Σκελετος.

Κατηγορία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Μένουμε μέσα ή βγαίνουμε έξω;

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Μήπως η λύση είναι να μην μείνουμε μέσα, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση της αναλγησίας και της αδιαφορίας απέναντι όχι μόνο στα χρόνια προβλήματα των λαών, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της ανασφάλειας αλλά και στο μείζον και πρόσφατο πρόβλημα του κορωνοϊού; Μένουμε έξω από τις αδηφάγες ορέξεις μιας Ευρώπης που κλείνει τα μάτια και τα αυτιά στις εκατόμβες νεκρών που οι πολιτικές της δημιούργησαν. Που ακόμα και τώρα ζητά μνημόνια για να στηρίξει τα κράτη που με προηγούμενα μνημόνια χρεοκόπησε, μεταξύ των οποίων και το δικό μας.

Γιατί ήταν πιο αναγκαίο και κρίσιμο να πληρώνουμε 10 δισεκατομμύρια το χρόνο στο ΝΑΤΟ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς παρά να αυξήσουμε έστω και λίγο την χρηματοδότηση των μονάδων υγείας. Γιατί είναι πιο επιτακτικό να αποζημιώσουμε προκαταβολικά τις μεγάλες ιδιωτικές κλινικές για το ενδεχόμενο χρήσης των υποδομών τους στο μέλλον, παρά να αξιοποιήσουμε τα 30 εκατομμύρια για την στήριξη του αγώνα των δημοσίων νοσοκομείων έναντι του κορωνοϊού. Γιατί είναι πιο επείγουσα η ανάγκη για ενημέρωση για τον κορωνοϊό σε σχέση με την κατ’ ουσίαν πρόληψη του, γι’ αυτό και δόθηκαν 11 εκατομμύρια για διαφημιστικές καμπάνιες. Ο λόγος είναι ότι η πανδημία του ιού έχει διττή ερμηνεία, για κάποιους είναι απειλή για την ανθρώπινη ζωή , για κάποιους άλλους είναι ευκαιρία για επιπλέον κερδοφορία, γι’ αυτό ήρθε εν μέσω πολέμου η πράξη νομοθετικού περιεχομένου που επιτρέπει την μείωση μισθού και εργασίας στο μισό για τους επόμενους 6 μήνες, στο όνομα της δήθεν προστασίας των θέσεων εργασίας. Γιατί για κάποιους είναι μάχη για την προστασία  της ζωής και για άλλους μάχη για την ενίσχυση των διακρίσεων και της αναξιοκρατίας.

Και σε όλα αυτά το κράτος παραμένει και πάλι αμέτοχο. Επαφίεται ως συνήθως στην ευσυνειδησία του καθενός να αυτοπεριοριστεί με την απειλή να μην γίνουμε Ιταλία. Ένας εξαφανισμένος υπουργός υγείας που έχει αντικατασταθεί από έναν νεοδιορισθέντα πρώην δήμαρχο στην νευραλγική θέση του υφυπουργού πολιτικής προστασίας και διαχείρισης κρίσεων και από έναν αξιοσέβαστο και διαπρεπή επιστήμονα, ο οποίος όμως δεν διαθέτει διοικητικές εξουσίες παρά μόνο γνωμοδοτικό ρόλο.

Αντί λοιπόν να μας βομβαρδίζουν καθημερινά με την ανάγκη να μείνουμε σπίτι, που αποτελεί ένα μέτρο ανάσχεσης άλλα όχι το σημαντικότερο, να φροντίσουν άμεσα να ενισχύσουν το ΕΣΥ με προσωπικό και υλικό, να αυξήσουν τον αριθμό ΜΕΘ και να επιτάξουν αντίστοιχες δομές νοσηλείας στον ιδιωτικό τομέα.

