Η δίκη

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Βγήκε επιτέλους η πολυπόθητη απόφαση που κλείνει την μακρά δικαστική πορεία στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής. Είναι επίσημο, η ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής καταδικάστηκε για το ποινικό αδίκημα της σύστασης και συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση. Πολυάριθμα τα περιστατικά βίας που στοιχειοθετούν το κατηγορητήριο, με αποκορύφωμα όλων την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μια δολοφονία που όπως αποδείχθηκε είχε καθοδήγηση από τα πάνω. 

Το ζήτημα όμως είναι τι θα γίνει με αυτούς που εξέθρεψαν και τάιζαν όλα αυτά τα χρόνια το φίδι του ναζισμού. Όλοι αυτοί που διατράνωναν κατά περιόδους πότε την συμπάθειά τους, πότε τους κοινούς οραματισμούς τους με την Χρυσή Αυγή. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα ήταν ή έγιναν και βουλευτές. Κάτι Παπαδημητρίου που έψαχναν την σοβαρή έκδοση της Χρυσής Αυγής. Κάτι Μπογδάνοι που παρουσίαζαν μετανιωμένο και σαν ψυχολογικό ράκος τον Ρουπακιά. Κάτι Μπαλτάκοι που ως θεσμικοί παράγοντες συνομιλούσαν με την Χρυσή Αυγή και πολλοί άλλοι που στήριξαν εμφανώς ή αφανώς αυτό το μόρφωμα. 

Και η ερώτηση που προκύπτει είναι εύλογη, πώς γίνεται τότε να τους στήριζαν και τώρα να πανηγυρίζουν για τη νίκη της δημοκρατίας; Μήπως κάτι άλλαξε; Φυσικά και άλλαξε. Έπαψε η ΧΑ να εξυπηρετεί τον σκοπό της. Βρέθηκαν αντικαταστάτες της, που έχουν μεν κοινή ιδεολογική βάση αλλά είναι δε πιο ευπρεπείς. Οι δύο τετραετίες της ΧΑ, βοήθησαν μεταξύ άλλων να συντηρηθεί μια μερίδα εκλογικού κοινού που ήταν απογοητευμένο από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και αναζητούσαν την τιμωρία τους. Βέβαια όχι μόνο δεν τους τιμώρησαν αλλά τους στήριξαν ψηφίζοντας περισσότερους βάρβαρους νόμους, υποβάλλοντας εκατοντάδες ερωτήσεις και προτάσεις για την περαιτέρω διευκόλυνση των εφοπλιστικών συμφερόντων. Μάλιστα έφτασαν στο σημείο να ανοίξουν δουλεμπορικό γραφείο ευρέσεως εργασίας μόνο για Έλληνες μέσα στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, με πενιχρές αποδοχές και καμία εργασιακή εξασφάλιση. 

Παράλληλα, χτυπούσαν και κυνηγούσαν τους αδυνάμους, τους απλούς εργάτες, τους μετανάστες, τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους και όσους απλώς αρνούνταν να σκύψουν το κεφάλι στον ναζισμό. Φυσικά, όλα αυτά και άλλα παρόμοια τα έκαναν με τις πλάτες του δημοκρατικού τόξου. Με αυτούς που τους έστηναν δημοσιογραφικά αφιερώματα προεκλογικά παρουσιάζοντάς τους σαν ανθρώπους της διπλανής πόρτας που απλώς αγανάκτησαν. Σαν ήρωες της καθημερινότητας, ξεπλένοντας όλη την βρωμιά και την δυσοσμία και αυτών και των προγόνων τους, τους οποίους οι ίδιοι είχαν κατονομάσει, αφού με περηφάνεια έλεγαν ότι ανήκαν στην σπορά των ηττημένων.

Άρα το ζήτημα είναι να καταδικάσουμε οριστικά και αμετάκλητα τέτοιου είδους μορφώματα και τέτοιου είδους ιδεολογίες. Να καταδικάσουμε τόσο τις επίσημες όσο και τις ανεπίσημες ναζιστικές κραυγές που δηλητηριάζουν τις ζωές και τις κοινωνίες. Και φυσικά μαζί με αυτούς να καταδικαστούν επιτέλους και όσοι παραδοσιακά βρίσκονται επίσημα ή ανεπίσημα στο πλευρό τους. Όσοι έσπειραν τον σπόρο τους και τώρα τον ξεριζώνουν όχι γιατί μετάνιωσαν αλλά για να σπείρουν έναν παρόμοιο.