Σκελετος.

Κατηγορία: ΓΝΩΜΕΣ

Αντισταθείτε

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Και έλαβε τέλος η τρυφερή μάζωξη των Ευρωπαίων πατριωτών της Ελλάδας, που με θερμές παλάμες καλούσαν σε παραίτηση την παρούσα κυβέρνηση. Πολλοί από αυτούς ξεβράστηκαν απευθείας από τις παραμονές του δημοψηφίσματος, τότε που στο Καλλιμάρμαρο διεκδικούσαν την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως και τότε έτσι και τώρα, Άδωνις, Χειμωνάς, Κωνσταντινόπουλος και λοιποί πρώην και νυν ευρωλιγούρηδες, ξεχύθηκαν στους δρόμους, άδολα και ακομμάτιστα για να πιέσουν την κυβέρνηση να παραιτηθεί.

Λες και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα των ανέργων, των συνταξιούχων, των νέων, των φοιτητών, των επαγγελματιών, αυτών δηλαδή που κάθε φορά που συγκεντρώνονται στο ίδιο σημείο με τους χτεσινούς αλλά με άλλα συνθήματα, πιο δυναμικά και πιο ουσιαστικά και χωρίς σαμπάνιες και πούρα, έβγαιναν οι χτεσινοί αγωνιστές και τους κατηγορούσαν γιατί λέγανε ότι διώχνουν τον τουρισμό, κλείνουν τα μαγαζιά του κέντρου και μάλιστα διεκδικούσαν με νόμο να απαγορεύσουν τέτοιες διαδηλώσεις.

Ωστόσο τώρα η συγκέντρωση ήταν ειρηνική, εκτός από κάτι μούντζες, σαν και αυτές των αυθόρμητων αγανακτισμένων, όλη η βραδιά κύλησε ομαλά. Δεν υπήρχαν ματ ούτε βίαιες επιθέσεις εναντίον πολιτών. Αυτό θα πει δημοκρατία. Νομίζω το ίδιο αίσθημα θα ένιωσε και εκείνος ο οικοδόμος που, πριν από 2 χρόνια, ξεψύχησε στο ασθενοφόρο από την καρδιά του μη αντέχοντας τα δακρυγόνα της εκδημοκρατισμένης μας αστυνομίας.

Όμως, όλα αυτά είναι κακοήθεις λεπτομέρειες μπροστά στο μεγαλείο της χθεσινής συγκέντρωσης. Εκεί όπου συναντήθηκε το λαμπρό κοινωνικό και πολιτικό μας πνεύμα. Εκεί που δώσανε όλοι τα χέρια για ένα καλύτερο, δημοκρατικότερο μέλλον, κάτι σαν το σημερινό παρόν με άλλη βέβαια κυβέρνηση. Και από ότι κατάλαβα δεν εννοούσαν λαϊκή κυβέρνηση, μάλλον αστική και μάλλον ζητούσαν σιωπηλά την σωτηρία τους από τον νεοεκλεγέντα αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας.

Το πρόβλημά τους λοιπόν δεν ήταν και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ίδιο με της πλειονότητας των πολιτών. Δεν τους απασχόλησε στην μετριοπαθή και στερούμενη όχι μόνο κομμάτων αλλά και στόχων, συγκέντρωσή τους, ούτε οι χιλιάδες νέοι που είναι άνεργοι, ούτε οι επιχειρήσεις που κλείνουν, ούτε τα νοσοκομεία που υπολειτουργούν, ούτε τα σχολεία που επίσης αδυνατούν να προσφέρουν τα στοιχειώδη, ούτε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ούτε τα νέα μέτρα που στο κάτω κάτω αποτελούν συνέχεια των προηγούμενων μέτρων, αυτών που είχαν με περηφάνεια ψηφίσει ή στηρίξει όλοι όσοι ακομμάτιστα βρέθηκαν χτες εκεί.