Δεν είναι δυνατόν ούτε βέβαια λογικό την ίδια στιγμή που απαιτούν από τους πολίτες να στηρίξουν τον αγώνα έναντι της εξάπλωσης του ιού, μένοντας σπίτι και ζώντας με 433 ευρώ το μήνα, την ίδια στιγμή να διπλασιάζουν την αποζημίωση προς τους ιδιώτες ιδιοκτήτες νοσοκομείων, στα πλαίσια της δήθεν επίταξης των δομών τους. Η προβλεπόμενη από το σύνταγμα επίταξη κινητών και ακίνητων μερών αφορούν σε κρίσιμες και έκτακτες καταστάσεις και δεν προβλέπουν κανενός είδους αύξηση της προβλεπόμενης αποζημίωσης, πόσο μάλλον διπλασιασμού της ήδη μεγάλης ημερήσιας αποζημίωσης. Και από την άλλη να νομοθετούν σε βάρος των εργαζομένων, αντί να λάβουν μέτρα για την προστασία τους, όπως να καταβληθούν στο ακέραιο οι μισθοί τους ή να αντισταθμιστούν με φοροελαφρύνσεις, ή έκτακτες ενισχύσεις σε μορφή επιδομάτων.

Μόνο με αντίστοιχα με τα παραπάνω μέτρα μπορεί να προστατευθεί στο σύνολό της ο ελληνικός λαός από την καθολικές συνέπειες του ιού. Σε κάθε άλλη περίπτωση, αν δεν ληφθούν τέτοια μέτρα, οι συνέπειες του ιού θα γίνουν ολέθριες και μη αντιμετωπίσιμες.

Και δεν θα αφορούν μόνο την υγεία μας που βρίσκεται ήδη σε κίνδυνο αλλά το μέλλον μας συνολικά, σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής. Μήπως ο ιός δημιούργησε γόνιμο έδαφος για την περαιτέρω εξαθλίωση, για την ενίσχυση της βαρβαρότητας του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού; Μήπως ο ιός έδωσε ένα φιλί ζωής στο ρημαγμένο καπιταλιστικό σύστημα και αναδιένειμε το χρήμα στα πρότυπα αναδιανομής που συνέβησαν μετά τις κρίσιμες πολεμικές περιόδους του τελευταίου αιώνα… (Ας πεθάνουν και κάποιοι αν είναι να σωθεί η οικονομία.)

