Σκελετος.

Κατηγορία: ΓΝΩΜΕΣ

Έσβησε το αμερικανικό όνειρο

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Δύο εικοσιτετράωρα μετρά η πολυπληθής κοινωνία της Αμερικής, μετά την εκλογή του νέου τους προέδρου, Ντόναλτ Τραμπ. Ενός προσώπου που δέχθηκε την μήνη πολλών αλλά κατάφερε τελικά να εκλεγεί στην προεδρεία των ΗΠΑ. Οι λόγοι που συνέτειναν στην θριαμβευτική του νίκη φυσικά και δεν αφορούν μόνο τις προεκλογικές εξαγγελίες του, σχετικά με την αύξηση των δημοσίων δαπανών και την δημιουργία θέσεων εργασίας ή την αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 8,5 δολάρια στα 10 δολάρια την ώρα. Αυτό που κυρίως έστρεψε τους ψηφοφόρους στην λύση Τράμπ, ήταν η εναλλακτική λύση, αυτή της Χίλαρι Κλίντον. Λύση που διαφημίστηκε και υποστηρίχτηκε τουλάχιστον φαινομενικά από πολλά ευρωπαϊκά και όχι μόνο κράτη.

Ωστόσο, η επιλογή του κόμματος των Δημοκρατικών να τοποθετήσει ως υποψήφια την Χίλαρι Κλίντον ήταν μάλλον ατυχής. Η Κλίντον κουβαλούσε την αιματηρή για τους Ιρακινούς και πολυδάπανη για τους Αμερικανούς υπουργική της θητεία, ως υπουργός εξωτερικών. Κουβαλούσε επίσης τα φορολογικά σκάνδαλα επί της διαχείρισης των οικονομικών του ιδρύματος Κλίντον. Με άλλα λόγια ήταν μία στιγματισμένη πολιτική φιγούρα που αν συνυπολογίσουμε σε αυτήν και την κακή κατάσταση της υγείας της, δεν ενέπνεε καμία σιγουριά στα μάτια των εκλογέων.

Από την άλλη ο Τράμπ, ο κλασσικός Αμερικανός επιχειρηματίας που ξεγλιστρά για δεκαετίες μέσα από το ευνοϊκό νομικό και φορολογικό καθεστώς της χώρας του, που χρηματοδοτεί κόμματα και πρόσωπα, που πετυχαίνει να κάνει πράξη το αμερικανικό όνειρο, που προκαλεί με τον τρόπο ζωής του και με τα λόγια του, μπόρεσε παρά τον επιφανειακό πόλεμο που δέχθηκε να βγει πρώτος στην κούρσα της προεδρίας. Τον κατηγόρησαν για σεξιστικά σχόλια κατά των γυναικών, για ρατσιστικές εκδηλώσεις, για ανήθικες πράξεις, για σκάνδαλα φοροδιαφυγής και παρ’ όλα αυτά τον ψήφισαν. Μήπως λοιπόν, η Αμερική ήρθε πιο κοντά σε αυτό που αναζητούσε; Μήπως ο Τραμπ είναι το πρότυπο του μέσου Αμερικανού, όχι τόσο αυτού που κατοικεί στην Νέα Υόρκη, όσο αυτού που κατοικεί στο Τέξας και στην Νεμπράσκα; Μήπως η Αμερική εξέλεξε έναν πρόεδρο που πραγματικά της ταιριάζει; Για να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά αρκεί μόνο να περιμένουμε μία πενταετία για να δούμε τι θα επιλέξουν οι Αμερικανοί στις επόμενες εκλογές.

