Σκελετος.

Κατηγορία: ΓΝΩΜΕΣ

Μίκη δυστυχώς άλλαξες την ιστορία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Οι καμπάνες που σήμαναν στο συλλαλητήριο της ντροπής της προηγούμενης Κυριακής δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτές του Ρίτσου, οι βαμμένες με αίμα, οι τραγουδημένες από στόματα λαϊκών αγωνιστών γνωστών και άγνωστων που πέθαναν για να ζήσουν ελεύθεροι, που θυσίασαν τα σώματά τους για να μην θυσιάσουν τις ιδέες τους. Ιδέες ζωντανές, πληρωμένες με το αίμα τους, χτισμένες στα κακοτράχαλα βουνά της Ελλάδας, καθάριες , πελώριες στο μπόι των ανθρώπων και στο μπόι των ονείρων τους.

Φυσικά οι ιδέες αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τα συνθήματα και τους ανθρώπους που βρέθηκαν σε μία παράδοξη συγκέντρωση με αποκορύφωμα το πιο παράδοξο όλων, την παρουσία και ομιλία του Μίκη. Ενός παγκοσμίου φήμης συνθέτη που στα 93 του χρόνια, αποφάσισε να ενορχηστρώσει και να διευθύνει την πιο περίεργη, παράξενη και συνάμα επικίνδυνη ορχήστρα σε ένα κρεσέντο φασιστικών και ακροδεξιών, σε κάθε περίπτωση άκρως συστημικών ορατορίων. Προεξέχουσες μορφές του φασιστικού πενταγράμμου, ο Κασιδιάρης, ο Σαμαράς, ο Γεωργιάδης, παπάδες, γιοι αρχιβασανιστών της Μακρονήσου και άλλοι επιφανείς παραχαράκτες της ιστορίας του λαού και της χώρας. Όλοι αυτοί δηλαδή που έχουν κατορθώσει να ξεπουλήσουν τα πάντα και τους πάντες με σκοπό να διασώσουν το πιο απάνθρωπο και βάρβαρο σύστημα αυτού του κόσμου που ακούει στο όνομα καπιταλισμός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Για το χριστουγεννιάτικο δέντρο των Ιωαννίνων

by Δημήτρης Μπούκας

Αν δεν είχε βγάλει ανακοίνωση το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης για το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Δήμου Ιωαννίνων, ίσως να μην σκεφτόμουν κι εγώ τι πήγε τόσο στραβά μ’ αυτό το δέντρο. Αλλά το Μουσείο είναι ένα σεβαστό ίδρυμα και η υπεράσπιση του δέντρου με ιντρίγκαρε.

Το δέντρο λοιπόν είναι εντελώς αποτυχημένο διότι είναι μια ευτελής και ελάχιστη απομίμηση ενός προταθέντος, τεράστιου και μνημειακού για τον Κομμουνισμό κτηρίου, η οποία επομένως αδυνατεί να προκαλέσει οποιοδήποτε συναίσθημα, γιορτινό, θαλπωρής, καλαισθησίας, απορίας, προόδου, επαναστατικότητας, ή οτιδήποτε άλλο, πέραν της ευτέλειας και της γελοιότητας. Όταν ο πύργος του Τάτλιν προοριζόταν να είναι ένας πύργος ακμαίας τεχνολογίας και ψηλότερος από τον πύργο του Άιφελ, το χριστουγεννιάτικο δέντρο των Ιωαννίνων κατάληξε να είναι χειρότερο από τον πύργο του Άιφελ των Φιλιατρών ή αυτόν έξω από το καζίνο στο Λας Βέγκας.

Γενικά, η θυσία της παραδοσιακής αισθητικής μας χάριν της μόρφωσης αυτών που θα είχαν θελήσει να μάθουν για τον Τάτλιν ίσως να άξιζε. Το συγκεκριμένο όμως δέντρο είναι ευτελέστατο και ελάχιστο, μία κακή απομίμηση. Ο κόσμος αντιλαμβάνεται την ευτέλεια και γελάει μ’ αυτήν για να μην τον πιάσει πλήξη. Το πείραμα επομένως όχι μόνο απέτυχε αλλά θεωρητικά θα μπορούσε να έχει αντίθετα αποτελέσματα.