Έργα και ημέρες

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Το απόλυτο τίποτα, η απόλυτη ισοπέδωση των πάντων, η πλήρης επιτυχία της ανικανότητας, φράσεις που θα μπορούσαν να περιγράψουν την παρούσα κυβέρνηση. Σχεδόν οκτώ μήνες και για το μόνο που επαίρονται είναι για την κατάργηση του ασύλου, την επίσπευση του ξεπουλήματος του δημοσίου πλούτου και την επαναφορά της χωροφυλακής στους δρόμους της Αθήνας. Κατά τα άλλα, οι Τούρκοι συνεχίζουν όχι μόνο να κάνουν παράνομες γεωτρήσεις και να καταστρατηγούν τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου με τις ευλογίες Ευρωπαϊκής Ένωσης και Αμερικής (των πάλαι ποτέ συμμάχων μας) αλλά συνεχίζουν να τροφοδοτούν τις ελληνικές ακτές με χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, πολλοί εκ των οποίων στέκονται άτυχοι να πατήσουν το πόδι τους σε ελληνικό έδαφος και ξεψυχούν μεσοπέλαγα. Παράλληλα, στέλνουν όπλα και στρατό στην δυτική Λιβύη και υπογράφουν συμφωνίες που θίγουν κάθε κυριαρχικό μας δικαίωμα στον περιβάλλοντα θαλάσσιο μας χώρο. Φυσικά, όλα αυτά σκιάζουν τους ιθύνοντες οι οποίοι τρέχουν γονατιστοί στην Ουάσιγκτον και παρακαλούν για λίγα ψίχουλα ελεημοσύνης. Μάταια όμως γιατί ούτε καν επίσημη προτροπή υπέρ μας στο ζήτημα της Τουρκίας δεν υπήρξε από μεριάς των συμμάχων μας, στους οποίους (όπως περήφανα δήλωσε ο πρωθυπουργός μας) δίνουμε πάνω από το 2% του ΑΕΠ μας για να μπορεί το ΝΑΤΟ να κάνει πολέμους και να προφυλάσσει τα αμερικανικά συμφέροντα εις βάρος όλων των άλλων συμπεριλαμβανομένων και ημών. Αντ’ αυτού δώσαμε και  δύο εκατομμύρια στην χρεοκοπημένη θεολογική σχολή της Βοστώνης. Στο εσωτερικό η κατάσταση παραμένει ίδια και χειρότερη, τα νοσοκομεία δεν έχουν προσωπικό και υλικό, τα σχολεία βιβλία και δασκάλους, η ανεργία δεν μειώνεται, η ανασφάλεια παραμένει, η δυσβάσταχτη φορολογία παραμένει, η αναξιοκρατία καλά κρατεί, αφού όλο το διαλυμένο δημόσιο σύστημα στελεχώνεται από κομματικά σκυλιά που κατασπαράζουν ότι έχει απομείνει από το ματωμένο σαρκίο αυτού του τόπου. Και αφού η επίσκεψη στην Αμερική ήταν όπως αποδείχθηκε ένα γιγαντιαίο φιάσκο, ρίχνουμε στον ηλίθιο και πεινασμένο λαό όχι άρτο αλλά θέαμα, όχι με άρματα και σχοινοβάτες όπως στην ένδοξη εποχή της χούντας, αλλά με ΜΑΤ που πάνε να καταλάβουν την πόλη που αλώθηκε ξανά. Και κάπως έτσι λύνονται τα προβλήματά μας και, αν δεν λυθούν έτσι, δίνουμε τέλος στην αγωνία για το ποιος θα ηγηθεί του αποδεκατισμένου και διακοσμητικού πλέον θεσμού του προέδρου της δημοκρατίας. Και όλοι πανηγυρίζουμε για το μεγαλείο ψυχής του πρωθυπουργού μας, γιατί όπως και ο ίδιος είπε η Ελλάδα είναι γυναίκα και έτσι επέλεξε την πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας για την θέση αυτή. Φυσικά αν το ίδιο πρόσωπο ήταν επιλογή της προηγούμενης κυβέρνησης, θα ξανακούγαμε σχόλια περί αμπεχόνων και άλλων τέτοιων βαθύτατα πολιτικών κρίσεων. Και όλα αυτά μέσα σε οκτώ μήνες. Σκεφτείτε τι έχουμε να δούμε ακόμα.

Μίκη δυστυχώς άλλαξες την ιστορία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Οι καμπάνες που σήμαναν στο συλλαλητήριο της ντροπής της προηγούμενης Κυριακής δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτές του Ρίτσου, οι βαμμένες με αίμα, οι τραγουδημένες από στόματα λαϊκών αγωνιστών γνωστών και άγνωστων που πέθαναν για να ζήσουν ελεύθεροι, που θυσίασαν τα σώματά τους για να μην θυσιάσουν τις ιδέες τους. Ιδέες ζωντανές, πληρωμένες με το αίμα τους, χτισμένες στα κακοτράχαλα βουνά της Ελλάδας, καθάριες , πελώριες στο μπόι των ανθρώπων και στο μπόι των ονείρων τους.

Φυσικά οι ιδέες αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τα συνθήματα και τους ανθρώπους που βρέθηκαν σε μία παράδοξη συγκέντρωση με αποκορύφωμα το πιο παράδοξο όλων, την παρουσία και ομιλία του Μίκη. Ενός παγκοσμίου φήμης συνθέτη που στα 93 του χρόνια, αποφάσισε να ενορχηστρώσει και να διευθύνει την πιο περίεργη, παράξενη και συνάμα επικίνδυνη ορχήστρα σε ένα κρεσέντο φασιστικών και ακροδεξιών, σε κάθε περίπτωση άκρως συστημικών ορατορίων. Προεξέχουσες μορφές του φασιστικού πενταγράμμου, ο Κασιδιάρης, ο Σαμαράς, ο Γεωργιάδης, παπάδες, γιοι αρχιβασανιστών της Μακρονήσου και άλλοι επιφανείς παραχαράκτες της ιστορίας του λαού και της χώρας. Όλοι αυτοί δηλαδή που έχουν κατορθώσει να ξεπουλήσουν τα πάντα και τους πάντες με σκοπό να διασώσουν το πιο απάνθρωπο και βάρβαρο σύστημα αυτού του κόσμου που ακούει στο όνομα καπιταλισμός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Στάλιν της Εσθονίας