Με άλλα λόγια, δεν τους ενδιαφέρει να αλλάξουν αυτήν τη βάρβαρη και αντιλαϊκή πολιτική που πνίγει την αξιοπρέπεια και την ελπίδα της κοινωνίας για ένα καλύτερο και πιο φιλάνθρωπο μέλλον στην χώρα τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αναδείξουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα τον κομματικό τους αρχηγό, για να μπορέσουν και αυτοί να εξυπηρετήσουν το ρόλο τους, ως υποταχτικοί ενός σάπιου συστήματος που όσο και αν κάνουν πως δεν το βλέπουν στρέφεται και εναντίον τους.

Άδωνις είσαι και φαίνεσαι

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Με έναν βαθυστόχαστο και γεμάτο νόημα τίτλο, αποφάσισε ο οξυδερκής, αυθόρμητος, έντιμος, εργατικός, ετοιμόλογος και ένα σωρό άλλα κοσμητικά επίθετα υποψήφιος πρόεδρος για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης να επενδύσει την διαφημιστική του καμπάνια. Ενός λεπτού προβολή είναι αρκετή για να καταγράψει και να παρουσιάσει στους ψηφοφόρους τους λόγους που πρέπει να δώσουν την φωνή τους στον Άδωνι, με πρωτεύοντα όλων, το ότι ο Άδωνις είμαστε ο καθένας από εμάς.

Με άλλα λόγια, ο Άδωνις ταυτίζει το ακροδεξιό του ταπεραμέντο, αναμεμειγμένο με ψευδοπατριωτικά συστατικά, ντυμένο με τον φερετζέ της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας του καπιταλισμού, της πολιτικής του οποίου είναι υπέρμαχος υποστηρικτής, με όλους τους τωρινούς και μέλλοντες ψηφοφόρους και οπαδούς της ΝΔ. Άραγε, είναι όντως όλοι οι ψηφοφόροι πρώην φασίστες, θιασώτες της απριλιανής χούντας και λάτρεις των αντισημιτικών βιβλίων του επίσης πατριώτη Κωνσταντίνου Πλεύρη (ο γιος του οποίου συχνάζει και αυτός στο κόμμα της ΝΔ);

Αν ισχύει η διαπίστωση του Άδωνι, ότι όλοι οι νεοδημοκράτες είναι σαν και αυτόν, τότε έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα. Ένα πρόβλημα με ιδεολογικές, κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις που άπτεται και άλλων θεμάτων, ένα από τα οποία είναι και η προχθεσινή επίθεση στον Γιώργο Κουμουτσάκο από νεοναζί τραμπούκους, οι οποίοι, αφού εκτέλεσαν, σαν άλλοι Ρουπακιάδες, το θεάρεστο έργο τους, κρύφτηκαν στα λαγούμια τους για να διαφύγουν την σύλληψη. Διαδικασία γνώριμη στους κόλπους των φασιστοειδών, αφού το ίδιο ακριβώς είχε πράξει και το άλλο πρωτοπαλίκαρο της ναζιστικής συμμορίας, ο Κασιδιάρης, αυτός ο αρχαιοπρεπής πατριώτης που εξάντλησε όλη του την αντισυστημική μανία πάνω στο πρόσωπο της Κανέλλη. Σημειωτέον ότι το κόμμα της Χρυσής Αυγής είναι κατά του συστήματος.

Τώρα βέβαια, τι δουλειά έχουν οι γνήσιοι πατριώτες να αρθρογραφούν ως σπορά των ηττημένων του ’45 ή να βομβαρδίζουν με χιλιάδες ερωτήσεις την ελληνική βουλή, υπέρ εφοπλιστικών συμφερόντων ή να ζητούν να ιδρύσουν δουλεμπορικά σωματεία στα ναυπηγεία, με 10 ευρώ το εργατικό χέρι ή ακόμη να ψηφίζουν αντιλαϊκά σύμφωνα της ΕΕ στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, κανένας δεν ξέρει.

Μάλλον θα μπερδεύτηκαν και θα θεώρησαν ότι αυτοί που πλήττονται από τα μνημόνια της λιτότητας και της ταξικής βαρβαρότητας των καιρών μας είναι αυτοί που τους χρηματοδοτούν, αυτοί που τους ταΐζουν για να δαγκώνουν τα λαϊκά αιτήματα, για να κατασπαράζουν τα εργατικά κινήματα, για να αποπροσανατολίζουν με την γνωστή μέθοδο των προγόνων τους, αυτή της προπαγάνδας, φορτώνοντας τα πάντα στην μετανάστευση.