Τέλος, πρόβλημα πλέον είναι ότι στην πλατεία δεν βρίσκεται και το ευτελές δέντρο-απομίμηση, αλλά μόνο αυτό. Ένα μοντέρνο έργο τέχνης, στο οποίο φορτώθηκε ένας μορφωτικός σκοπός που απέτυχε τελείως και αποτελεί ειρωνεία αν σκεφτούμε από πού είναι εμπνευσμένο, θα όφειλε πλέον να συνυπάρξει με κάτι που θα μπορούσε να πετύχει έναν σκοπό που θα είχε αναλάβει· για παράδειγμα, τον επιμορφωτικό ή πρωτοποριακό βάζοντας ένα πραγματικά μοντέρνο χριστουγεννιάτικο δέντρο-έργο τέχνης, ή αυτόν της γιορτινής θαλπωρής με το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Ο Στάλιν της Εσθονίας

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά από τον θάνατό του και ακόμη τον φοβούνται. Ακόμη τον εχθρεύονται και τον συκοφαντούν. Δεν ξέρουν όμως ποιος πραγματικά ήταν. Ξέρουν αυτά που επιτρέπονται σε μία Ευρώπη, σε έναν κόσμο και σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που βαφτίζει την κρίση ανάπτυξη, την φτώχεια πρόοδο, την συσσώρευση του πλούτου από τους πολλούς στα χέρια λίγων ως φυσικό φαινόμενο.

Σε μία  Ευρώπη που στήνει φασιστικές φιέστες με σκοπό να κρύψει τα σύγχρονα εγκλήματά της, προσβάλλοντας όχι μόνο την μνήμη όσων θυμούνται, αλλά και το αίμα των 60 εκατομμυρίων που χάθηκαν όχι τυχαία, αλλά πέσανε θύματα της ναζιστικής κτηνωδίας. Ανάμεσά τους ήταν και εφτακόσιες χιλιάδες Έλληνες αλλά και περίπου ένδεκα εκατομμύρια Ρώσοι, πολλοί εξ αυτών στρατιώτες του Κόκκινου στρατού. Ενός ένδοξου στρατού αποτελούμενου από απλούς στην πλειονότητά τους Ρώσους πατριώτες, που κατάφερε στις 9 Μαΐου του 1945, μετά από πολύμηνες και σκληρές μάχες, να καρφώσει το σφυροδρέπανο, στην καρδία του ναζιστικού κτήνους, στο γερμανικό κοινοβούλιο, έχοντας λυτρώσει παράλληλα από τον θάνατο εκατομμύρια μελλοθάνατους. Όλα αυτά συνέβησαν διότι υπήρχε ένας άξιος ηγέτης και εμπνευστής μια γιγάντιας αντίστασης έναντι του ναζισμού. Αυτός ήταν Ο Ιωσήφ «Στάλιν». Ένας ηγέτης που αγωνίστηκε για την ελευθερία του τόπου του και του λαού του. Ένας ηγέτης που, όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του, ένας από τους βασικούς αντιπάλους του Στάλιν, πήρε την Σοβιετική Ένωση από το αμόνι και την έκανε πυρηνική δύναμη.

Όλα όσα γράφονται και λέγονται σήμερα είναι για να θρέψουν τα νύχια των νεοφασιστών, κρατικών και παρακρατικών, επισήμων και ανεπισήμων. Γι’ αυτούς, πάντα ο Στάλιν θα είναι φασίστας και πάντα  η 9η Μαΐου θα είναι ημέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως η πραγματικότητα και η ιστορία μαρτυρούν άλλα…

«Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει».

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Πέθανε και ο τελευταίος των επαναστατών. Αυτός που ύψωσε τη σημαία της Κούβας, πάνω από την αμερικανική. Αυτός που επέζησε από 638 απόπειρες δολοφονίας. Αυτός που γέμισε όραμα και αγωνιστικές ελπίδες τις καρδιές του χειμαζόμενου από την φιλοαμερικανική κυβέρνηση Μπατίστα. Αυτός που ξαπόστειλε τα αμερικανικά κεφάλαια από την Κούβα και τα πρόσφερε στους εργάτες και στον Κουβανικό λαό. Αυτός που εξάλειψε τον αναλφαβητισμό, που έκτισε ένα ζηλευτό για τα περισσότερα δυτικά καπιταλιστικά κράτη, εθνικό σύστημα υγείας, με αντιστοιχία ενός γιατρού ανά 130 κατοίκους, το υψηλότερο ποσοστό από όλα τα κράτη.