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά από τον θάνατό του και ακόμη τον φοβούνται. Ακόμη τον εχθρεύονται και τον συκοφαντούν. Δεν ξέρουν όμως ποιος πραγματικά ήταν. Ξέρουν αυτά που επιτρέπονται σε μία Ευρώπη, σε έναν κόσμο και σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που βαφτίζει την κρίση ανάπτυξη, την φτώχεια πρόοδο, την συσσώρευση του πλούτου από τους πολλούς στα χέρια λίγων ως φυσικό φαινόμενο.

Σε μία  Ευρώπη που στήνει φασιστικές φιέστες με σκοπό να κρύψει τα σύγχρονα εγκλήματά της, προσβάλλοντας όχι μόνο την μνήμη όσων θυμούνται, αλλά και το αίμα των 60 εκατομμυρίων που χάθηκαν όχι τυχαία, αλλά πέσανε θύματα της ναζιστικής κτηνωδίας. Ανάμεσά τους ήταν και εφτακόσιες χιλιάδες Έλληνες αλλά και περίπου ένδεκα εκατομμύρια Ρώσοι, πολλοί εξ αυτών στρατιώτες του Κόκκινου στρατού. Ενός ένδοξου στρατού αποτελούμενου από απλούς στην πλειονότητά τους Ρώσους πατριώτες, που κατάφερε στις 9 Μαΐου του 1945, μετά από πολύμηνες και σκληρές μάχες, να καρφώσει το σφυροδρέπανο, στην καρδία του ναζιστικού κτήνους, στο γερμανικό κοινοβούλιο, έχοντας λυτρώσει παράλληλα από τον θάνατο εκατομμύρια μελλοθάνατους. Όλα αυτά συνέβησαν διότι υπήρχε ένας άξιος ηγέτης και εμπνευστής μια γιγάντιας αντίστασης έναντι του ναζισμού. Αυτός ήταν Ο Ιωσήφ «Στάλιν». Ένας ηγέτης που αγωνίστηκε για την ελευθερία του τόπου του και του λαού του. Ένας ηγέτης που, όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του, ένας από τους βασικούς αντιπάλους του Στάλιν, πήρε την Σοβιετική Ένωση από το αμόνι και την έκανε πυρηνική δύναμη.

Όλα όσα γράφονται και λέγονται σήμερα είναι για να θρέψουν τα νύχια των νεοφασιστών, κρατικών και παρακρατικών, επισήμων και ανεπισήμων. Γι’ αυτούς, πάντα ο Στάλιν θα είναι φασίστας και πάντα  η 9η Μαΐου θα είναι ημέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως η πραγματικότητα και η ιστορία μαρτυρούν άλλα…

«Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει».

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πέθανε και ο τελευταίος των επαναστατών. Αυτός που ύψωσε τη σημαία της Κούβας, πάνω από την αμερικανική. Αυτός που επέζησε από 638 απόπειρες δολοφονίας. Αυτός που γέμισε όραμα και αγωνιστικές ελπίδες τις καρδιές του χειμαζόμενου από την φιλοαμερικανική κυβέρνηση Μπατίστα. Αυτός που ξαπόστειλε τα αμερικανικά κεφάλαια από την Κούβα και τα πρόσφερε στους εργάτες και στον Κουβανικό λαό. Αυτός που εξάλειψε τον αναλφαβητισμό, που έκτισε ένα ζηλευτό για τα περισσότερα δυτικά καπιταλιστικά κράτη, εθνικό σύστημα υγείας, με αντιστοιχία ενός γιατρού ανά 130 κατοίκους, το υψηλότερο ποσοστό από όλα τα κράτη.