Αν λοιπόν, όλοι αυτοί, κρυφοί και φανεροί υποστηρικτές και ψηφοφόροι του κάθε Άδωνι, πρώην και νυν τραμπούκοι με τους αδύναμους και εθελόδουλοι με τους ισχυρούς, νιώθουν ότι ταυτίζονται ακόμη με αυτό το πρότυπο, ας συνεχίσουν να ζουν το μεγαλείο της κατάντιας τους, μέσα στην βρωμιά της σήψης και της παρακμής του καπιταλισμού του 21ου αιώνα.

Όλοι άλλοι ας αρχίσουν να αναρωτούνται, για τα χιλιάδες τυχερά πτώματα στο Αιγαίο, για τα άτυχα πτώματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Συρία, για τους Έλληνες μετανάστες που αποχωρούν κατά χιλιάδες από την νεκρή τους χώρα, για τους καρκινοπαθείς που δεν λαμβάνουν τα φάρμακά τους, για τα παιδιά που λιποθυμάν από ασιτία μέσα στα σχολεία, για τους ανέργους που αναζητούν ένα κομμάτι ψωμί, για τους αστέγους που κοιμούνται, όταν τους το επιτρέπει η καλοσύνη του δημάρχου της πόλης, στα παγκάκια.

Ας αναρωτηθούν επίσης για το πώς το 1% των Ελλήνων κατέχει το 49% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. Και τέλος, ας αναρωτηθούν αν όλα αυτά είναι δίκαια και σωστά και κυρίως αντάξια των ανθρώπων…

Το ιστορικό Όχι του ’40

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Χρόνια πολλά γι αυτούς που πολέμησαν, γι’ αυτούς που μάτωσαν, γι’ αυτούς που χάρισαν νιάτα και ζωές σε αυτά τα χώματα για να παραμείνουν ελληνικά, για να μην ντυθούν με την φορεσιά του ναζισμού και του φασισμού. Χρόνια πολλά σε αυτούς που αντιστάθηκαν, σε αυτούς που δεν μπόρεσαν να καθυποτάξουν την συνείδησή τους στις ψεύτικες κορώνες των δωσίλογων και των συνεργατών των Γερμανών, σε αυτούς που συνειδητά βασανίστηκαν σε υπόγεια και ταράτσες. Χρόνια πολλά σε αυτούς που σήκωσαν στον ώμο τους το δίκιο της λευτεριάς, σε αυτούς που έγραψαν με το αίμα τους την λέξη απελευθέρωση.

Σε όλους τους άλλους που σβήστηκαν από τις σελίδες της ιστορίας ή θάφτηκαν κάτω από την μαύρη σβάστικα, το 1945, όταν ο σοβιετικός στρατός κάρφωσε την κόκκινη σημαία μέσα στην καρδιά του τέρατος, δεν αξίζει λέξη, δεν αξίζει σκέψη, ούτε καν απεύθυνση. Όμως για του λόγου του αληθές υπήρξε χρήσιμη η συμβολή τους, όσο οι πατριώτες έβλεπαν τους δωσίλογους και τους προδότες να συνεργάζονται, να προδίδουν, να φορούν κουκούλες και να κατονομάζουν τίμιους αγωνιστές, τόσο πιο πολύ πείσμωναν, τόσο πιο πολύ επιβεβαίωναν την απόφασή τους για αντίσταση, για ανυπακοή, για αγώνα μέχρι την νίκη.