Είναι, λοιπόν, πολύ δύσκολο να αξιολογήσει κανείς το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, διότι πέραν του διαφορετικού πολιτικού συστήματος, οι υποψήφιοι παρά την φιλότιμη προσπάθεια τους να διαφοροποιηθούν, τελικά δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι δεν είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Advertisements

Ο κόκκινος Βύρων

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Θα περίμενε κανείς ότι μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η κυβέρνηση θα μετανοούσε και θα επανερχόταν στην νόμιμη οδό που επιτάσσει το Σύνταγμα και οι νόμοι, πλην του νόμου Παππά. Αυτόν τον περιβόητο νόμο σχετικά με την αναδιανομή, μέσω διαγωνισμού, των τηλεοπτικών αδειών, οι οποίες θα περιορίζονταν στον αριθμό των τεσσάρων. Αυτόν τον νόμο που ως προς το κομμάτι του διαγωνισμού το ψήφισαν και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης που και αυτά αγωνίζονταν και αγωνίζονται για την επάνοδο της νομιμότητας και της διαφάνειας, όπως το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.

Όμως η κυβέρνηση παραμένει αμετανόητη, καθηλωμένη στην ματαιοδοξία των δήθεν ορθών πολιτικών της επιλογών, επιδιδόμενη σε ένα ρεσιτάλ φτηνού λαϊκισμού και αλαζονείας με σκοπό να προστατευτεί από την βέβαιη και οριστική της καταδίκη. Γι’ αυτό και προχώρησε στην πρόταση του γιγαντιαίου πολιτικού τέρατος που ακούει στο όνομα Βύρων Πολύδωρας.

Ο Βύρωνας είναι αλήστου μνήμης πολιτικός ανήρ. Δεν είναι μόνο τα έργα και ημέρες του ανά τις υπουργικές του θητείες, με πιο διάσημη την περίοδο του 2007 που επόπτευε τις πυρκαγιές και ανέλυε την θεωρεία του σχετικά με τον στρατηγό άνεμο και την αδυναμία των αεροσκαφών να ρίχνουν από αέρος νερό λόγω της ύπαρξης των ξύλινων πυλώνων της ΔΕΗ. Είναι και τα πιο πρόσφατα, επί κυβέρνησης Σαμαρά που υποστήριζε από το βήμα της Βουλής την άδολη ιδεολογική του αγάπη και σύμπνοια προς τους αδέσποτους της Νέας Δημοκρατίας, που είχαν βρει καταφύγιο στην ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

Δεν ήταν μόνο ανίκανος και φασίστας, ο Βύρωνας, ήταν και λάτρης, πέραν της αυτοσχέδιας ποίησης, και της αξιοκρατίας. Ίσως αυτό να ήταν και το ηθικό πλεονέκτημα της ξεφτιλισμένης κυβέρνησης της δεξιάς που μας κυβερνά και επέλεξε αυτό το πρόσωπο να ηγηθεί της προσπάθειας εξυγίανσης του τηλεοπτικού τοπίου. Ποιος θα ξεχάσει άλλωστε την αξιοκρατική του μέριμνα, βάσει της οποίας έδρασε και προσέλαβε την μία μέρα που υπήρξε πρόεδρος της βουλής, την κόρη του στην βουλή.

Ωστόσο επειδή η Νέα Δημοκρατία τού την φύλαγε του Τσίπρα, από πέρσι με την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας, ήταν βέβαιο ότι ακόμη και τον Μητσοτάκη να προτείνανε, η απάντηση από μέρους της θα ήταν αρνητική. Γι’ αυτό και τώρα που έστω και αργά το καταλάβανε, άρχισαν να ανασκευάζουν τις δηλώσεις τους και να αναζητούν πιο σοβαρά πρόσωπα για την θέση του επικεφαλής του ΕΣΡ.

Ό,τι όμως και να κάνουν, ό,τι και να πουν, ένα είναι το βέβαιο, ότι όπως και σε κανέναν άλλο τομέα έτσι και σε αυτόν δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Τα ίδια φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, μεταξύ παρόμοιων φιλοκυβερνητικών (βλ. Καλογρίτσα) διαπλεκόμενων προσώπων που θα λειτουργούν κρατικοδίαιτους τηλεοπτικούς σταθμούς και κάποια στιγμή θα τους πτωχεύουν φορτώνοντας τα χρέη τους στους συνήθεις υπόπτους.