Αυτός που μείωσε την παιδική θνησιμότητα από το 42% στο 4%, το χαμηλότερο ποσοστό. Αυτός που απαγόρευσε το καρτέλ των ναρκωτικών, (ίσως είναι και ο λόγος που δεν έγινε τηλεοπτική σειρά). Και για όσους παραπονιούνται ότι δήθεν η Κούβα δεν έχει σύγχρονη τεχνολογία, είναι ένα δικτατορικό καθεστώς, χωρίς ατομικά δικαιώματα, με δεκάδες συλλήψεις και φυλακίσεις, κάποιοι εξ αυτών μάλιστα είναι και νομπελίστες, η απάντηση είναι η εξής: μπορεί όντως στην Κούβα να μην υπάρχουν πολλά σαμπουάν και σύγχρονα αυτοκίνητα, όμως δεν υπάρχουν ούτε διαφθορά, ούτε διαπλοκή, ούτε αδιαφάνεια, ούτε μαύρο πολιτικό χρήμα, ούτε κατσαπλιάδες πολιτικοί.

Μπορεί να μην έχουν όλα τα σπίτια πρόσβαση στο ίντερνετ, όμως όλοι έχουν σπίτια, τα οποία επιδοτούνται από το κράτος. Όλοι έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, όλοι έχουν δικαίωμα στην υγεία, σ αυτήν την χώρα που την κατηγορούν για ανελευθερίες, οι πολίτες απολαμβάνουν δικαιώματα που πολλοί από εμάς δεν έχουμε και όχι μόνο αυτό αλλά αποφασίζουν για το μέλλον τους στους χώρους δουλείας τους με ανόθευτη και άδολη ψηφοφορία. Ίσως γι’ αυτό σε κάποιους δεν αρέσουν αυτού του είδους οι εκλογές, αλλά αρέσκονται στις αμερικανικού τύπου εκλογές, που περιμένεις Κλίντον και σου βγαίνει Τράμπ, ή όπως εδώ που ψηφίζεις αριστερά και ανυπακοή και βγαίνει τρίτο και τέταρτο μνημόνιο.

Φυσικά, η λασπολογία όλων των αμερικανοκινούμενων υποτακτικών, όπως του πρώην σωματοφύλακά του και της αδερφής του, οι οποίοι είναι στρατολογημένοι στην CIA, δε σταματά εδώ. Βγήκαν λίγα εικοσιτετράωρα μετά τον θάνατο του μεγάλου ηγέτη και μιλάνε για δισεκατομμυριούχο κροίσο, η περιουσία του οποίου αγγίζει τα 900 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό όμως που δεν ξέρουν ή σκοπίμως αγνοούν, είναι ότι πρόκειται για ένα φτιαχτό δημοσίευμα μια δεξιάς εφημερίδας που εδρεύει στο Μαϊάμι, η οποία ανέφερε την συγκεκριμένη πληροφορία, την οποία μάλιστα ανακάλεσε σε σύντομο χρονικό διάστημα, λέγοντας ότι το νούμερο δεν αντιστοιχεί σε προσωπική περιουσία του Κάστρο, αλλά σε τμήμα της κρατικής περιουσίας της Κούβας και ότι το μόνο ακριβό περιουσιακό του στοιχείο ήταν μία μεγάλη τηλεόραση.

Αν ήταν ή δεν ήταν λοιπόν δικτατορία, θα το κρίνουν μόνο οι πολίτες της Κούβας. Ένα όμως είναι το σίγουρο ότι αν ήταν δικτατορία, τότε σίγουρα σύμμαχος χώρα θα ήταν η Αμερική, όπως στήριξε τόσα δικτατορικά καθεστώτα και στην λατινική Αμερική (βλ. Χιλή) αλλά και στην χώρα μας (βλ. Χούντα). Αντ΄αυτού το αμερικανικό καθεστώς, όχι μόνο δεν στήριξε το κουβανικό λαό και το πολίτευμά του αλλά προσπάθησε να τους εξοντώσει με κάθε τρόπο.