Όσο αυτοί οι λίγοι και εθελόδουλοι, μικρόψυχοι, προδότες ασκούσαν το “εκλεκτό” τους έργο, τόσο οι άλλοι, οι πολλοί, οι αγνοί, οι καθαροί αγωνιστές ύψωναν το κεφάλι και φώναζαν για ελευθερία, δικαιοσύνη και λαοκρατία. Αυτό αξίζει σήμερα, να σκέφτεσαι πώς μπόρεσε ο άνθρωπος να εξασφαλίσει την ελευθερία του, πώς μπόρεσε η μικρή μας χώρα να βγει μπροστά να σηκώσει την σημαία της αντίστασης και να κατορθώσει να τους στείλει, ξένους και ντόπιους κατακτητές, στον αγύριστο.

Δυστυχώς, ακόμη και μετά από 75 χρόνια, δεν μπορέσαμε να την ξεπεράσουμε αυτή την επέτειο, αν και οι συνθήκες υφίστανται, κατά τι τροποποιημένες, με την υποταγή και τον ξένο κατακτητή να παραμένει, η αντίσταση αργεί, η ανυπακοή ολιγωρεί και αυτοί που τώρα δεν έρχονται με όπλα και τανκς αλλά με μέτρα λιτότητας, με μέτρα υπέρ του κεφαλαίου και της ολιγαρχίας των καπιταλιστών, με μέτρα φτωχοποίησης του λαού, συνεχίζουν ανενόχλητοι μαζί με τους ντόπιους υποτακτικούς τους που άλλοτε βαφτίζονται αριστεροί για να κατευνάσουν συνειδήσεις και σκέψεις και άλλοτε βαφτίζουν αναγκαστικές πολιτικές και μονόδρομους, τα μνημόνια. Το ερώτημα, σήμερα εν όψει και της επετείου, είναι για πόσο ακόμη;

Ο σύντροφος Ολανδρέου

by Δημήτρης Παυλόπουλος

ImageHandler.ashx

Και εστέφθη ως σύμμαχος χώρα η Γαλλία και προσωπικά ο πρόεδρος της, ο Ολάντ, ο οποίος μάλιστα έλαβε και χαριστικά διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήρθε είδε τα χάλια της κοινωνίας και της οικονομίας, όχι ότι δεν τα ήξερε, άλλωστε και η χώρα του δεν πάει πίσω, και έφυγε τονίζοντας για άλλη μια φορά την αναγκαιότητα εφαρμογής των εφαρμοστικών νόμων για την σωτηρία του τόπου και της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Και καθώς περιδιαβάζεις τα παραπάνω συμβάντα, ψάχνεις να βρεις τι από όλα αληθεύει. Με άλλα λόγια αναρωτιέσαι αν όντως η Γαλλία είναι σύμμαχος χώρα, αν όντως ο Ολάντ, από Ολανδρέου, έγινε σύντροφος και αν όντως η Ελλάδα έχει για πρώτη φορά κυβέρνηση της αριστεράς. Γρήγορα όμως καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύουν, βλέποντας μάλιστα τα νέα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ, αυτού που θα καταργούσε η κυβέρνηση της αριστεράς ή ακόμη τις αυξήσεις στο ΦΠΑ, που η πρώτη αριστερή κυβέρνηση θεωρεί δίκαιες και μάλιστα τις χαρακτηρίζει ψίχουλα, δια στόματος του υπουργού Παιδείας, που κατά διαβολική σύμπτωση θυμίζει έναν άλλον υπουργό του κακού ΠΑΣΟΚ, που κατά καιρούς προχωρούσε σε ανάλογες τοποθετήσεις, έφτασε μάλιστα σε σημείο να δηλώσει ότι μαζί τα φάγαμε.

Άρα ούτε η Ευρώπη άλλαξε, ούτε τα κράτη έγιναν λιγότερο καπιταλιστικά, ούτε οι τράπεζες περισσότερο φιλολαϊκές. Ο καπιταλισμός, έτσι όπως έχει εξελιχθεί στον 21ο αιώνα, σαρώνει φιλελεύθερες αξίες και δικαιώματα που είχε παραχωρήσει τους περασμένους αιώνες και σκληραίνει όσο περισσότερο επιτάσσουν τα συμφέροντα την στάση του απέναντι στους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου. Το παγκόσμιο σύστημα και οι εντολοδόχοι αυτού δεν πρόκειται να σταματήσουν να εφαρμόζουν την λιτότητα και να καταδικάζουν κοινωνίες ολόκληρες στην εξαθλίωση.

