχνίδια της αριστερής κυβέρνησης, με το όχι του δημοψηφίσματος που τελικά έγινε ένα τεράστιο ναι και όχι σκέτο ναι αλλά και ναι σε όλα, έρχεται νέο πακέτο βοήθειας της τάξης των 80 δις σε βάθος τριετίας με δημοσιονομικά μέτρα να υπολογίζονται μετριοπαθώς στα 12 δις.

Η πάλαι ποτέ αριστερή και ριζοσπαστική κυβέρνηση που θα έβαζε τέλος στα μνημόνια της λιτότητας και θα πρωτοτυπούσε σεβόμενη την ψήφο και της 25ης Ιανουαρίου αλλά και της 5ης Ιουλίου, η κυβέρνηση που θα αγωνιζόταν για μια βιώσιμη και αμοιβαία επωφελή συμφωνία, πέταξε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στον αντίπαλο, διάστημα που θα μπορούσε να είχε αξιοποιήσει υπέρ συμφερόντων ημών και αφού δεν έλαβε πράσινο φως από Ρωσία και Κίνα για χρηματοδότηση, έκαψε και το τελευταίο χαρτί της, αυτό του δημοψηφίσματος.

Ένα δημοψήφισμα που συνέβη με κλειστές τις τράπεζες, διότι αν ήταν ανοιχτές θα κατέρρεαν, και για ένα ερώτημα που ήταν θολό και κατά μία έννοια ανύπαρκτο, εφόσον κατά την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, η πρόταση Γιούνκερ, που περιείχε λιγότερα μέτρα, πρακτικά είχε λήξει.

Παρά ταύτα, το δημοψήφισμα διεξήχθη μέσα σε αντίξοες συνθήκες, και ο λαός για άλλη μια φορά δήλωσε την ριζική αντίθεσή του με τα μνημόνια και την πολιτική και ταξική βαρβαρότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ταυτόχρονα, ο Τσίπρας εκμεταλλεύτηκε το όχι, με σκοπό να ενισχύσει και να ισχυροποιήσει την θέση του στην κυβερνητική καρέκλα, γι’ αυτό συγκάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς, διευρύνοντας την ευθύνη της διαπραγμάτευσης και δημιουργώντας παράλληλα ένα εφεδρικό τμήμα κοινοβουλευτικής υποστήριξης προς την κυβέρνησή του.

Και σήμερα, ο Τσίπρας φέρνει μία συμφωνία κόλαφο με χυδαία και αντιλαϊκά μέτρα, που περιλαμβάνουν μειώσεις συντάξεων, αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, εν συντομία όλα όσα περιελάμβανε η εργαλειοθήκη του ΟΑΣΑ, που είχε τεθεί και στην προηγούμενη κυβέρνηση. Kαι φυσικά, ένα σημείο ακραίας επέμβασης και κατάλυσης, όχι μόνο της λαϊκής κυριαρχίας αλλά και των όποιων αστικών εγγυήσεων, αποτελεί κατά τη γνώμη μου η πρόταση για την μεταφορά των προς αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου σε ειδικό ταμείο, το οποίο δε θα εδρεύει καν στην Ελλάδα, αλλά στο Λουξεμβούργο, με μόνη εκκρεμότητα τον καθορισμό του ύψους της αξίας της περιουσίας που θα διατεθεί σε αυτό (αρχικά ήταν στα 50 δις).

Αυτή, λοιπόν, η συμφωνία, που αριθμητικά έχει πολλές ομοιότητες με το πρώτο μνημόνιο, θα φέρει χιονοστιβάδα κρίσεων και ύφεσης, όχι μόνο στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, που, απ’ ό,τι φαίνεται, οδεύει προς αυτοδιάλυση, αλλά πολύ περισσότερο στην κοινωνία και στα χαμηλά και μεσαία στρώματα που καλούνται και πάλι να πληρώσουν την κρίση του κεφαλαίου, την κρίση της τραπεζοκρατίας και των διαφόρων λόμπι.

Μπορούσε όμως ο Τσίπρας να βαδίσει σε διαφορετικά μονοπάτια και να ακολουθήσει διαφορετική πορεία ανάπτυξης για τη χώρα και τον λαό;

  1. Μονομερής διαγραφή του χρέους, ένα χρέος που συνεχώς αυξάνεται και διαρκώς πληρώνεται από αυτούς που δεν το δημιούργησαν.
  2. Κρατικοποίηση των τραπεζών.
  3. Ίδρυση νέας Τράπεζας της Ελλάδας, με σκοπό να εκκαθαριστεί η υπάρχουσα και να μην αναγκαστεί το ελληνικό δημόσιο να καταβάλει τα 120 δις στον ELA.
  4. Έκδοση νέου νομίσματος για την κάλυψη των εγχώριων και διεθνών συναλλαγών, στηριζόμενο στα αποθεματικά της χώρας σε χρήμα και χρυσό (35 δις).
  5. Δέσμευση του μαύρου χρήματος, εντός και εκτός συνόρων.
  6. Ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης με σκοπό την επαρκέστερη κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.
  7. Έμφαση και ανάπτυξη του δημοσίου τομέα και νευραλγικών πτυχών αυτού, υγεία και παιδεία.