Κανένας νόμος και καμία ρύθμιση δεν πρόκειται και δεν μπορεί να διώξει αυτό το φοβερό σκουπιδαριό από την χώρα (όπως έλεγε και ο Νίκος Γκάτσος). Αν δεν φύγουν αυτοί, οι προηγούμενοι και οι επόμενοι που θα είναι όμοιοι με αυτούς, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Και επειδή μόνοι τους δεν πρόκειται να φύγουν, κάποιος πρέπει να τους διώξει , κάποιος που δεν θα φέρει χειρότερους (βλ. Χούντα), αλλά κάποιος που θα μπορεί να εξασφαλίσει τα συμφέροντα ολόκληρου του λαού, όλων αυτών που χάνουν τα σπίτια τους, που πεθαίνουν στους δρόμους, που απολύονται, που κλείνουν τα μαγαζιά τους, που δεν αντέχουν άλλους φόρους, που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όλων αυτών που διεκδικούν και επιθυμούν μια πιο δίκαιη ζωή στο μπόι των ανθρώπων και στο μπόι των ονείρων τους. Και αν αυτό το χιλιογραμμένο στις ένδοξες σελίδες της ιστορίας αυτού του τόπου δεν μπορεί να το κάνει ο λαός, τότε κανένας άλλος δεν μπορεί…

Αιωνία του η λήθη

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πέθανε και ο τελευταίος των χουντικών και όλοι οι χουντολάγνοι, πρώην δωσίλογοι νυν εθνικοφασίστες, έσπευσαν να τιμήσουν την μνήμη του και το  γεγονός ότι πέθανε φτωχός. Το γεγονός όμως ότι όλα αυτά τα χρόνια έπαιρνε σύνταξη για το βαθμό του στρατηγού ενώ είχε αποταχθεί από το σώμα με το βαθμό του στρατιώτη, το αγνοούν. Τα συνεχή γεγονότα των βασανιστηρίων, των κακοποιήσεων ακόμη και των δολοφονιών, τα αγνοούν. Λένε ότι ήταν πατριώτης, για αυτό πούλησε την Κύπρο. Λένε επίσης ότι έβαλε τάξη στο κράτος, γι αυτό το χρέος της Ελλάδας, την περίοδο της επταετίας εκτοξεύθηκε από τα 32 δισεκατομμύρια δραχμές σε 114 δισεκατομμύρια δραχμές. Γι αυτό προσέλαβαν σε θέσεις του δημοσίου κοντινούς και μακρινούς τους συγγενείς και μάλιστα αύξησαν και τον μισθό τους με α.ν. 5/1967, από 22.000 δραχμές σε 35.000 δραχμές. Ήταν ακόμη τόσο θρησκευόμενοι που ενέκριναν κονδύλι για την ανέγερση ναού της Σωτήρος, της τάξης των 450 εκατομμυρίων δραχμών και έφαγαν μεταξύ τους τα 400.

Ήταν τόσο κοντά στον απλό και εργαζόμενο λαό που διπλασίασαν τις τιμές βασικών προϊόντων που του πούλησαν το παραμύθι με τα δάνεια των αγροτών, τα οποία φυσικά και δεν χάρισαν αλλά φόρτωσαν στις πλάτες του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή του ελληνικού λαού. Ήταν τόσο μεταρρυθμιστές, όσο τα σκάνδαλα που κατά καιρούς προκάλεσαν, την μία με τα κρέατα του Μπαλόπουλου, την άλλη με τις κατάπτυστες συμβάσεις που υπέγραφαν με ξένες εταιρίες, ανάμεσά τους και η Siemens.

Αν λοιπόν, μαζί με τις δεκάδες δολοφονίες, χιλιάδες εκτοπίσεις και βασανισμούς, υπολογίσουμε και τα παραπάνω, θα καταλήγαμε ευλόγως σε αυτό που πολλοί λένε: «Ένας σκατάνθρωπος λιγότερος».

 

Ο νόμος της αριστεράς

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Τι και αν πέρασε και τέταρτο μνημόνιο, τι και αν κόπηκαν επικουρικές και ΕΚΑΣ, τι και αν ξεπουλήθηκε όλο το δημόσιο, τι και αν οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την τραγική κατάσταση που επικρατεί, πετούν στον δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους και αφήνουν εκατομμύρια χρέη στο δημόσιο. Η δεύτερη κυβέρνηση της αριστεράς, πανηγυρίζει την πρόταση για αναθεώρηση του εκλογικού νόμου προς το αναλογικότερο, καθώς όπως λένε αποτελούσε ένα πάγιο αίτημα της αριστεράς.

Έτσι, λοιπόν, με ένα μπασταρδεμένο νομοσχέδιο η κυβέρνηση προσπαθεί να ανεβάσει το υποτιθέμενα αριστερό της ηθικό, αυτό που από πέρσι έχει για τα καλά θάψει κάτω από την βαρβαρότητα των πολιτικών της ΕΕ. Αυτών που ακυρώσαμε με το ηχηρό όχι του δημοψηφίσματος, αυτών που διώξαμε με την πρώτη φορά αριστερά, αυτών για τις οποίες κλείσαμε τις τράπεζες.

Όμως τώρα τα πράγματα άλλαξαν, η ανάπτυξη έρχεται και ο λαός τώρα θα αρχίσει να πλουτίζει. Μετά και από το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά και του Ελληνικού, καταφέραμε να σηκώσουμε το κεφάλι και να κοιτάξουμε κατάματα την ελπίδα που από πέρσι τον Ιανουάριο έρχεται.

Γιατί αυτό περιμέναμε όλοι από την αριστερά. Να μας ξεπουλήσει, λέγοντας ότι μας σώζει. Νας μας εξευτελίσει, μιλώντας μας για αξιοπρέπεια. Και να τολμά μετά από όλα τα εγκλήματα που διέπραξε να μιλά για αγώνα και μάχες. Μόνο που καμία μάχη και κανένας αγώνας δεν δόθηκε. Ένα επαναλαμβανόμενο πολιτικό παιχνίδι στήθηκε με άλλους πρωταγωνιστές αλλά με το ίδιο μήνυμα που διευκρινίζει ότι για να μείνει μια χώρα σαν την Ελλάδα εντός των τειχών της ΕΕ, θα πρέπει να υφίσταται όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, εκείνα που φαίνονται να πλησιάζουν ήδη από το φθινόπωρο.

Μάχες όμως σε καμία περίπτωση δεν δόθηκαν. Μάχες δίνουν μόνο οι λαοί σε καιρούς που δεν μπορούν να διεκδικήσουν με άλλα μέσα την ζωή και την ελευθερία τους. Σε καιρούς που οι δοτές κυβερνήσεις τους αναγκάζουν να υποταχθούν, να παραδοθούν και να τιθασευτούν σε μια κοινωνία και ένα μέλλον που δεν τους αξίζει. Τότε ο λαός πρέπει να μάχεται. Τότε ο λαός πρέπει να αντιστέκεται.

Αντισταθείτε

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Και έλαβε τέλος η τρυφερή μάζωξη των Ευρωπαίων πατριωτών της Ελλάδας, που με θερμές παλάμες καλούσαν σε παραίτηση την παρούσα κυβέρνηση. Πολλοί από αυτούς ξεβράστηκαν απευθείας από τις παραμονές του δημοψηφίσματος, τότε που στο Καλλιμάρμαρο διεκδικούσαν την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως και τότε έτσι και τώρα, Άδωνις, Χειμωνάς, Κωνσταντινόπουλος και λοιποί πρώην και νυν ευρωλιγούρηδες, ξεχύθηκαν στους δρόμους, άδολα και ακομμάτιστα για να πιέσουν την κυβέρνηση να παραιτηθεί.