Το μόνο ανάχωμα στην λαίλαπα των πολιτικών του σήμερα που είναι συνέχεια των πολιτικών του χθες, είναι η ταξική συνείδηση που πρέπει όλοι να αποκαλύψουμε για τους εαυτούς μας, είναι η ανάγκη για την οργανωμένη και σχεδιασμένη αντίσταση ενάντια στις προβλέψεις και στις απαιτήσεις τους. Αυτό φοβούνται. Έναν λαό που θα εξεγερθεί και θα διεκδικήσει το δίκιο του και την ελευθερία του στο ματωμένο χώμα που πατά. Έναν λαό που δε θα φοβηθεί να συγκρουστεί με τους αστούς και μικροαστούς εκπροσώπους του συστήματος. Έναν λαό που θα κυβερνήσει ο ίδιος τον εαυτό του, με γνώμονα το λαϊκό συμφέρον. Εκεί πρέπει να σταθεί η αριστερά και να ξεκινήσει την οργάνωση αυτού του κόσμου που περιμένει το έναυσμα για να ξεχειλίσει η οργή και η αγανάκτησή του, όχι όπως την χρησιμοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προς κάτι το διαφορετικό, προς κάτι το παραγωγικό. Άλλωστε είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο ότι το μέλλον δε θα έρθει από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο αν δεν βάλουμε πλάτη και εμείς.

Τελικά μόνο γραβάτα δεν του φόρεσαν

by Δημήτρης Παυλόπουλος

25d30409b702f1e520f3152f05d32620

Ο Τσίπρας κι ο Γιούνκερ πριν την σύνοδο κορυφής στην Ρίγα της Λετονίας τον Μάιο του 2015.

Μετά, λοιπόν, από τα καταπληκτικά επικοινωνιακά παιχνίδια της αριστερής κυβέρνησης, με το όχι του δημοψηφίσματος που τελικά έγινε ένα τεράστιο ναι και όχι σκέτο ναι αλλά και ναι σε όλα, έρχεται νέο πακέτο βοήθειας της τάξης των 80 δις σε βάθος τριετίας με δημοσιονομικά μέτρα να υπολογίζονται μετριοπαθώς στα 12 δις.

Η πάλαι ποτέ αριστερή και ριζοσπαστική κυβέρνηση που θα έβαζε τέλος στα μνημόνια της λιτότητας και θα πρωτοτυπούσε σεβόμενη την ψήφο και της 25ης Ιανουαρίου αλλά και της 5ης Ιουλίου, η κυβέρνηση που θα αγωνιζόταν για μια βιώσιμη και αμοιβαία επωφελή συμφωνία, πέταξε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στον αντίπαλο, διάστημα που θα μπορούσε να είχε αξιοποιήσει υπέρ συμφερόντων ημών και αφού δεν έλαβε πράσινο φως από Ρωσία και Κίνα για χρηματοδότηση, έκαψε και το τελευταίο χαρτί της, αυτό του δημοψηφίσματος.

Ένα δημοψήφισμα που συνέβη με κλειστές τις τράπεζες, διότι αν ήταν ανοιχτές θα κατέρρεαν, και για ένα ερώτημα που ήταν θολό και κατά μία έννοια ανύπαρκτο, εφόσον κατά την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, η πρόταση Γιούνκερ, που περιείχε λιγότερα μέτρα, πρακτικά είχε λήξει.

Παρά ταύτα, το δημοψήφισμα διεξήχθη μέσα σε αντίξοες συνθήκες, και ο λαός για άλλη μια φορά δήλωσε την ριζική αντίθεσή του με τα μνημόνια και την πολιτική και ταξική βαρβαρότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ταυτόχρονα, ο Τσίπρας εκμεταλλεύτηκε το όχι, με σκοπό να ενισχύσει και να ισχυροποιήσει την θέση του στην κυβερνητική καρέκλα, γι’ αυτό συγκάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς, διευρύνοντας την ευθύνη της διαπραγμάτευσης και δημιουργώντας παράλληλα ένα εφεδρικό τμήμα κοινοβουλευτικής υποστήριξης προς την κυβέρνησή του.