Όλα αυτά τα σημεία αναδεικνύουν την ύπαρξη εναλλακτικού τρόπου δράσης και συγκεκριμένα αποτελούν ένα μεταβατικό πρόγραμμα προς κάτι διαφορετικό από το σημερινό εξευτελιστικό μοτίβο κοινωνίας και οικονομίας σε αποσύνθεση. Η συμφωνία αυτή που φέρνει ο Τσίπρας είναι μία παράταση της συνεχιζόμενης κρίσης της χώρας και του λαού, χωρίς ίχνος ανάπτυξης. Δεν υπάρχει σωτηρία στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διεθνών κέντρων του καπιταλισμού. Το σύστημά τους δεν ταιριάζει με την θεμελιώδη και πανάρχαια έννοια του ανθρώπου. Έχουμε ιστορικό χρέος να ανατρέψουμε αυτήν την κατάσταση και να χαράξουμε νέους δρόμους, πέρα και πάνω από την φτηνή υποτέλεια που επιτάσσει η ληστρική Ευρώπη των τραπεζών και του κεφαλαίου.

Κύριε Τσίπρα,

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Κύριε Τσίπρα κάνατε τον Σαμαρά σωτήρα και επιβεβαιώσατε την πολιτική του ως την μόνη σωτήρια λύση του τόπου και του λαού.

Κύριε Τσίπρα, προκηρύξατε ένα δημοψήφισμα για μία πρόταση της τρόικας που από χτες το βράδυ έπαψε να ισχύει.

Κύριε Τσίπρα, κλείσατε τις τράπεζες, αφήνοντας τον κόσμο, τον φτωχό και τον εξαθλιωμένο, όχι τον πλούσιο και τον φοροδιαφεύγοντα, χωρίς χρήματα και την ίδια ώρα του μιλούσατε για περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Κύριε Τσίπρα, ζητάτε όχι αλλά δεν λέτε πώς θα το χρησιμοποιήσετε και για ποιους σκοπούς, παρά μόνο ότι θα βοηθήσει την διαπραγμάτευση, δηλαδή θα ενισχύσει την δική σας πρόταση-μνημόνιο, που διαφέρει κατά ελάχιστο από αυτή που αιτούνται οι δανειστές. Για παράδειγμα εσείς ζητάτε αύξηση ασφαλιστικών εισφορών στις συντάξεις από το 4% στο 5%, ενώ η τρόικα ζητά να πάνε στο 6%.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, μετά από το κλίμα φόβου και τεχνητής ανασφάλειας που έχετε δημιουργήσει, εξαπατώντας την κοινωνία, ότι με το δημοψήφισμα ανοίγει ο δρόμος για την ελπίδα και την απελευθέρωση από τα μνημόνια της λιτότητας, σπεύσατε να ζητήσετε διετή στήριξη από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας, στις ιδρυτικές διατάξεις του οποίου αναφέρονται σαφώς οι αυστηρές προϋποθέσεις χρηματοδότησης, μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Εάν εκδοθεί απόφαση, σύμφωνα με την παράγραφο 2, το συμβούλιο διοικητών αναθέτει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή—σε συνεργασία με την ΕΚΤ και εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ—να διαπραγματευτεί με το ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ Μνημόνιο Κατανόησης (ΜΚ) όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής. Το περιεχόμενο του Μνημονίου Κατανόησης αντικατοπτρίζει τις αδυναμίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν και το μέσο χρηματοπιστωτικής συνδρομής που έχει επιλεγεί. Παράλληλα ο διευθύνων σύμβουλος του ΕΜΣ καταρτίζει πρόταση συμφωνίας για διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής, περιλαμβάνουσα τους όρους και τις προϋποθέσεις χρηματοδότησης, καθώς και την επιλογή των μέσων, που υποβάλλεται στο συμβούλιο διοικητών προς έγκριση».

Κύριε Τσίπρα, αποτύχατε να πείσετε για το ανέφικτο. Ότι δηλαδή μέσα στον ίδιο δρόμο ανάπτυξης και στα ισχύοντα θεσμικά πλαίσια, της ΕΕ, του Ευρώ και του ΔΝΤ, υπάρχει τρόπος για φιλολαϊκή ευημερία και κοινωνική αξιοπρέπεια.

Κύριε Τσίπρα, γίνατε άλλος ένας ανεπιθύμητος και ανέντιμος πρωθυπουργός που καπηλεύτηκε τις αξίες και την ιστορία της αριστεράς, ακόμη και τις όποιες ανόθευτες αστικές διαδικασίες, όπως αυτή του δημοψηφίσματος, με σκοπό να εξυπηρετήσει, όπως και οι προηγούμενοι, τα ίδια αντιλαϊκά συμφέροντα.

Το μόνο που έχετε να κάνετε, κύριε Τσίπρα, είναι να παραιτηθείτε, λέγοντας στον λαό την αλήθεια, ότι μέσα στην ΕΕ και στο Ευρώ, δεν υπάρχουν περιθώρια σωτηρίας.