Λες και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα των ανέργων, των συνταξιούχων, των νέων, των φοιτητών, των επαγγελματιών, αυτών δηλαδή που κάθε φορά που συγκεντρώνονται στο ίδιο σημείο με τους χτεσινούς αλλά με άλλα συνθήματα, πιο δυναμικά και πιο ουσιαστικά και χωρίς σαμπάνιες και πούρα, έβγαιναν οι χτεσινοί αγωνιστές και τους κατηγορούσαν γιατί λέγανε ότι διώχνουν τον τουρισμό, κλείνουν τα μαγαζιά του κέντρου και μάλιστα διεκδικούσαν με νόμο να απαγορεύσουν τέτοιες διαδηλώσεις.

Ωστόσο τώρα η συγκέντρωση ήταν ειρηνική, εκτός από κάτι μούντζες, σαν και αυτές των αυθόρμητων αγανακτισμένων, όλη η βραδιά κύλησε ομαλά. Δεν υπήρχαν ματ ούτε βίαιες επιθέσεις εναντίον πολιτών. Αυτό θα πει δημοκρατία. Νομίζω το ίδιο αίσθημα θα ένιωσε και εκείνος ο οικοδόμος που, πριν από 2 χρόνια, ξεψύχησε στο ασθενοφόρο από την καρδιά του μη αντέχοντας τα δακρυγόνα της εκδημοκρατισμένης μας αστυνομίας.

Όμως, όλα αυτά είναι κακοήθεις λεπτομέρειες μπροστά στο μεγαλείο της χθεσινής συγκέντρωσης. Εκεί όπου συναντήθηκε το λαμπρό κοινωνικό και πολιτικό μας πνεύμα. Εκεί που δώσανε όλοι τα χέρια για ένα καλύτερο, δημοκρατικότερο μέλλον, κάτι σαν το σημερινό παρόν με άλλη βέβαια κυβέρνηση. Και από ότι κατάλαβα δεν εννοούσαν λαϊκή κυβέρνηση, μάλλον αστική και μάλλον ζητούσαν σιωπηλά την σωτηρία τους από τον νεοεκλεγέντα αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας.

Το πρόβλημά τους λοιπόν δεν ήταν και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ίδιο με της πλειονότητας των πολιτών. Δεν τους απασχόλησε στην μετριοπαθή και στερούμενη όχι μόνο κομμάτων αλλά και στόχων, συγκέντρωσή τους, ούτε οι χιλιάδες νέοι που είναι άνεργοι, ούτε οι επιχειρήσεις που κλείνουν, ούτε τα νοσοκομεία που υπολειτουργούν, ούτε τα σχολεία που επίσης αδυνατούν να προσφέρουν τα στοιχειώδη, ούτε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ούτε τα νέα μέτρα που στο κάτω κάτω αποτελούν συνέχεια των προηγούμενων μέτρων, αυτών που είχαν με περηφάνεια ψηφίσει ή στηρίξει όλοι όσοι ακομμάτιστα βρέθηκαν χτες εκεί.

Με άλλα λόγια, δεν τους ενδιαφέρει να αλλάξουν αυτήν τη βάρβαρη και αντιλαϊκή πολιτική που πνίγει την αξιοπρέπεια και την ελπίδα της κοινωνίας για ένα καλύτερο και πιο φιλάνθρωπο μέλλον στην χώρα τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αναδείξουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα τον κομματικό τους αρχηγό, για να μπορέσουν και αυτοί να εξυπηρετήσουν το ρόλο τους, ως υποταχτικοί ενός σάπιου συστήματος που όσο και αν κάνουν πως δεν το βλέπουν στρέφεται και εναντίον τους.