Και σήμερα, ο Τσίπρας φέρνει μία συμφωνία κόλαφο με χυδαία και αντιλαϊκά μέτρα, που περιλαμβάνουν μειώσεις συντάξεων, αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, εν συντομία όλα όσα περιελάμβανε η εργαλειοθήκη του ΟΑΣΑ, που είχε τεθεί και στην προηγούμενη κυβέρνηση. Kαι φυσικά, ένα σημείο ακραίας επέμβασης και κατάλυσης, όχι μόνο της λαϊκής κυριαρχίας αλλά και των όποιων αστικών εγγυήσεων, αποτελεί κατά τη γνώμη μου η πρόταση για την μεταφορά των προς αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου σε ειδικό ταμείο, το οποίο δε θα εδρεύει καν στην Ελλάδα, αλλά στο Λουξεμβούργο, με μόνη εκκρεμότητα τον καθορισμό του ύψους της αξίας της περιουσίας που θα διατεθεί σε αυτό (αρχικά ήταν στα 50 δις).

Αυτή, λοιπόν, η συμφωνία, που αριθμητικά έχει πολλές ομοιότητες με το πρώτο μνημόνιο, θα φέρει χιονοστιβάδα κρίσεων και ύφεσης, όχι μόνο στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, που, απ’ ό,τι φαίνεται, οδεύει προς αυτοδιάλυση, αλλά πολύ περισσότερο στην κοινωνία και στα χαμηλά και μεσαία στρώματα που καλούνται και πάλι να πληρώσουν την κρίση του κεφαλαίου, την κρίση της τραπεζοκρατίας και των διαφόρων λόμπι.

Μπορούσε όμως ο Τσίπρας να βαδίσει σε διαφορετικά μονοπάτια και να ακολουθήσει διαφορετική πορεία ανάπτυξης για τη χώρα και τον λαό;

  1. Μονομερής διαγραφή του χρέους, ένα χρέος που συνεχώς αυξάνεται και διαρκώς πληρώνεται από αυτούς που δεν το δημιούργησαν.
  2. Κρατικοποίηση των τραπεζών.
  3. Ίδρυση νέας Τράπεζας της Ελλάδας, με σκοπό να εκκαθαριστεί η υπάρχουσα και να μην αναγκαστεί το ελληνικό δημόσιο να καταβάλει τα 120 δις στον ELA.
  4. Έκδοση νέου νομίσματος για την κάλυψη των εγχώριων και διεθνών συναλλαγών, στηριζόμενο στα αποθεματικά της χώρας σε χρήμα και χρυσό (35 δις).
  5. Δέσμευση του μαύρου χρήματος, εντός και εκτός συνόρων.
  6. Ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης με σκοπό την επαρκέστερη κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.
  7. Έμφαση και ανάπτυξη του δημοσίου τομέα και νευραλγικών πτυχών αυτού, υγεία και παιδεία.

Όλα αυτά τα σημεία αναδεικνύουν την ύπαρξη εναλλακτικού τρόπου δράσης και συγκεκριμένα αποτελούν ένα μεταβατικό πρόγραμμα προς κάτι διαφορετικό από το σημερινό εξευτελιστικό μοτίβο κοινωνίας και οικονομίας σε αποσύνθεση. Η συμφωνία αυτή που φέρνει ο Τσίπρας είναι μία παράταση της συνεχιζόμενης κρίσης της χώρας και του λαού, χωρίς ίχνος ανάπτυξης. Δεν υπάρχει σωτηρία στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διεθνών κέντρων του καπιταλισμού. Το σύστημά τους δεν ταιριάζει με την θεμελιώδη και πανάρχαια έννοια του ανθρώπου. Έχουμε ιστορικό χρέος να ανατρέψουμε αυτήν την κατάσταση και να χαράξουμε νέους δρόμους, πέρα και πάνω από την φτηνή υποτέλεια που επιτάσσει η ληστρική Ευρώπη των τραπεζών και του κεφαλαίου.