Αυτός που μείωσε την παιδική θνησιμότητα από το 42% στο 4%, το χαμηλότερο ποσοστό. Αυτός που απαγόρευσε το καρτέλ των ναρκωτικών, (ίσως είναι και ο λόγος που δεν έγινε τηλεοπτική σειρά). Και για όσους παραπονιούνται ότι δήθεν η Κούβα δεν έχει σύγχρονη τεχνολογία, είναι ένα δικτατορικό καθεστώς, χωρίς ατομικά δικαιώματα, με δεκάδες συλλήψεις και φυλακίσεις, κάποιοι εξ αυτών μάλιστα είναι και νομπελίστες, η απάντηση είναι η εξής: μπορεί όντως στην Κούβα να μην υπάρχουν πολλά σαμπουάν και σύγχρονα αυτοκίνητα, όμως δεν υπάρχουν ούτε διαφθορά, ούτε διαπλοκή, ούτε αδιαφάνεια, ούτε μαύρο πολιτικό χρήμα, ούτε κατσαπλιάδες πολιτικοί.

Μπορεί να μην έχουν όλα τα σπίτια πρόσβαση στο ίντερνετ, όμως όλοι έχουν σπίτια, τα οποία επιδοτούνται από το κράτος. Όλοι έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, όλοι έχουν δικαίωμα στην υγεία, σ αυτήν την χώρα που την κατηγορούν για ανελευθερίες, οι πολίτες απολαμβάνουν δικαιώματα που πολλοί από εμάς δεν έχουμε και όχι μόνο αυτό αλλά αποφασίζουν για το μέλλον τους στους χώρους δουλείας τους με ανόθευτη και άδολη ψηφοφορία. Ίσως γι’ αυτό σε κάποιους δεν αρέσουν αυτού του είδους οι εκλογές, αλλά αρέσκονται στις αμερικανικού τύπου εκλογές, που περιμένεις Κλίντον και σου βγαίνει Τράμπ, ή όπως εδώ που ψηφίζεις αριστερά και ανυπακοή και βγαίνει τρίτο και τέταρτο μνημόνιο.

Φυσικά, η λασπολογία όλων των αμερικανοκινούμενων υποτακτικών, όπως του πρώην σωματοφύλακά του και της αδερφής του, οι οποίοι είναι στρατολογημένοι στην CIA, δε σταματά εδώ. Βγήκαν λίγα εικοσιτετράωρα μετά τον θάνατο του μεγάλου ηγέτη και μιλάνε για δισεκατομμυριούχο κροίσο, η περιουσία του οποίου αγγίζει τα 900 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό όμως που δεν ξέρουν ή σκοπίμως αγνοούν, είναι ότι πρόκειται για ένα φτιαχτό δημοσίευμα μια δεξιάς εφημερίδας που εδρεύει στο Μαϊάμι, η οποία ανέφερε την συγκεκριμένη πληροφορία, την οποία μάλιστα ανακάλεσε σε σύντομο χρονικό διάστημα, λέγοντας ότι το νούμερο δεν αντιστοιχεί σε προσωπική περιουσία του Κάστρο, αλλά σε τμήμα της κρατικής περιουσίας της Κούβας και ότι το μόνο ακριβό περιουσιακό του στοιχείο ήταν μία μεγάλη τηλεόραση.

Αν ήταν ή δεν ήταν λοιπόν δικτατορία, θα το κρίνουν μόνο οι πολίτες της Κούβας. Ένα όμως είναι το σίγουρο ότι αν ήταν δικτατορία, τότε σίγουρα σύμμαχος χώρα θα ήταν η Αμερική, όπως στήριξε τόσα δικτατορικά καθεστώτα και στην λατινική Αμερική (βλ. Χιλή) αλλά και στην χώρα μας (βλ. Χούντα). Αντ΄αυτού το αμερικανικό καθεστώς, όχι μόνο δεν στήριξε το κουβανικό λαό και το πολίτευμά του αλλά προσπάθησε να τους εξοντώσει με κάθε τρόπο.

