Άσε με να κάνω λάθος

by Δημήτρης Παυλόπουλος

Και εγένετο το θαύμα, μια καινούργια μέρα ξεκινάει, ο σκελετός αναγέννησε τη χαμένη λάμψη της χώρας και του λαού της από τα ίδια του τα οστά και η κυβέρνηση συνεχίζει να επιμένει στο κοινωνικό πρόσημο της πολιτικής της.

Παραβλέπει βέβαια την τελευταία διολίσθησή της προς τη βαθύτατα, αντιλαϊκή της ρίζα. Αναφέρομαι στο λάθος, όπως ονομάστηκε να λέγεται από την κυβερνητική πλειοψηφία που πριν από μία εβδομάδα διατυμπάνιζαν το λάθος ως σωστό. Το λάθος, φυσικά, δεν ήταν τυπογραφικό ή λεκτικό, ήταν νομικό και αφορά ψηφισμένο νόμο του ελληνικού κοινοβουλίου σχετικά με την υπαγωγή ληξιπρόθεσμων και μη οφειλών προς εφορία και ασφαλιστικά ταμεία, σε ρυθμιστικό καθεστώς εκατό δόσεων.

Συγκεκριμένα η όλη διαμάχη προέκυψε αναφορικά με τις μη ληξιπρόθεσμες οφειλές και μετά από πίεση της γνωστής σε όλους μας τρόικας, αυτής που εκπροσωπεί την ΕΕ, το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, ήτοι το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο. Η κυβέρνηση, λοιπόν, πήρε πίσω μέρος της ρύθμισης, σαν τον σκύλο που βάζει την ουρά κάτω από τα σκέλια, αποδεικνύοντας σε όλους μας περίτρανα και για άλλη μια φορά ποιανού συμφέροντα εκπροσωπεί και υπηρετεί.

Είναι δεδομένο ότι από μία αστική κυβέρνηση του 2014 και εντός των μαύρων τειχών (που κατά τα άλλα ξορκίζει τα τείχη η ΕΕ) δεν μπορείς να περιμένεις περίσσεια λαϊκής ανακούφισης και μέτρα που θα αντανακλούν τον παλμό της κοινωνίας, ο οποίος με τα βίας ακούγεται. Ωστόσο η κυβέρνηση, ή μάλλον η κύρια πολιτική της ΕΕ που ασκείται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις των κρατών-μελών της, έδειξε ότι ούτε τα ελάχιστα δεν μπορεί να εκπληρώσει, αυτά που τον Σεπτέμβρη εξαγγέλθηκαν από στόματος του Σαμαρά, στο βήμα της ΔΕΘ και έκτοτε διαφημίζονταν από τα κυβερνητικά πιόνια, με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο.

Ο λόγος που η κυβέρνηση πήρε πίσω ένα σημαντικό μέρος της νομοθετικής ρύθμισης δεν είναι το γεγονός ότι θεωρεί ικανούς, εκείνους που τον Σεπτέμβρη δεν πλήρωσαν την δόση του φόρου εισοδήματος, τώρα τον Νοέμβρη να μπορέσουν εκπρόθεσμα να καλύψουν τις οφειλές τους, πόσο μάλλον αν σκεφτεί κανείς ότι πλησιάζουν και άλλοι φόροι (πχ. τέλη κυκλοφορίας), ούτε λόγω του ότι είναι προδότες του έθνους.

Αντίθετα, η κυβέρνηση έδειξε τη μεγαλύτερη δυνατή συνέπεια προς την τάξη την οποία εκπροσωπεί και παράλληλα έδειξε την απέχθεια της προς το ενάμισι εκατομμύριο ανέργων, προς τα τρία εκατομμύρια που ζουν στα όρια της φτώχειας, προς τα χιλιάδες λουκέτα νοσοκομείων, δημοσίων υπηρεσιών, μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, προμηνύοντας ταυτόχρονα ότι όλα τα παραπάνω (που για κάποιους συνεχίζουν να είναι σημάδια ανάκαμψης) θα συνεχιστούν και θα πληθαίνουν, μέρα με τη μέρα και φυσικά ούτε οι ίδιοι οι νόμοι δε θα μπορούν να τα σταματήσουν.

Εκτός και αν αντιληφθούμε, κόμματα και άνθρωποι που ακόμα θέλουν και διεκδικούν να ζήσουν αξιοπρεπώς, απαλλαγμένοι από τα ξένα και ντόπια δεσμά της εκμετάλλευσης, ότι πρέπει περισσότερο από ποτέ να αντιδράσουμε, συλλογικά και μαζικά για να διορθώσουμε το μοναδικό λάθος που εδώ και χρόνια υπάρχει και μας βασανίζει, που είναι η πολιτική της κυβέρνησης, της προηγούμενης και της επόμενης, η οποία θα έρθει, πιο άγρια, να εφαρμόσει τις επιταγές ενός βαθύτατα αντιλαϊκού συστήματος, που ονομάζεται καπιταλισμός.

Με αφετηρία, λοιπόν, τις επόμενες εκλογές που πρέπει να γίνουν, διότι οι εκλογές είναι η μοναδική Αχίλλειος φτέρνα του αστισμού. Ας ανοίξουμε επιτέλους το δρόμο της ανατροπής, της σύγκρουσης και της αναγέννησης μέσα από τις στάχτες του συστήματος μιας άλλης κοινωνίας που θα υπηρετεί τα συμφέροντα αυτών που θα την απαρτίζουν και όχι αυτών που θα την καταδυναστεύουν. Μέχρι εκείνη την ώρα, ας χορτάσουμε με τις πολυάριθμες τηλεοπτικές ώρες προβολής του πραγματικά μεγάλου γεγονότος στην Αμφίπολη που ήρθε την κατάλληλη ώρα για να σκεπάσει τα ματωμένα χέρια της κυβέρνησης που κατακρεουργεί επί χρόνια τον ελληνικό λαό.

Advertisements