Η Ελλάδα, μια σύγχρονη Πομπηία

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Έχει δεν έχει 1 εικοσιτετράωρο που πάτησε το πόδι του ο πρώην ουσιαστικά Αμερικανός πρόεδρος στην Ελλάδα και όλοι οι εθελόδουλοι πολιτικοί της συγκυβέρνησης και της μείζονος αντιπολίτευσης σπεύδουν να πανηγυρίσουν γιατί ο Ομπάμα με τις δηλώσεις του στήριξε την Ελλάδα. Μα αυτό που είπε ο Ομπάμα ήταν αυτό που έχει πει κατ’ επανάληψη το ΔΝΤ, ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, πρέπει να κουρευτεί αλλά για να κουρευτεί πρέπει να συμφωνηθεί νέο μνημόνιο. Επίσης αναγνώρισε την υποτέλεια και την υποταγή μας στο ΝΑΤΟ, λέγοντας ότι, παρά την οικονομική μας ανέχεια, είμαστε από τις λίγες χώρες που πληρώνουν εμπρόθεσμα τις τόσο υψηλές εισφορές στο ΝΑΤΟ.

Αυτά δήλωσε εν ολίγοις ο Ομπάμα και μάλιστα έντυσε την παρουσία του με μία επίσκεψη στην Ακρόπολη. Άλλωστε αυτό έχει ξανασυμβεί με τον Παπανδρέου και τον Ερντογάν στην Ακρόπολη, τότε που δίναν τα χέρια για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού. Για τον ίδιο λόγο είχε έρθει και ο Κλίντον το 1999, για να επιλύσει το Κυπριακό, τότε που η κυβέρνηση Σημίτη είχε ξυλοφορτώσει όλους αυτούς που είχαν συγκεντρωθεί στο Σύνταγμα και φώναζαν στους φονιάδες των λαών· κάποιοι μάλιστα από αυτούς είναι αυτοί που τώρα έσπευσαν να παρακολουθήσουν την ομιλία του Ομπάμα και να δηλώσουν την απόλυτη σύμπνοια των συμφερόντων των δύο χωρών, ξεχνώντας επιμελώς τα συμφέροντα των δύο λαών.

Αξίζει λοιπόν να θυμηθούμε μερικές πολιτικές υποσχέσεις του Αμερικανού εκλεκτού καλεσμένου μας που μας έκανε την τιμή και την υπενθύμιση ότι 42 χρόνια μετά η Αμερική παραμένει παρά τα ιστορικά της εγκλήματα (βλ. Χούντα, Κύπρος) ακέραιη, ακλόνητη στην κορυφή του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Μερικά από τα παραμύθια που πούλησε ο Ομπάμα ήταν η αύξηση του ωρομισθίου, η απομάκρυνση των  στρατευμάτων από το Αφγανιστάν και η αναμόρφωση του συστήματος υγείας που υλοποιήθηκε σε πολύ μικρό ποσοστό. Αντί αυτών ο πρόεδρος, απέλασε 2 εκατομμύρια μετανάστες, ενίσχυσε την στρατιωτική παρουσία στο Αφγανιστάν και φυσικά δεν έκλεισε το Γκουαντάναμο.

Η επίσκεψη λοιπόν ενός πρώην προέδρου σε μία πόλη ερημωμένη, απαλλαγμένη από το περιττό συστατικό της, τον λαό, μετατρεμμένη σε μία σύγχρονη Πομπηία, δεν έχει να ωφελήσει σε τίποτα τον ελληνικό λαό και τα χιλιάδες προβλήματά του. Ο Ομπάμα δεν πρόκειται να αποτρέψει καμία μείωση μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο των νοσοκομείων, την υπολειτουργία των σχολείων και των δημόσιων υπηρεσιών, την φτώχεια, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την εξαθλίωση και πολύ περισσότερο την αδικία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση που διέπει το υπάρχον οικονομικό σύστημα που με ζήλο υπερασπίζονταν και υπερασπίζονται όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις.